Niet beginnen is niet mislukken

Ik heb een chronisch writer’s block. Een vrij lastige aandoening voor iemand die liefst drie blogstukjes per week online zet en daarnaast graag korte verhalen en uiteindelijk een roman wil schrijven. Hoewel ik bijna elke dag wel iets schrijf, naast to do- en boodschappenlijstjes, zijn de meeste dingen die ik in mijn notitieblok kalk op geen enkele manier publiceerbaar. Heel soms ontspruit er uit mijn ongestructureerde brainfarts een kant-en-klare blogpost. Veel vaker durf ik mijn eigen gewauwel niet eens terug te lezen.

Laat ik maar meteen mijn hand in eigen boezem steken: ik ben gewoon niet zo goed in beginnen. Zelden ga ik gedisciplineerd en gefocust achter mijn laptop zitten om me te storten op een nieuw stukje. Ik vestig veel te veel hoop op het spontaan ontstaan van goede ideeën. En bij een écht goed idee schrijft de tekst zich verder vanzelf. Toch?
Zo blijkt het dus niet te werken. Ik heb altijd te veel vertrouwen gehad in inspiratie. Ik dacht dat het mij vanzelf wel zou vinden. Dat het zou komen aanwaaien (meestal trouwens op momenten dat je het niet kunt vangen op papier: onder de douche bijvoorbeeld, op de fiets, of midden in de nacht (ja sorry, maar dan ga ik echt niet het bed uit om het licht aan te doen en m’n kladblok erbij te pakken; mijn slaap is me te dierbaar)), en als het dat niet doet zijn er slechts twee conclusies te trekken: ik heb een writer’s block of ik heb geen talent en een echte schrijver zal ik daarom nooit worden.

Gelukkig blijken ook deze twee conclusies niet waar. Je schijnt inspiratie te kunnen oproepen, door gewoon te beginnen. Alleen door te beginnen kun je in ‘de flow’ raken, en heeft er tijdens die mysterieuze flow ooit iemand een gebrek aan inspiratie ervaren? Maar juist dat beginnen vind ik dus het allermoeilijkst. Een schrijfdocente wist mij haarfijn uit te leggen hoe dat komt: als je niet begint, kan het ook niet mislukken.
Die angst om te beginnen speelt me ook op andere gebieden wel eens parten. Sporten, bijvoorbeeld. Sollicitatiebrieven schrijven, of überhaupt vacatures zoeken. Een businessplan bedenken. En schoonmaken, maar dat staat los van de angst om te mislukken, want in schoonmaken ben ik toevallig heel erg goed – daar kom ik gewoon voor uit.

De betreffende schrijfdocente zei ook: die angst, überhaupt de gedachte dat iets dat jij maakt kan slagen of mislukken, het is allemaal ego. Een plaatje dat je hebt gemaakt en waaraan jij moet voldoen. Laat dat los en je zult een vrij mens zijn. Oké, dat laatste zei ze niet op die manier, maar ik denk wel dat het klopt. En niet alleen wat het schrijfproces betreft.
Helaas gaf ze geen tips over hoe we dat plaatje kunnen verscheuren, de fik erin, kssjt. In mijn aantekeningen schreef ik slechts: Ego --> plaatje --> moet weg.
Volgende week heb ik weer les van haar. Ik verheug me nu al op de inspiratie voor een nieuwe blogpost die me dan zal komen aanwaaien.

Een beetje blijheid verspreiden

Zonder al te veel in herhaling te vallen, baseer ik mijn blog van vandaag weer op The Self Help Hipster. Ik volg haar 50 dagen tot 2014 challenge immers op de voet. En ze heeft het nu eenmaal geschopt tot één van mijn favorietste bloggers. Gisteren ging de assignment van de dag over werk. En laat dat nu precies het deel van mijn leven waar ik het minst gelukkig over ben.

Onderdeel van de opdracht was om minstens 20 minuten te schrijven om een antwoord te vinden op de vraag 'Wat is jouw levensdoel?'. Zuchtend en steunend vleide ik me neer achter mijn notitieboekje. "Ik weet het echt niet," was de eerste zin die ik opschreef. "Van deze vraag krijg ik hartkloppingen," was de tweede. Maar toen dacht ik: "Niet miepen maar schrijven," en stak ik van wal. De 'theorie' achter deze opdracht kun je hier lezen. Van Steve Pavlina moeten we schrijven tot we in huilen uitbarsten: dán heb je je levensdoel gevonden. SHH is gelukkig niet zo streng en zegt: "Schrijf totdat je 'FUCK YES' denkt." En lo and behold, ik had het echt niet verwacht, maar na een half uur legde ik grijnzend van oor tot oor mijn pen weer neer.

Het eerste kwartier kwam ik nergens. Ik bleef maar hangen op werk en mijn loopbaan en wat ik daarin wel en niet leuk vind (of denk te vinden). Maar al schrijvend bedacht ik me dat werken helemaal niet mijn levensdoel is. Tuurlijk, ik heb geld nodig om mezelf te onderhouden en me enigszins comfortabel door het leven te bewegen. Maar ik leef niet om te werken. Hoewel werk natuurlijk een groot deel van de tijd in beslag neemt. Dus het is wel belangrijk dat mijn baan op z'n minst een béétje leuk is*. Maar mijn levensdoel ligt ergens anders.

Zonder mijn hele ziel en zaligheid hier bloot te leggen, wist ik opeens (weer) hoe fijn ik het vind om mensen blij te maken. Gewoon even te laten lachen. Gewoon een beetje blijheid te verspreiden. Door het maken van een grapje, het geven van een complimentje of het toesteken van een helpende hand. Glimlachen, de deur openhouden, kaartjes versturen. En zo kan ik nog wel even doorgaan. Random acts of kindness. Een beetje licht en luchtigheid brengen. Nou ja, you get the picture. 

Hoe ik dat dan wil gaan doen? Mijn hersenen draaien overuren. Ik kon er niet van slapen. Het liefst bedenk ik hier een projectje voor, waar ik dan ook over wil schrijven. Zodat ook mijn stukjes lachjes brengen, of inspiratie, of een minuutje ontsnapping aan de waan van de dag.

Voor nu word ik heel blij van het chocoladeletter project dat op Facebook rondwaart. Dit weekend koop ik voor 10 mensen die reageerden op mijn Facebookstatus een chocoladeletter, met een blij kaartje erbij. En ik koop er ook één voor mijn buurman, die me elke avond als ik uit mijn werk kom begroet met de woorden: "Goedemorgen, liefste buurvrouw!" Ik geef hem de B van Buurman, want ik weet niet hoe hij heet. Daar ga ik ook maar eens verandering in brengen. Ik verdien er geen geld mee, maar van het idee alleen al ga ik stuiteren. En Buurman hopelijk ook.

* 'Toevallig' kreeg ik vandaag van twee mensen dezelfde fantastische vacature toegestuurd. Even good vibes het universum insturen. Ik wil die baan. 

50 dagen tot 2014

Eén van mijn favoriete blogs is die van Lianne aka The Self Help Hipster. Kort gezegd geeft Lianne op een hilarische manier praktische tips voor een beter (zinvoller, actiever, gezonder, fijner, minfuller enzovoort en zo verder) leven. Voor de laatste 50 dagen van 2013 - ja mensen, die zijn reeds aangebroken! - heeft ze een challenge in het leven geroepen. Om in die laatste 50 dagen het jaar nog nét iets beter te maken dan het al was. Of, om met de woorden van TSHH te spreken: om het jaar minder 'meh' en meer 'oké, cool' af te sluiten. De challenge begon een paar dagen geleden met het maken van een lijstje. En daar waar lijstjes gemaakt moeten worden, sta ik vooraan in de rij te trappelen van ongeduld. De eerste opdracht: maak een lijstje van dingen die je nog wil doen in 2013. En hou het realistisch. Dat laatste vind ik lastig, maar ik heb m'n best gedaan.

1. Ik wil actief bezig zijn met mijn toekomst, carrièretechnisch gezien. Concreet betekent dit dat ik elke week, liefst op vrijdag want dat is mijn vrije dag, ten minste twee uur wil besteden aan het zoeken van vacatures, het oriënteren op organisaties waar ik wel zou willen werken en het schrijven van sollicitatiebrieven. Maar ook actief aandacht besteden aan mijn 'innerlijke zoektocht' (huuu): wat vind ik nou eigenlijk leuk om te doen? Waar word ik blij van? Hoe ziet mijn ideale (werk)dag eruit? Wat kan me helpen om een antwoord te krijgen op deze vragen? En nee, het is niet onhandig dat ik zo openlijk op internet zet dat ik op zoek ben naar een andere baan - want stél dat mijn huidige werkgever het zou lezen... De organisatie waar ik nu werk, houdt over minimaal één, maximaal twee jaar op te bestaan. Iedereen wordt aangeraden nu al op zoek te gaan naar een andere baan. Er is zelfs budget beschikbaar om iedereen aan een goede bestemming te helpen. Dus mocht u iets weten... Ik ben heel makkelijk in de omgang ;)

2. Ik wil iedere week tenminste één keer hardlopen. Het liefst zou ik hier 'twee keer per week' neerzetten, maar ik weet dat ik mezelf dan teleur ga stellen. Eén keer per week gaat sowieso lukken, twee keer per week zou fantastisch zijn. Een meer concreet afstands- of tijdsdoel heb ik nog niet. Eerst maar weer eens rustig opbouwen en zorgen dat ik weer een half uur achter elkaar kan rennen. Al smeden vriendinnetjes al plannen om op 11 mei 10 kilometer te gaan rennen... Ik denk er nog even rustig over na.

3. Gaan shoppen. Dit klinkt misschien een beetje raar, maar shoppen is voor mij echt een opgave :'). Ik vind het eigenlijk helemaal niet leuk en word er alleen maar onzeker van. Maar ik baal echt van mijn huidige (winter)garderobe, dus een goede shopping spree is zeker nodig. Dit doel is wat mij betreft eigenlijk al geslaagd als ik een nieuwe winterjas koop. Status van mijn huidige jas? Hangend aan een zijden draadje.

4. Ik wil op 20 december, als de band van mijn vriendje weer moet optreden, Stairway to Heaven uit mijn hoofd spelen. Ik wil dwarsfluiten weer cool maken B-), maar steeds mijn bladmuziek bij de hand moeten hebben, draagt daar natuurlijk niet echt aan bij.

5. Ik wil twee keer per week een nieuwe blogpost online zetten. Jongens, ik vind het zó leuk dat ik weer aan het bloggen ben! Oké, het is nog niet echt consequent en het kan heus wel wat vaker. Maar ik heb dit jaar al 45 blogposts geschreven en dat is volgens mij meer dan ik ooit in een jaar gedaan heb. En er kan nog veel meer bij! Twee keer per week schrijven (of in één weekend twee posts schrijven en verspreid over de week online zetten) moet zeker haalbaar zijn. En dan heb ik aan het eind van het jaar misschien wel (bijna) 60 blogs geschreven!

6. Op mijn lijstje - dat ik aan het begin van deze week al schreef - staat ook nog 'Alle Flows bij lezen'. Maar bij nader inzien vind ik dat maar een stom doel. Wat maakt het nou uit dat er nog heel veel ongelezen tijdschriften door het huis zwerven? Juist een heerlijk vooruitzicht, toch? Wat ik wel wil proberen is om minder blogs van anderen te lezen en in plaats daarvan vaker een boek of de Flow te pakken. Uiteindelijk is dat toch veel ontspannender dan te lezen over the fabulous lives van mensen die ik toch niet ken. Maar blijven jullie toch vooral mijn blog wél lezen!

Naast het nastreven van deze doelen, geeft TSHH zichzelf en haar lezers iedere dag een opdracht, om de dag net wat specialer, leuker, actiever of nuttiger te maken. Ik ga m'n best doen om ook die opdrachten uit te voeren. Want ik wil dit jaar fijn eindigen. Not with a fizzle, but with a bang

Sprankelen

Our deepest fear is not that we are inadequate,
Our deepest fear is that we are powerful beyond measure.
It's our light, not our darkness that most frightens us.
We ask ourselves, who am I to be brilliant, gorgeous, talented and fabulous?

Actually, who are we not to be?
You are a child of God.
Your playing small doesn't serve the world.
There's nothing enlightening about shrinking,
So that other people won't feel insecure around you.

We are born to make manifest the glory of God that is within us.
It's not just in some of us, it's in everyone.
And as we let our light shine, we unconsciously
Give other people the permission to do the same.

Dit leerde ik vandaag. Nelson Mandela zei het in 1994. Ik vind het heel. erg. mooi. En erg van toepassing. Waar God staat, lees ik niet perse Onze Vader die in de hemelen zijt. Of misschien ook wel. Maar van 'het universum' ben ik ook altijd wel gecharmeerd. Lees en interpreteer hoe je wilt. Ik vind het een prachtige levensles.

♥

Inspiratie schminspiratie

bron foto

En zo is het alweer meer dan een week stil op mijn blog. Niet omdat ik het ontiegelijk druk heb met leven, ofzo. Maar gewoon, omdat ik niet zo goed weet waarover ik wil schrijven. En omdat ik er de tijd niet meer voor neem om er echt voor te gaan zitten en iets te bedenken. Of gewoon maar eens begin te typen - of te pennen in mijn notitieboekje - en te kijken waar het schip strandt.

Ik heb zelfs de Weekly wrap up deze week overgeslagen. Maar dat was expres. Want ik vind het stom als ik alleen nog maar blije weekoverzichten maakt. Bovendien was de afgelopen week niet bepaald enerverend. Wel heb ik mee geoefend met de band van mijn vriend, liep ik 20 minuten (bijna) achter elkaar hard, was er een gezellig avondje wining and dining met Jessica en onze geliefden, en een oud-huisgenootjesreünie. Ook reisde ik op zaterdag zo'n 4 uur met de trein om het nieuwe kindje van een collega te bewonderen en was zondag de eerste barbecue van het jaar een feit! Allemaal hartstikke leuke dingen, natuurlijk, maar na één zin ben ik er ook wel weer over uitgepraat. Het 'gewone leven' biedt me niet altijd de inspiratie die ik nodig heb om leuke blogposts te schrijven. 

Maar misschien kunnen jullie me helpen. Jullie, ja. Oma's, ouders, broers en schoonzussen inbegrepen. Wat vinden jullie leuke stukjes om te lezen? Wat voor soort blogposts vinden jullie interessant? Wat zouden jullie hier ((nog) meer)) willen zien? Negatief advies mag ook: wat moet ik volgens jullie absoluut niet doen? Ik behoud uiteraard wel het recht om jullie adviezen al dan niet in de wind te slaan ;). Kom maar door met die ideeën! Dan ga ik er de komende tijd - op Picasso's advies - hartstikke hard aan werken om fijne stukjes te produceren.

Don't believe everything you think

Ik ben een beetje lost for words. Maar gelukkig is er altijd Pinterest. Jeetjemineetje, ik zou niet weten wat ik zonder moest. Op mijn Quotes bord plaats ik allerlei mooie uitspraken die ik tegenkom. Sommigen zijn te cheesy en cliché voor woorden, sommigen zijn vooral gewoon heel erg waar. Hoe dan ook, ik haal er inspiratie uit. Daarnaast is het ook fijn om te bedenken dat wijze mensen deze uitspraken ooit deden. En dat wijze mensen dus piekeren over dezelfde dingen als ik. De laatste tijd denk ik veel na over tijd, lief zijn voor jezelf en doen wat je leuk vindt (en daar bij stilstaan). Een kleine selectie: (als je op de afbeeldingen klikt kom je - zo ver ik die kon achterhalen - bij de originele bron uit)

Inspiratie: tuinieren

Ik kan niet wachten tot het lente is. Niet alleen omdat ik wel een zonnestraaltje kan gebruiken en ik mijn winterkleren wel weer zat ben zo langzamerhand, maar vooral omdat ik dan ein-de-lijk weer kan 'tuinieren'! Ons terras ligt er de hele winter al ontzettend troosteloos bij. Dode plantjes in groen uitgeslagen potten, een steeds slapper hangende oleanderstruik waarvan het nog maar de vraag is of ze de winter heeft overleefd, alle stoelen en tafels in een hoekje tegen het huis aangedrukt. Kortom: niet echt een gezellige boel. Ik heb zo'n zin om alles een goede schoonmaakbeurt te geven, de groene smurrie (bedankt, sneeuw!) overal vanaf te schrobben en de stoelen, tafels en plantenbakken weer een mooi plekje te geven. Mét mooie, vrolijke, kleurige bloemen en planten erin natuurlijk.

 

Regelmatig struin ik Pinterest af naar inspiratie om het terras op te fleuren. Maar ik vind het allemaal zo kneuterig! Oké, toegegeven, tuinieren is nou ook weer niet de überhipste hobby ooit. Maar het kan allemaal best wat trendy-er, vind ik. Toch heb ik een aantal leuke ideetjes gespot. Eigenlijk kom ik telkens terug bij dezelfde twee do it yourself projectjes: blikken of potten aan de schutting hangen en een pot-in-pot planten stapel. Beiden superleuk en ruimtebesparend, dus ideaal voor op een terras! Als het weer nou even meezit en de sneeuw voor eens en voor altijd écht wegblijft, dan hoop ik hier binnenkort deze twee leuke tuin-DIY's met jullie te kunnen delen!

De vertical garden met plastic flessen als kruidenpotjes komt van Home-Dzine en is gemakkelijk zelf te maken. Wie weet doe ik dat ook wel! De hanging garden tins zijn gemaakt door Steph van de inspirerende website Stuff Steph Does. Hoe je de bloementoren maakt wordt hier stap voor stap uitgelegd. Het plaatje van de hangende bloemblikjes vond ik op Tuinieren.nl en de kruidenbakkentoren zag ik hier.

Heb jij ook zo'n zin in de lente? :)