Schrijven

Even iets de wereld insturen, hoor. Want als het hier staat voelt het echt, en kan ik er haast niet meer onderuit.

2015 staat voor mij in het teken van schrijven. Ik ben een schrijfcursus aan het uitzoeken. Maar eigenlijk heb ik de keuze voor mijn favoriet al binnen een paar minuten gemaakt. Het is een investering, maar misschien eentje die ik al veel eerder had moeten doen.

Het is tijd om nu toch eindelijk écht eens iets te doen met die schrijfwens van mij.
Ik ben benieuwd hoeveel je in vijftien keer drie uur kunt leren.

Met het oog op schrijven en het credo 'gewoon doen', hierbij de meest random blogpost ooit online.
Ik ben benieuwd hoeveel er in één nachtje slapen kan veranderen.

Dans tot je de weg weer weet

bron foto

Het is hier weer een weekje stil geweest. Maar dat was expres, want ik was aan het mijmeren. Vorige week had ik een bijzonder gesprek dat geheel in het teken stond van mij. Wie ben ik, waar sta ik, maar vooral: waar wil ik naartoe? Het gesprek leidde nog niet direct tot antwoorden, maar wel tot inzichten. Waarvan de speech van Nelson Mandela uit mijn vorige blogpost er één was. Het originele citaat komt overigens van schrijfster Marianne Williamson. Dat wist ik natuurlijk wel, maar mijn vader wees me daar nog even op en ik vind het slordig dat ik het er niet bij zette. Hierbij heb ik dat weer goed gemaakt.

Maar goed, mijmeren dus. Over wat het gesprek me gebracht heeft, welke gedachten er de afgelopen week in mijn hoofd ronddwaalden, of ik al iets meer een richting in mijn hoofd heb. Ik moest daarover een brief schrijven en dat heb ik zojuist gedaan. En ik geloof dat ik daar misschien wel iets groots mee teweeg heb gebracht. Maar dat weet ik nog niet. We zullen zien. Er zijn altijd zoveel 'maren'...

Hoewel de brief heel erg persoonlijk is, vind ik het toch leuk om een klein stukje hier te delen. Om mijn eigen 'reis' - oh nee, dat klinkt wel heel zompig - te documenteren en jullie misschien zelfs een klein beetje te inspireren ook eens stil te staan bij wie je bent en wat je nou eigenlijk wil en belangrijk vindt.

Tijdens het gesprek werd mij gevraagd of ik voorbeelden kon bedenken van momenten die tekenend voor mij zijn. Waar ik iets deed dat heel goed en helemaal als mij voelde. Ik heb geprobeerd om die ervaringen boven water te krijgen, waarbij ik het gevoel kreeg: ja, dát is Froukelien ten voeten uit. Of: tóén voelde ik me helemaal op mijn plaats, of deed ik iets wat zó natuurlijk voelde… Misschien zoek ik wel te diep of maak ik het te zwaar, maar ik kan die momenten niet vinden. Toen heb ik gedacht aan momenten waarop ik me het fijnst voel.

Ik voel me het fijnst als ik, zoals nu, met een kop thee aan de eettafel zit te schrijven. Met pen en papier, en de woorden komen vanzelf. Ik voel met het fijnst als ik buiten ben, in de zon. Niets doen is dan zo makkelijk. Ik voel me het fijnst als ik me focus op één ding tegelijk en me daar zo in verlies dat ik nergens anders meer aan kan denken. Bakken, koken – hoe frustrerend soms ook. Het is toch heerlijk als je enige zorg is of je cupcakes, taart of avondmaaltijd wel zullen smaken. Ik voel me het fijnst als ik een boek lees, of een tijdschrift. Het papier voelt zo fijn tussen mijn vingers. Ik voel me het fijnst als ik iets voor mensen kan betekenen. Al is het maar heel klein. Een pak luiers uit het bovenste schap in de Kruidvat pakken, voor iemand die er net niet bij kan. Vriendinnen verwennen met lekkere hapjes. Mensen laten lachen, lol hebben, zichzelf laten zijn.

Ik had bedacht dat 2013 een belangrijk jaar voor mij zou worden. En 2013 is inderdaad een jaar waarin er veel met mij gebeurt. Het begon niet erg prettig – zo zwart en donker wil ik me nooit meer voelen. Maar het brengt me uiteindelijk wel ergens. Het geeft me tijd en ruimte, een duwtje, om mezelf belangrijke vragen te stellen. Vragen die voorheen heel zwaar en dreigend voelden en nu soms nog steeds wel zorgen voor vervelende kriebels in mijn buik. Maar ik vind het niet meer zo erg om met die vragen rond te lopen. Het doet me haast geen pijn meer dat ik er (nog) geen antwoord op weet. Ik vertrouw erop dat dat wel komt. En ik hoef ook niet in één keer het allerjuiste antwoord te weten. Geluk is een richting, geen punt. En ik geloof dat ik dit jaar de goede richting in ben gelopen. Al voelt lopen nog te stijf, te ‘ik doe het omdat het zo hoort’. Ik wil fladderen, sprankelen en dansen.

Dans en weet dat je bestaat

dans een dans op hete kolen

dans de gaten in je zolen

dans tot de planeet vergaat

dans als alles is gezegd

dans tot je de tijd vergeet

dans zoals je ademhaalt

dans tot je de weg weer weet

dans om nooit meer stil te staan

dans de sterren en de maan

dans de bomen en het bos

niets meer vast en alles los

Ingmar Heytze uit: Alle goeds, Uitgeverij Podium, 2001

Over muziek maken

Twee weken geleden zaten er in De Wereld Draait Door een aantal jonge muzikantjes bij Matthijs van Nieuwkerk aan tafel. Ze deden mee aan het Prinses Christina Junior Concours en mochten ieder een klein stukje muziek ten gehore brengen, op hun harp, fagot of viool. Naast dat ik natuurlijk smolt door deze cuteness overload, ging ook mijn muziekliefhebbende hart sneller kloppen. Want hoewel ik het heerlijk vind om naar muziek te luisteren, is er eigenlijk niets leuker dan zelf muziek maken.

Maar daar gaat het gelijk een beetje mis. Want muziek maken, dat doe ik vrijwel nooit. Hoewel ik het wel kán. Ik speel namelijk dwarsfluit. Vroeger vond ik dat het allermooiste instrument dat er was, maar nu baal ik soms dat ik destijds zo'n 'duf' instrument gekozen heb. Liever speelde ik nu vloeiend gitaar, of piano, of misschien zelfs cello. Maar om mezelf dat nu nog aan te leren, dat vergt een heleboel discipline. En daar schort het bij mij nogal eens aan. Ik kan drie akkoorden spelen op de gitaar, en als ik heel erg mijn best doe pers ik er net een klein mopje Zombie uit. Maar daar blijft het bij, ondanks mijn wens om ooit écht gitaar te kunnen spelen. In een bandje. En daar dan ook nog bij te zingen. (maar mijn stem is raar, dus dat durf ik niet)

Maar dwarsfluiten, dat kan ik dus. Zoals zoveel kleine meisjes begon ik met blokfluitles, maar al snel stapte ik over op de Fife - een klein, plastic dwarsfluitje. Zo één als deze. Wat een heerlijk geluid komt daar uit hè? ;). Toen ik eenmaal op een echte, zilveren fluit met kleppen mocht spelen, ging er een wereld voor me open. Ik herinner me nog heel goed het Groot Muziekschool Orkest, waaraan ik met twee vioolvriendinnetjes met veel plezier deelnam. Ik herinner me de fijne sfeer tijdens de repetities, en volgens mij gingen we zelfs met het hele orkest op kamp! Ik herinner me de muffige geur die in de repetitieruimte hing en hoe we ons in de pauzes misselijk aten aan KitKats. Ik herinner me de spanning voorafgaand aan het optreden en hoe eng ik het vond dat mijn piccolo (want dat speel ik ook) tijdens de uitvoering van het Star Wars Theme boven het héle orkest uit te horen zou zijn. 

Ik speelde ook wel eens in de kerk, en heb op mijn eindexamen (muziek was één van mijn eindexamenvakken) dwarsfluit gespeeld. En natuurlijk waren er de jaarlijkse voorspeelavonden. Die ik verschrikkelijk vond. Trillend van de zenuwen stond ik op het podium. Zie dan nog maar eens een mooi geluid uit je fluit te krijgen. Maar ondanks de zenuwslopende optredens, het móéten oefenen (wat ik heel vaak niet deed, behalve een uurtje voordat ik weer les had...) en het soms gewoon echt even Heel Stom vinden, denk ik met heel veel plezier terug aan deze muzikale tijd en zou ik het heel leuk vinden om mijn dwarsfluit weer eens wat vaker uit het stof te trekken.

Nu wil het toeval (kuch) dat mijn vriend in een bandje speelt dat Stairway to Heaven in haar repertoire heeft. U hoort, daar zit een (dwars)fluit in! Alweer ruim een jaar geleden zocht ik de noten uit, maar daar is het tot nu toe bij gebleven. Maar not for long anymore, want binnenkort (met een slag op de arm) sta ik met mijn fluit te shinen op een podium. Wat om de een of andere reden een beetje vies klinkt, maar dat terzijde. Ondanks de plankenkoorts, die ik al voel als ik dit alleen maar typ, kan ik niet wachten om eindelijk weer eens écht muziek te maken.

Wat ik geleerd heb over schrijven (en mezelf)

Zo lang als het internet bestaat, heb ik een weblog gehad. Toch ben ik nooit een fanatieke blogger geweest. Meestal hield ik het na een paar weken stukjes schrijven alweer voor gezien en verscheen er daarna slechts sporadisch een brainwave op mijn blog. Met linesonpalms.nl was ik vastberaden het anders te doen. Maar na ruim een jaar kan ook dat onderkomen me niet meer bekoren. Ik heb geleerd dat ik teveel tijd stop in de lay-out van mijn blog, waardoor het schrijven van stukjes op de achtergrond raakt. En zo leerde ik de afgelopen jaren nog een aantal dingen over schrijven en hoe dat (niet) werkt bij mij.

1. Ik ben een luie schrijver geweest. Ik dacht dat de stukjes zich vanzelf wel zouden schrijven op de momenten dat ik inspiratie had. Dat klopt ook wel, maar in de praktijk werkt het maar één keer in de twee maanden zo. Dat je weet waar je over wilt schrijven, achter de laptop kruipt en er zonder moeite een blogpost uit je vingers rolt. Ik heb geleerd dat ik er echt voor moet gaan zitten, ook als ik nog niet precies weet wat ik schrijven wil. Als ik tijd inruim om te schrijven, dan komen de stukjes vanzelf. Misschien niet altijd van de meest hoogstaande kwaliteit, maar ik leer mezelf in eerste instantie aan dat kwantiteit boven kwaliteit gaat. Er moet gewoon geschreven worden!

2. Als ik een idee heb voor een blogpost, moet ik dat direct ergens opschrijven. Het liefst zelfs meteen helemaal uittypen op de computer. Vaak bedenk ik dingen op de fiets, of onder de douche. Opschrijven is dan natuurlijk lastig, maar zodra ik ben opgedroogd of afgestapt moet ik mijn idee meteen noteren. Hoe langer het in mijn hoofd blijft zitten, hoe stommer het idee wordt. Hoe langer ik erover blijf malen, hoe meer het - voor mijn gevoel - aan kracht verliest. Meteen noteren en uitwerken dus, die inspiratie.

3. In het verleden schreef ik over alles wat los en vast zat. Recensies van boeken, films en concerten, recepten, beschrijvingen van mijn dagen, al mijn twijfels en onzekerheden. Ik heb geleerd een keuze te maken. Ik heb voor mezelf bepaald dat ik in ieder geval niet zal schrijven over recepten, geen recensies zal schrijven en geen letterlijke beschrijvingen van mijn dag zal plaatsen ("Ik ging... En toen... Daarna... En toen..."). Ik hou ervan om anekdotes te gebruiken en daar een beschouwing op los te laten. Of om van anekdotes een verhaal te maken. Mijn streven is dan ook om dat soort posts op deze blog de boventoon te laten voeren. Daarnaast kan ik natuurlijk niet zonder reflectieve stukjes over mezelf: wat denk ik, wat voel ik, wat wil ik? En lijstjes (fijne dingen, favorieten, count your blessings) zullen er ook zijn. Lijstjes zijn immers altijd goed.

4. Het is mijn ultieme doel om ooit een boek te schrijven. Vroeger schreef ik wel eens verhaaltjes, later werden dat fanfictions en chicklit-achtige korte verhalen. Nog nooit schreef ik een verhaal langer dan 50 pagina's. Waarom en waarover ik dan in hemelsnaam een boek moet (wil) schrijven, weet ik eigenlijk ook niet. Maar ik heb geleerd dat alleen schrijven mij aan het schrijven kan krijgen. Het maakt dan niet uit waarover. Als ik mijn Moleskine weer eens fanatiek vol schrijf, merk ik dat dat een positief effect heeft op mijn bloggedrag. Het zal me dan ook niets verbazen dat als ik fanatiek ga bloggen, dat een positieve uitwerking op mijn boeken-schrijf-perikelen heeft.

5. Ik heb geleerd dat ik gevoelig ben voor reacties van anderen. Vriendinnen die me aanmoedigen, een vriendje dat achter me staat, maar ook (of misschien wel vooral) reacties van mensen die ik niet, of minder goed, of alleen via internet ken. Het motiveert echt om reacties op mijn stukjes te krijgen. Ik vind het heel leuk als je me laat weten dat je me leest. Dus, nu weet je wat je te doen staat... ;)

Shoot for the moon

Op mijn 'officiële' blog linesonpalms.nl heb ik al een hele tijd niet meer geschreven. Ik ben niet meer tevreden met de lay-out, heb geprobeerd daar wat aan te doen, maar raak steeds verder verstrikt in het ingewikkelde web van CSS templates waar ik geen sikkepit van snap. Jammer, want mijn gevoel zegt niet te willen schrijven voordat de hele lay-out weer tip top in orde is. Zonde, want ik schrijf juist zo graag en was er juist zo van overtuigd dat ik het dit keer eens wél voor altijd zou volhouden.

Al een tijdje probeer ik me voor te stellen hoe het is om onder mijn eigen naam te bloggen. Herkenbaar, vindbaar voor iedereen. Er zijn niet zo gek veel mensen op deze wereld die mijn naam delen. Dus als mensen mij googelen - waarom ze dat zouden doen? daar denk ik maar liever even niet over na - zullen ze vanaf nu direct mijn blog vinden. Dat is eng en leuk tegelijk. Eng, omdat ik daarmee wel moet uitkijken wat ik het universum in zend. Eng, omdat mensen met één druk op de knop veel over mij te weten zullen komen. Dat ik schrijf, bijvoorbeeld. En dat is juist ook het leuke. Mensen mogen zien dat ik schrijf. Dat ik het leuk vind om te schrijven. Dat ik daarmee wil oefenen, for all eyes to see. Schrijven voor mezelf heb ik al zo vaak geprobeerd. Dat lukt me niet. Ik wil schrijven voor lezers, voor feedback, voor kritiek. Om beter te worden, om uit oefening kunst te baren, om blogger, columnist, schrijver te worden.

Misschien hoog gegrepen. Maar shoot for the moon... Als ik het nu niet doe, doe ik het nooit meer. Een sprong in het diepe dus. Ik ben Froukelien, en ik schrijf. Leuk dat je leest.