Openhartigheid

Zul je net zien: zit ik vorige week heel stoer te doen op Facebook dat ik al een paar weken achter elkaar een blogpost heb geschreven, krijg ik deze week geen enkel fatsoenlijk stukje op papier. In ieder geval niet zonder in herhaling te vallen. Of zonder dat het een heel saai stukje wordt. Ik heb uit pure wanhoop zelfs gedacht dat ik misschien maar mijn oude rubriek tune thursday uit het stof moest doen herrijzen. (In dat kader toch een klein tipje mijnerzijds: RHODES, voor als je houdt van zwelgen-in-zelfmedelijden-muziek (toevallig één van mijn favorietste genres): het is prachtig).

Hoe het komt dat schrijven me zo vaak niet (goed genoeg) lukt, werd er tijdens de schrijfprocesles van afgelopen dinsdag maar weer eens fijntjes ingewreven. De docent liet ons ons schrijvers-kernkwadrant invullen. Mijn valkuil: perfectionisme. Mijn uitdaging: minder oordelen.

Laat 'niet oordelen' nou precies één van mijn belangrijkste levenswaarden zijn. Let wel: als het gaat over het be- en veroordelen van ánderen. Hoe mensen eruit zien, hoe ze zich gedragen, wat ze zeggen, hoe bepaalde situaties zijn. Ik vind het heel belangrijk om alles en iedereen met een open houding tegemoet te treden. Geen hokjes en hekjes te plaatsen. Open minded, heet dat dan, in goed Nederlands. Ik vind openhartig een veel mooier woord. En volgens mij gaat die openhartigheid mij redelijk goed af. En als het even niet lukt, dan betrap ik mezelf daar in ieder geval op. En is herkenning niet de eerste fase in het proces van genezing, ofzo?

Hoe kan het dan dat ik juist over mezelf zo genadeloos kan oordelen? Echt, als het op mezelf aankomt, vind ik zo'n beetje alles wat ik doe, zeg en produceer raar, stom of onbenullig. Dat wordt flink oefenen dus, om die beoordelaar in mij de mond te snoeren. Om gewoon tevreden te zijn met wat er is.

Van mijn taalmaatje kreeg ik gisteren alvast een fijn lesje tevredenheid. Alhoewel, het stappenplan 'Vijf acties voor een tevreden jij' bleef uit.
"Ik ben gewoon altijd tevreden met mezelf," zei ze.
"Ik hoef geen Ferrari te rijden," was het meest concrete voorbeeld dat ze gaf.
Nu hoef ik ook zeker geen Ferrari, dus waarom doe ik dan zo moeilijk?

Gelukkig had ook zij, de meest tevreden persoon die ik ooit heb ontmoet, nog iets te wensen: "Ik ben heel jaloers op vrouwen met kleine voeten. Mijn voeten zijn groot en hebben knobbels aan de zijkant. Ik wou dat ik kleine voetjes had."
De tegenstelling had niet groter kunnen zijn. Mijn voeten zijn het enige deel van mezelf waar ik erg tevreden over ben. Ze zijn klein, poezelig en knobbelloos. Oké, als ze niet zo zouden opzwellen als het warm is, mijn hielen niet zo vreselijk blaargevoelig waren, en als mijn kleine teennagels wat groter zouden zijn zodat ik die tenminste ook fatsoenlijk kan lakken... Dan zouden ze helemaal perfect zijn.

Paasbandje

Pasen gaat in dit huis gepaard met een aantal tradities. Het is de enige dag in het jaar dat mijn vriend zijn gebakken of gescrambelde eitje verruild voor een gekookte variant. In de week voor Pasen sta ik mezelf al toe af en toe een regel te zingen uit het alom bekende kinderliedje 'Tis Pasen Jezus is opgestaan'. Op Paaszondag en Tweede Paasdag galmt mijn zoetgevooisde stem door het huis tot ik er zelf knettergek van word. Alle zelfstandig naamwoorden krijgen het voorvoegsel 'paas'. Denk: paastelevisie, paastuincentrum en paaslasagne. En we luisteren de LP van Jesus Christ Superstar.

Dit jaar dreigde ik te breken met deze laatste traditie. De platenspeler moest nog aangesloten. De nieuwe versterker en ik; wij begrijpen elkaar niet altijd. Kortom: teveel gedoe. Dus ik zocht de soundtrack van Jesus Christ Superstar op in Spotify en drukte play. 'Heb je de plaat al aangezet?' klonk het uit de slaapkamer. 'Eh nee,' antwoordde ik, me zeer bewust van mijn heiligschennis: 'Spotify.' 'Vandaar,' zegt mijn vriend, 'ik vond het al zo raar klinken.'

Vervolgens hebben we de hele dag platen gedraaid. De speler stond er nu immers toch. En het moet gezegd: die heerlijke LP-kraak maakt alle muziek beter. Dat je ieder kwartier de plaat moet omdraaien draagt alleen maar bij aan de feestvreugd. Veel beter dan gedachteloos een Spotify playlist aanklikken en de hele dag muziek horen waar je niet eens echt naar luistert. (Laat ik hier meteen maar even bekennen dat ik de platenspeler vanmorgen weer heb opgeborgen en Spotify en ik weer beste vrienden zijn).

's Middags las ik in het Parool dat nu ook het cassettebandje een opmars dreigt te maken. Eminem schijnt zelfs zijn Slim Shady LP uit te willen brengen op cassette. Nog even en ook het cassettedeck is niet meer weg te slaan uit de interieurs van zelfbenoemde hipsters. Staat vast leuk, naast de minicactussen en nutteloze objecten in geometrische vormen onder een glazen stolp.

Ik zie ons al voor me. Met onze walkmans in de trein en een stapel bandjes in onze tas. Met onze walkmans hardlopend door het park, het plastic apparaatje als mode-accessoire aan onze leggings geklemd. Dat we op zaterdag aan de radio gekluisterd zitten, met de Top 40 voor onze neuzen en onze vingers bij de recordknop, hopend dat de DJ zijn mond houdt tijdens de in- en outro's van onze favoriete liedjes. En dat alle kinderen straks wel weer weten wat het verband is tussen een potlood en een cassettebandje. In ieder geval begin ik mijn zoektocht naar een bandje van Jesus Christ Superstar alvast.

Weekly wrap up #10

Na twee hectische werkweken en één mini-vakantieweekend als beloning, is het wel weer eens tijd om een blogje te schrijven. Ik dacht dat ik maar een week nalatig was, maar het blijken er al twee te zijn. De tijd vliegt en andere clichés. In de afgelopen weken heb ik, naast de longen uit m'n lijf gewerkt, gelukkig ook nog een hoop leuks gedaan en gedacht. Tijd voor een blije lijst!

 Ik heb een nieuwe telefoon! Mijn oude (gekregen) iPhone kon me niet meer bekoren, vooral omdat 'ie zulke slechte foto's maakte. Met mijn spiksplinternieuwe HTC One kan ik wat dat betreft mijn hart ophalen. Dat biedt ook fijne blog perspectieven.

 Afgelopen donderdag zag ik mijn favorietste band aller tijden optreden in de Heineken Music Hall. The National was geweldig! Ik had verwacht dat ik wel een traantje weg zou moeten pinken - ze maken immers niet de meest opgewekte muziek - maar in plaats daarvan stond ik de hele show met een glimlach van oor tot oor te genieten. Niet te geloven hoeveel ik van hun muziek hou. Ik wil nooit meer iets anders horen.

 Voorafgaand aan het concert aten we sushi bij Ichi-E op de Arena Boulevard. Ik had in geen 100 jaar meer sushi gegeten. Ik heb er nooit heel erg zin in, maar als ik het dan eindelijk weer eens eet, vind ik het heerlijk. De sashimi viel een beetje tegen, maar de sushi die je hierboven op de foto ziet - met een reuzengarnaal in tempuradeeg - was fantastisch. En de gegrilde ossenhaas (nee, geen sushi, oeps) met zoete sojasaus en wilde spinazie was ook ontzettend lekker. 

 Zaterdag speelde ik voor het eerst in mijn leven Rockband en het was hilarisch. Dat smaakt naar nog heel veel meer Rockband dates, want mijn gitaar skills vragen er om nog wat opgekrikt te worden.

 Zondag liep ik eindelijk weer eens hard. Een week eerder probeerde ik het ook al eens, maar toen ging het niet zo lekker. Mijn benen voelden heel zwaar, het hagelde keihaard en ik had vooral veel last van m'n longen. Gisteren ging het een stuk beter en rende ik 4 kilometer met maar 2 korte looppauzes. Niet slecht, voor iemand die sinds 26 mei (de dag van de Marikenloop in Nijmegen) niet meer getraind heeft, en niet echt een basisconditie heeft om op terug te vallen. Hoe moeilijk ik het ook vind om mezelf naar buiten te slepen om een rondje te rennen, ik ga het vanaf nu in ieder geval elk weekend een keertje doen.

 Ik wil niets anders meer kijken dan Sons of Anarchy. We sjezen echter door de seizoenen heen, dus in de zeer nabije toekomst valt er niet zoveel meer te zien. Maar wat is het een gewéldige serie. Het gaat over een motorclub vol criminelen. Over vriendschap, verraad, wraak en liefde. En er zit een lekkere man in.

 Weet je nog dat ik schreef over menu planning? We're still going strong! Het lukt ons nog steeds iedere week om 3 of 4 maaltijden vooruit te plannen en ik vind het heerlijk. Wat een verademing om niet iedere dag te hoeven bedenken wat te eten, en in een super drukke Albert Heijn de benodigde boodschapjes bij elkaar te hoeven sprokkelen. 

 Mijn blog (in z'n huidige vorm) bestond vorige week 1 jaar! Twee violen en een trommel en een fluit! Op naar een heel nieuw jaar vol blogplezier :).

Dansen in Het Concertgebouw

bron foto

Vrijdagmorgen stapte ik, zoals bijna elke werkdag, om 7.45 uur op Amsterdam Amstel in de trein. Het was druk. Té druk voor een vrijdag. Eén blik op de passagiers die lamlendig in hun stoelen hingen was genoeg om deze drukte te verklaren: de trein zat vol met die hard feestbeesten die huiswaarts keerden na een nachtje knallen op het Amsterdam Dance Event (ADE). De coupé waarin ik chagrijnig stond te zijn (werken op vrijdag is tot daaraan toe, maar dan ook nog moeten stáán in de trein, pfff) stonk naar bier en sigaretten. Sommige feestgangers hingen dubbelgevouwen en diep in slaap in hun stoel. Anderen hadden duidelijk nog genoeg drugs - of adrenaline, maar who am I kidding - in hun lijf om wakker te blijven. Een vreemd contrast met de fris gedouchte en in pak gehesen forenzen, op weg naar hun werk.

Diezelfde vrijdag maakte ik 's avonds weer deel uit van een mooi contrast. Het Concertgebouw stroomde vol met jonge, hippe (en iets minder hippe) dansliefhebbers. De meesten hadden zich voor de gelegenheid netjes aangekleed. Anderen verschenen in outfits die het daglicht nauwelijks kunnen verdragen en daarom voor altijd zouden moeten worden weggestopt in de donkere krochten van de underground clubbing scene. Nee oké, zo erg was het niet, maar ik probeer hier een contrast te schetsen.

Ter ere van ADE speelden er drie acts in Het Concertgebouw. DJ Patrice Bäumel werd vergezeld door klokkenspelspeler Dominique Vleeshouwers, die samen een betoverend stukje muziek ten gehore brachten. Een mooi voorprogramma voor Het Nederlands Kamer Orkest, dat de nummers van DJ Henrik Schwarz in een klassiek jasje stak. Sommige tracks waren echt heel gaaf, tot kippenvel aan toe. Anderen vond ik te ingewikkeld, kon ik door de rare friemelgeluidjes tussendoor niet zo goed volgen. Maar al met al was het fantastisch om te zien en te beluisteren. Na de pauze volgde een optreden van Darkside, een DJ/zang/gitaar/piano-duo, dat een uur lang in het donker optrad. Ik ben er nog niet over uit wat ik hier nou precies van vond. Soms produceerden ze slechts geluid: muziek, melodie en beat waren ver te zoeken. Maar af en toe speelden ze een heel gaaf nummer, met een dikke beat en hypnotiserende geluidseffecten. De lichtshow maakte het helemaal af, al werden we bij vlagen verblind door stroboscopen en de weerspiegeling van superfelle lichten in een ronddraaiende spiegel.

Ik kan me voorstellen dat jullie na deze beschrijving niet heel veel wijzer zijn geworden over wat er zich op vrijdagavond in Het Concertgebouw afspeelde. Sorry, maar je had erbij moeten zijn ;). Het was een heel bijzondere avond, al was het alleen maar om met zo'n divers en 'anders dan normaal'-publiek op zo'n mooie, statige plek te zijn. We dronken nog een biertje op de after in de Spiegelzaal. Dansen op rood tapijt. En netjes om 01.00 uur op de fiets naar huis.

Tune tuesday: Orlando

Twee jaar geleden speelde Orlando in een superfancy studentkamer in Amsterdam tijdens Stukafest. Ik was meteen verkocht, want zangeres Tessa is zo'n jaloersmakend leuk muzikaal hipstermeisje met een prachtige stem, en had een appetijtelijke gitaristnaast zich. Ik ben soms best een beetje oppervlakkig als het om muziekkeuze gaat. En op het podium ziet iedereen er tien keer zo sexy uit.

Maar serieus, Orlando maakt echt hele fijne muziek met vaak hele leuke teksten. De titel van hun debuutalbum is 'The early warning company', naar het gelijknamige liedje. Het gaat over een organisatie die er ineens voor je is als je dreigt een verkeerde keuze te maken. Ik zeg: gat in de markt!

Twee weken geleden speelde Orlando in de kleine zaal van Paradiso. De blazers, de meerstemmigheid, de leuke liedjes: ik vond het tof. Jammer dat de teksten niet zo goed te verstaan waren en dat Tessa haar stem niet altijd goed gebruikte. Lekker voluit zingen, meid. Je stem is het mooist op z'n helderst. Ondanks dat heb ik me uitstekend vermaakt. En toen ze een cover speelden van een prachtig nummer van mijn favoriete band The National, pinkte ik bijna een traantje weg.

Tune thursday: Get Lucky en andere shredded songs

Het hipste liedje op dit moment moet haast wel Get Lucky van Daft Punk en Pharell Williams zijn. Er ging al een hele hype aan vooraf, toen het nummer nog niet eens was uitgebracht. Verschillende samples circuleerden over het internet, maar uiteindelijk bleek onze eigenste Nederlandse DJ Michiel Veenstra de wereldprimeur te hebben. Hij draaide als eerste de volledige en juiste versie van het nummer op de radio. Een hype was geboren. Dat snap ik best, want ik begrijp haast niet hoe je dit geen leuk liedje kunt vinden. Oké, heel vernieuwend/innovatief/something you've never heard before/intens muzikaal/virtuoos/etc. is Daft Punk niet, maar ik kan er in ieder geval niet op stilzitten.

Maar het allerleukst vind ik misschien nog wel dat er in zo'n korte tijd al zoveel covers van het lied gemaakt zijn. De versie van Daughter vind ik heel mooi maar die van Postmen vind ik het allertofst. Wat komen er toch een hoop mooie nummers voort uit de radioshow van Giel Beelen. Krystl maakte ook al zo'n gave versie van dat andere hippe lentenummer waar Pharrell een mopje in mee zingt: Blurred Lines van Robin Thicke. Maar daar wilde ik het niet over hebben.

Naast covers zijn er ook ehm... alternatieve versies van Get Lucky gemaakt. Bijvoorbeeld deze, waarin Pharrells stem zo vervormd is dat het precies lijkt alsof Michael Jackson helemaal niet dood is maar gewoon een gezellige nieuwe single heeft opgenomen. Vooral de eerste zin, wow! Het allerhardst heb ik echter gelachen om de zogenaamde shredded versie van het lied. Shredden houdt in dat je de originele muziek onder de video weghaalt, en nieuwe muziek (of iets dat daar op lijkt) daarvoor in de plaats zet, gebaseerd op wat je ziet gebeuren in de videoclip. En dan krijg je dus zoiets:

Ik vind het hilarisch. De eerste shredded video die ik zag was overigens onderstaande, van de Beach Boys. Tranen van het lachen, werkelijk waar. Het is zó flauw. Ik kan me best voorstellen dat ik de enige ben die dit leuk vindt. Maar ik wilde het toch even met jullie delen. En als het je niet aan het lachen maakt, dan heb je toch een leuk muzieklesje van mij meegepikt. Ik voel me bijna Leo Blokhuis.

Als je hardop moest lachen raad ik je aan even naar deze site te gaan en vooral de video's van Dire Straits (dat applausje aan het begin :')) en The Cure (die tamboerijn :')) te bekijken. Ze zijn wel wat te lang, vind ik, maar alsnog heerlijk vermaak.

The Lumineers

Dinsdag was ik bij het concert van The Lumineers in Paradiso. In eerste instantie zou de band uit Denver, Colorado optreden in de kleine zaal, maar door hun snel groeiende bekendheid verkochten ze ook de grote zaal in no time uit. We waren (onbewust) lekker vroeg in de poptempel en besloten heel relaxed (een beetje ouwe-lullerig, dat wel - maar dat zijn we ook dus het mag) op het balkon te gaan zitten. Prachtige plekken hadden we, met overzicht over het hele podium en een groot deel van de zaal.

In het voorprogramma stond Langhorne Slim, die ons aangenaam verraste. Niet alleen met z'n gezellige Elvis-achtige moves, maar vooral ook met zijn aangenaam rauwe stemgeluid en catchy liedjes met fijne country-invloeden. Maar we kwamen natuurlijk voor The Lumineers en wat was het geweldig! Je hebt van die bandjes die vanaf de eerste minuut een heel fijne sfeer weten te creëren. Hoe ze dat precies doen, wat precies the key to success is... Daar ben ik nog steeds niet achter, maar The Lumineers nailed it!

Ze zetten dan ook wel meteen aan het begin van het concert de toon door naar het balkon te lopen en vanaf daar zonder elektronische versterking hun single Ho Hey ten gehore te brengen. U leest het goed: vanaf het balkon. Waar wij zaten. Nog geen 5 meter van ons vandaan speelden ze het nummer vol overtuiging, de benen van de drummer gevaarlijk over de balustrade bungelend. Kippenvelmomentje, hoor. En er waren veel meer van dat soort momenten. Zanger Wesley Schultz heeft een heerlijke stem (en is best aangenaam om naar te kijken), percussionist Jeremiah Fraites is de alleskunnner van de band. Volgens mij hebben alle succesvolle bandjes zo iemand, die zich zonder moeite van instrument naar instrument verplaatst en dan ook nog eens kan zingen. Neyla Pekarek is typisch zo'n jaloersmakende celliste en zangeres. Zwierig jurkje, zoete stem, vrolijke uitstraling... Als ik later groot ben word ik haar. Of het bandmeisje van Ben Howard.

Ken je The Lumineers nog niet? Neem zeker even de tijd om wat liedjes te luisteren, want ze maken echt heel erg fijne muziek. En heb je de kans om ze te zien, op een festival bijvoorbeeld: zeker gaan. Blijheid gegarandeerd!

Over muziek maken

Twee weken geleden zaten er in De Wereld Draait Door een aantal jonge muzikantjes bij Matthijs van Nieuwkerk aan tafel. Ze deden mee aan het Prinses Christina Junior Concours en mochten ieder een klein stukje muziek ten gehore brengen, op hun harp, fagot of viool. Naast dat ik natuurlijk smolt door deze cuteness overload, ging ook mijn muziekliefhebbende hart sneller kloppen. Want hoewel ik het heerlijk vind om naar muziek te luisteren, is er eigenlijk niets leuker dan zelf muziek maken.

Maar daar gaat het gelijk een beetje mis. Want muziek maken, dat doe ik vrijwel nooit. Hoewel ik het wel kán. Ik speel namelijk dwarsfluit. Vroeger vond ik dat het allermooiste instrument dat er was, maar nu baal ik soms dat ik destijds zo'n 'duf' instrument gekozen heb. Liever speelde ik nu vloeiend gitaar, of piano, of misschien zelfs cello. Maar om mezelf dat nu nog aan te leren, dat vergt een heleboel discipline. En daar schort het bij mij nogal eens aan. Ik kan drie akkoorden spelen op de gitaar, en als ik heel erg mijn best doe pers ik er net een klein mopje Zombie uit. Maar daar blijft het bij, ondanks mijn wens om ooit écht gitaar te kunnen spelen. In een bandje. En daar dan ook nog bij te zingen. (maar mijn stem is raar, dus dat durf ik niet)

Maar dwarsfluiten, dat kan ik dus. Zoals zoveel kleine meisjes begon ik met blokfluitles, maar al snel stapte ik over op de Fife - een klein, plastic dwarsfluitje. Zo één als deze. Wat een heerlijk geluid komt daar uit hè? ;). Toen ik eenmaal op een echte, zilveren fluit met kleppen mocht spelen, ging er een wereld voor me open. Ik herinner me nog heel goed het Groot Muziekschool Orkest, waaraan ik met twee vioolvriendinnetjes met veel plezier deelnam. Ik herinner me de fijne sfeer tijdens de repetities, en volgens mij gingen we zelfs met het hele orkest op kamp! Ik herinner me de muffige geur die in de repetitieruimte hing en hoe we ons in de pauzes misselijk aten aan KitKats. Ik herinner me de spanning voorafgaand aan het optreden en hoe eng ik het vond dat mijn piccolo (want dat speel ik ook) tijdens de uitvoering van het Star Wars Theme boven het héle orkest uit te horen zou zijn. 

Ik speelde ook wel eens in de kerk, en heb op mijn eindexamen (muziek was één van mijn eindexamenvakken) dwarsfluit gespeeld. En natuurlijk waren er de jaarlijkse voorspeelavonden. Die ik verschrikkelijk vond. Trillend van de zenuwen stond ik op het podium. Zie dan nog maar eens een mooi geluid uit je fluit te krijgen. Maar ondanks de zenuwslopende optredens, het móéten oefenen (wat ik heel vaak niet deed, behalve een uurtje voordat ik weer les had...) en het soms gewoon echt even Heel Stom vinden, denk ik met heel veel plezier terug aan deze muzikale tijd en zou ik het heel leuk vinden om mijn dwarsfluit weer eens wat vaker uit het stof te trekken.

Nu wil het toeval (kuch) dat mijn vriend in een bandje speelt dat Stairway to Heaven in haar repertoire heeft. U hoort, daar zit een (dwars)fluit in! Alweer ruim een jaar geleden zocht ik de noten uit, maar daar is het tot nu toe bij gebleven. Maar not for long anymore, want binnenkort (met een slag op de arm) sta ik met mijn fluit te shinen op een podium. Wat om de een of andere reden een beetje vies klinkt, maar dat terzijde. Ondanks de plankenkoorts, die ik al voel als ik dit alleen maar typ, kan ik niet wachten om eindelijk weer eens écht muziek te maken.