Toch nog een blog

Vandaag wil ik echt heel graag een blog online zetten, want vorige week lukte dat ook al niet. Mijn bewondering voor bloggers die iedere dag een stukje online zetten, groeit met iedere dag dat ik géén stukje online zet weer een beetje meer. Want wat blijft er op den duur nog over om over te schrijven?

De stukjes die ik heb geschreven over a) dat ik het nu toch echt ga volhouden om minimaal eens per week iets te plaatsen en b) dat het me wéér niet gelukt is om me aan mijn gestelde doel te houden, zijn inmiddels niet meer op een hand te tellen. Dus daar heeft de wereld ook geen baat meer bij.

Blijkbaar heb ik Facebook geopend, want opeens zit ik te kijken naar een filmpje van een bejaarde riksjafietser die dertigduizend roepie krijgt van een van zijn klanten. Ik lees dat De Speld twee kaarten voor Adele kan weggeven maar dat lekker niet doet. Wel jammer, want ik hoorde dat het gisteren fantastisch was. Ik lees een kort verhaal van mijn schrijfdocente. Een stuk over giftig groen van De Correspondent.

Terug naar Blogger, mijn knipperende cursor, ik typ een paar woorden, haal ze weer weg. Ik werk mijn LinkedIn een klein beetje bij, scroll halfslachtig door updates waarvan ik bij voorbaat al weet dat ze me niet interesseren.

Op tafel ligt een brief van de zorgverzekering. Ik wind me erover op dat ik mijn eigen risico heb verhoogd en dat ik het een goed idee vond om mijn verstandskiezen in november 2015 en januari 2016 te laten trekken. Ik steek mijn hand in de zak cheese onion chips en stop drie chipjes tegelijkertijd in mijn mond. Doe datzelfde nog een keer. (En nog een keer.)

Op Twitter gebeurt niets.

Instagram. Acht mensen vinden de foto van mijn eerste courgette inmiddels leuk. Ik zie een voornamelijk wit interieur, iemand drinkt limonade, iemand pakt haar koffer in en er is iemand in Engeland.

Buiten rijdt er iemand een stellingkast gevuld met eieren een vrachtwagen uit. Hoeveel eieren zouden daar inzitten? Wat zou er gebeuren als die kast omvalt? De overbuurman komt thuis. De haren op zijn achterhoofd worden steeds dunner. Een tweede rek met eieren wordt de vrachtwagen uitgereden.

Ik kijk nooit op nu.nl maar nu lees ik dat Sander Dekker geen rekening wil houden met de ramadan in de examentijd en dat het onderhoud van de Groene Draeck toch goedkoper kan. In Brabant en Limburg is het weer zo ver: code oranje.

Op Facebook zie ik hele leuke glitterschoentjes, maar ze blijken honderd euro te kosten.

Snapchat loopt vast.

De kracht van kwetsbaarheid

Oké, ik wil even iets rechtzetten. Als je mij niet kent (misschien ook wel als je me wél kent) en je hebt mijn laatste paar blogposts gelezen, dan kan ik me voorstellen dat je mij ziet als een mega onzeker en faalangstig vrouwke. Vervult van zelfhaat en afstevenend richting de rand van de meest diepe, donkere en depressieve afgrond die je je maar kunt indenken. Ik zal je maar meteen geruststellen, lieve lezer, want: het tegendeel is waar.

Ik durf wel te zeggen dat ik me zekerder en moediger voel dan ooit, dat ik nog nooit zoveel van mezelf heb gehouden en dat ik misschien zelfs nog niet eerder in mijn leven zo gelukkig was. De stukjes die ik schrijf komen wel voort uit mijn zoektocht naar nog meer geluk en zelfcompassie. Want leer mij mezelf kennen; het is nu eenmaal nooit helemaal genoeg. De opmerking van mijn vriendje - 'Gaat het wel goed met je?' - na het lezen van mijn laatste blogpost, heeft me echter wel aan het denken gezet over het delen van zulke kwetsbare en openhartige dingen over mezelf. Cue het boek 'De kracht van kwetsbaarheid' van Brené Brown.

Ik heb de neiging om een hele samenvatting van het boek te geven, maar ga het maar gewoon lezen als de titel je op wat voor manier dan ook aanspreekt. Ik vind het heel mooi. Het klinkt wat zweverig misschien, maar is juist helemaal gebaseerd op jarenlang wetenschappelijk onderzoek van Brené.
Uit dat onderzoek blijkt dat de bereidheid van mensen om zich kwetsbaar op te stellen de allerbelangrijkste eigenschap is van mensen die wholeheartedly leven (de Nederlandse vertaling zegt 'bezield leven', maar ook hier vind ik het woord met het hart erin veel mooier). Wholehearted leven betekent volgens Brené dat je leeft vanuit het gevoel dat je de moeite waard bent: "Wat ik vandaag ook doe of laat, ik ben genoeg." En dat is precies het doel dat ik ooit hoop te bereiken.
Brené pleit bovendien voor meer kwetsbaarheid in het bedrijfsleven, in het onderwijs en in de opvoeding, omdat ze ervan overtuigd is dat dit leidt tot meer verbondenheid en - ik zeg het maar even op z'n allersimpelst - een liefdevollere wereld.

Me kwetsbaar opstellen dus; durven mezelf te laten zien zoals ik ben. Mijn angst voor wat anderen vinden loslaten, net als mijn perfectionisme en de neiging om mezelf met anderen te vergelijken. Dit blog is de perfecte manier om dat te oefenen, getuige ook mijn stukjes van de afgelopen weken.

Aan de ene kant is dit blog natuurlijk heel veilig. Jullie zien mij niet, ik kan heel goed nadenken over mijn woordkeuze, over wat ik wel en niet wil delen. Dingen die ik toch liever niet wil zeggen gewoon weer deleten. Aan de andere kant missen jullie mijn (meestal vrij expliciete) non-verbale communicatie. Je mist mijn intonatie, mijn grote glimlach waarmee ik je normaal iets zou vertellen: als het hier dan zo grijs op wit staat, klinkt het allemaal meteen veel ernstiger dan ik het eigenlijk bedoel.

Vooral op Facebook krijg ik reacties op mijn stukjes. Laat ik vooropstellen dat ik dat verschrikkelijk leuk vind. Als mensen zeggen dat ze zich herkennen (of juist niet), dat ik ze aan het denken zet, dat ze me vertellen over hoe zij zelf met dingen omgaan, dat ze moeten lachen. Ik krijg er een warm hart van. Tegelijkertijd vind ik die reacties heel spannend. Mensen creëren voor zichzelf een beeld van mij, wat misschien helemaal niet klopt. En er zullen mensen zijn die het met me oneens zijn, die me een zeikwijf vinden, die me héél raar vinden.

Mensen beginnen ook steeds vaker 'in het echt' tegen mij over mijn blog te praten. Dan zeggen ze dat ze mijn stukjes lezen en dat ze dit en dit herkenbaar vinden en dat ze er zelf zus en zo mee omgaan. Op dat moment ben ik op mijn allerkwetsbaarst, want het schild dat het computerscherm normaal gesproken vormt is dan verdwenen. Ik denk er ook wel eens aan wat er gebeurt als mensen in een toekomstig sollicitatiegesprek zeggen dat ze mijn blog hebben gelezen. Hoe reageer ik daar dan op?

Maar kom maar op hoor, lieve vrienden, toekomstige werkgevers: ga maar met me in gesprek. Dit is wie ik ben, en dat mag je best weten. Ik ben me ervan bewust dat mijn stukjes het beeld dat je van me hebt misschien vast wat hebben ingekleurd. Dat vind ik oké. Ik bewijs graag het tegendeel, breng nuance aan, zal openhartig zijn. En wie weet wakker ik dan ook wat van die kwetsbaarheid in jou aan.

Mijn schrijfcursus: een kleine geschiedenis

Ik heb dus een schrijfcursus gedaan. Mijn eerste korte verhaal is inmiddels een feit. Ik denk niet dat ik dat verhaal ooit hier zal plaatsen, want dat vind ik te eng. Het privilege (haha) dat verhaal te mogen lezen is slechts voorbehouden aan hen die zeer dichtbij mij staan. Lezers tot nu toe: mijn vriend. Oké, en mijn medecursisten en docent maar die tellen niet. Dat wordt nog wat als ik ooit mijn boek uitbreng.

Tijdens de cursus kregen we ook de opdracht om voortaan overal naartoe een notitieboekje mee te nemen. In dat boekje moeten we 'momentjes' verzamelen. Stukjes tekst van een paar regels, die allerlei gebeurtenissen van de dag kunnen beschrijven. Koffie in een café, in de rij voor de kassa bij Albert Heijn, een vergadering op het werk of - zoals in mijn geval heel vaak - gebeurtenissen op stations en in de trein. Momentjes zijn dingen die je zelf meemaakt, doet of denkt. Maar het kunnen ook gesprekken zijn die je hoort, of beschrijvingen van mensen die je opvallen. Je leert erdoor te luisteren naar hoe mensen met elkaar praten, gebeurtenissen feitelijk te beschrijven en inspiratie te halen uit alles om je heen.

De schrijfcursus duurde 15 weken. In de eerste vijf weken heb ik fanatiek in mijn notitieboekje geschreven. Heel veel momentjes verzameld. Bij een aantal momentjes bedacht ik dat dat leuke anekdotes zouden zijn om over te bloggen. Slechts één momentje heeft het uiteindelijk tot blogpost geschopt. Het notitieboekje ligt inmiddels al weken onaangeroerd op de bodem van mijn zwarte schoudertas.

Over exhibitionisme, voyeurisme en schijncontrole (of: de wondere wereld van vloggen, bloggen en activity trackers)

Op regelmatige basis verwonder ik me over drie dingen. Oké, eigenlijk over wel honderdmiljoenmiljard dingen, maar dat zijn er teveel om in één blogpost te beschrijven. Waar ik het vandaag met je over wil hebben, zijn drie dingen die ik heel raar en vreemd vind, maar tegelijkertijd heel boeiend en leuk. En het zijn dingen die ik eigenlijk zelf ook wel eens zou willen doen, al doe, of zou willen hebben. Ben je al nieuwsgierig? Als ik dit zou lezen en nog niet zou weten waar het over gaat, zou ik werkelijk waar op het puntje van m'n stoel zitten. Ik hou je niet langer in spanning.

Nummertje 1. Je hele leven op YouTube laten zien.
Sinds Mascha van Beautygloss een paar jaar geleden begon te vloggen, en nu zelfs het hele jaar door iedere dag van haar leven op video vastlegt, ben ik een trouwe kijker. Iedere ochtend ontbijt ik met haar. En ik vind het zo fascinerend en leuk en gezellig om te zien. Maar waarom, in hemelsnaam? Zoveel spannende dingen maakt ze nou ook weer niet mee en qua persoonlijkheid vind ik haar eigenlijk ook niet bijster bruisend. Maar toch: iedere ochtend, vaste prik, Mascha en een bakje yoghurt met muesli. Blijkbaar zijn er duizenden mensen en families die dagelijks hun beslommeringen vastleggen op camera en, gekker nog, dit delen met iedereen die het maar bekijken wil. Natuurlijk bepalen ze zelf wat er wel en niet in beeld komt, en zullen ze voor zichzelf de grenzen van het acceptabele hebben bepaald. Althans, dat hoop ik van ganser harte voor ze. Maar ook dan vraag ik me af: wat is dat voor vreemde behoefte om je leven te filmen en met iedereen te delen? En hallo Froukelientje, wat is dat met jou en het willen zien van al die onbekende levens? (Ik ben sinds een week ook verslaafd aan het kanaal van de SacconeJolys. Vooral om de schetige kindjes, niet om die irritante onverstaanbare dude die de hele tijd in beeld is.)

Nummertje 2. Bloggen, überhaupt.
Hetzelfde geldt natuurlijk ook voor 'gewoon' bloggen. Waarom zou je alles wat je meemaakt in geuren en kleuren het wereldwijde web insturen? Daar naar waar je eigenlijk geen idee hebt wie het leest en wat er met al jouw informatie en foto's (!) gebeurt. En wat is er eigenlijk mis met mij, dat ik zoveel blogs volg en juist de meest persoonlijke stukjes het allerinteressantst vind? Wat kunnen mij al die onbekende mensen eigenlijk schelen? En waarom wil ik zelf eigenlijk zo graag stukjes online zetten? Ik verbaas me hier iedere dag wel een keertje over. En iedere keer dat ik zelf een stukje online zet. (Gelukkig is dat niet zo vaak.) Het blijft een vreemd fenomeen.

Nummertje 3. Activity trackers. 
Ja, nog zoiets. Het is tegenwoordig helemaal hip om een apparaatje om je pols te dragen dat meet hoeveel je beweegt, slaapt en eet (dat laatste moet je nog wel handmatig invoeren; zo vooruitstrevend is de techniek van tegenwoordig nou ook weer niet). En het leukste is dan natuurlijk nog om het aantal dagelijks gezette stappen en je slaappatroon van de afgelopen nacht met de gewillige voyeur (of voyeuristen? Ik ging het googelen en zag meteen een stout plaatje op Wikipedia. Ik heb het hier natuurlijk over de (niet zo) stoute variant) te delen. En ja, ook dit vind ik dus leuk om te zien. Sterker nog, ik wil ook zo'n kek meetdingetje om mijn pols! En dat terwijl ik alle argumenten om het niet te doen kan bedenken en het daar zelfs roerend mee eens ben. Want wat schiet je er nou helemaal mee op om tot op de stap nauwkeurig te weten hoeveel je op een dag beweegt? Ik weet zonder tracker heus ook wel dat ik veel vaker in de benen moet. En wat doet het ertoe om terug te kunnen zien hoe vaak je 's nachts wakker bent geworden? Als dat meer dan één keer per nacht is, denk ik daar liever helemaal niet meer aan terug. Ja, het was een kutnacht en nu ben ik moe. Moving on. Het apparaatje schijnt je te motiveren om daadwerkelijk het benodigde aantal stappen op een dag te behalen. Volgens mij werkt dat een weekje, maar moet je daarna toch echt weer helemaal zelf je luie billen van de bank af motiveren. En joehoe, je kunt toch zeker zelf wel bedenken dat je meer moet bewegen, eerder naar bed moet en minder wijntjes moet drinken? Bovendien kost het dingetje een luttele 100 tot 150 euro. Dus. Ik wil er eentje hebben, dat lijkt me duidelijk.

Kortom
Deze vreemde wereld van exhibitionisme, voyeurisme en schijncontrole blijft me verbazen. En ik zit er zelf middenin. Waarom? Ik snap er ook niks van. Maar ik vermaak me er kostelijk.

Dit moest geschreven worden

Omdat de organisatie waar ik werk over een jaar niet meer bestaat, kan ik via mijn werk een outplacementtraject volgen. Sinds een paar weken maak ik daar gretig gebruik van. Gelukkig heb ik het nog steeds naar m'n zin in mijn huidige baan, maar al jaren - eigenlijk al vanaf dat ik ben afgestudeerd - weet ik niet zo goed wat ik wil, carrièretechnisch gezien. De kans omdat nu eens grondig uit te pluizen, heb ik dan ook met beide handen aangegrepen. Maar het is nogal een dingetje hoor, die zoektocht naar de zin van het leven de volgende stap in mijn loopbaan. 

Al eerder voerde ik een aantal gesprekken met een loopbaancoach, en uit verschillende trainingen, kernkwadranten, intervisies en 360 graden feedback heb ik ook heus al wel wat bouwstenen verzameld. Ik weet best een heel klein beetje wat ik kan (vooral wat anderen vinden dat ik kan, eigenlijk), wat mijn valkuilen zijn en wat ik (vooral niet) leuk vind om te doen. De moeilijkheid zit hem voor mij in het vertalen van alle dingen die ik over mezelf weet en die anderen over mij zeggen in een concrete baan, of op z'n minst een carrièrerichting. En knopen doorhakken, dat ook. En - heel frustrerend - it all boils down to zelfvertrouwen. Maar goed, daar wilde ik het eigenlijk helemaal niet over hebben. 

Want wat ook opvalt, is een steeds terugkerend thema: schrijven. Het is iets dat ik leuk vind, dat ik kan (zeggen anderen, hoor. Zoiets ga ik natuurlijk nóóit over mezelf zeggen.) en iets dat ik veel meer zou willen doen. En toch belandden alle schrijf-gerelateerde activiteiten tijdens het maken van een opdracht vanavond steevast in mijn 'ik wil het wel, maar ik doe het niet'-kwadrant. Ik wil een boek schrijven, maar ik schrijf niet eens een kort verhaal. Ik wil heel veel bloggen, maar ik schrijf met een beetje geluk slechts twee stukjes per maand. Ik wil in mijn dagboek schrijven, lekker ratelen over alles wat ik op dat moment aan het papier wil toevertrouwen, maar in plaats daarvan lees ik over de fabuleuze levens van bloggers die ik niet eens ken. En hoeveel blogposts ik inmiddels wel niet heb geschreven, in het echt of in m'n hoofd, over dit eindeloze niet-schrijven... Het moeten er ontelbaar veel zijn. 

"Soms lees je een boek waarvan je denkt: ja, dit móést gewoon geschreven worden," zei een collega laatst, toen ik vertelde over mijn wens ooit een boek te schrijven. Daarop volgde natuurlijk de vraag: "Heb jij dat ook? Dat je echt iets kwijt moet aan de wereld?" Ik antwoordde van niet, en wenste tegelijkertijd vurig dat dit wel zo was. Want een boek dat geschreven moet worden, wórdt ook geschreven. Ik weet natuurlijk wel dat dat een veel te rooskleurige kijk op het schrijverschap is. Schrijven gebeurt niet zomaar, ook al zit er iets in je dat eruit moet. En als je eigenlijk helemaal niks perse kwijt moet, maar gewoon zomaar weer eens een stukje wil schrijven, kan het zomaar gebeuren dat je twintig minuten naar een knipperende cursor zit te staren omdat je niet weet hoe je een einde aan je blogpost moet breien. Maar als boeken een open einde mogen hebben, dan mogen blogposts dat ook. 

Vijf (of eigenlijk maar één) random dingen die ik even kwijt moet (en een lesje Nederlands)

Dag lief blog! (Ik ging serieus googelen (dit googelde ik ook meteen maar even) of het nou eigen de of het blog is. Blijkbaar mag je zelf kiezen; als je maar consequent bent. Meest gangbaar is de blog. Maar ik neig toch naar het. Ik vind het zo leuk als De Groene Meisjes het hebben over 'dit blog' en 'ons blog'. Dat klinkt zo leuk. Ik ga dat ook doen. Heel consequent en alles.) (Ik googelde ook hoe het eigenlijk zit met sluitende haakjes en punten daar voor of achter. Het moet dus blijkbaar op deze manier, als de zin die tussen haakjes staat met een hoofdletter begint.)

Ik ben er weer even! Het is niet zo dat ik je vergeten was; integendeel. (Ik hou van puntkomma's, maar ik weet eigenlijk niet of ik ze wel goed gebruik, dus dat zocht ik op; nu weet ik het nog steeds niet). Heel vaak, meestal als ik op de fiets zit, bedenk ik iets leuks om een stukje over te schrijven. Maar eenmaal thuis moet ik eerst koken, de was doen, eten, de vaatwasser in- en/of uitruimen, even chillen, Borgen kijken... En dan is het al heel snel bedtijd en heb ik nog geen stukje geschreven. Heel vaak zijn de stukjes die ik bedenk ook maar heel klein; met de nadruk op stukjes dus. Meestal kan ik daar echt geen volwaardige blogpost mee vullen. Dus dan schrijf ik maar niks. Wat natuurlijk stom is, want schrijven vind ik nog steeds heel leuk. Óók korte stukjes. 

Vanavond zat ik weer eens op mijn ideeënfiets naar huis, en toen bedacht ik dat ik gewoon een paar random dingen met jullie wil delen. Of nou ja: ik wil er vooral zelf over schrijven omdat ik dat dus leuk vind. Of jullie het lezen, is natuurlijk geheel aan jullie zelf. (Ja, dat schrijf je los van elkaar.)

1. Over die ideeënfiets van mij: die is dus nieuw. Ik fietste nog altijd op de fiets die ik van mijn ouders kreeg toen ik naar de middelbare school ging. Dat is al honderd jaar geleden, en de fiets heeft daarna altijd buiten gestaan in zowel Utrecht als Amsterdam. Je kunt je vast voorstellen hoe 'ie eraan toe was. Nadat voor de tiende keer de ketting eraf lag en ik die er met de beste wil van de wereld niet meer op kreeg, vond ik het wel mooi geweest met dat oude stalen ros. Ik kocht een hele mooie (nee, eigenlijk echt heel lelijk, maar ze hadden niks anders) witte stadsfiets met een heel dik frame, hele dikke banden en - dat wilde ik heel graag - een terugtraprem én versnellingen. Het is een fijn ding en ik wil er goed voor zorgen. Daarom zet ik 'm nu iedere dag in de fietsenstalling op het Amstelstation. Dat is bewaakt en hartstikke gratis en ik vind het de hemel op aarde. Ik zet hem daar altijd alleen maar op enkel slot en dat scheelt een hoop frustratie 's ochtends. Ik heb volgens mij al wel eens eerder geschreven over wat voor kneus ik ben als op het fietsen(stallen) aankomt. Je kunt je indenken hoe zielsgelukkig ik met de ontdekking van de fietsenstalling (zo gaat m'n toekomstige boek heten, denk ik) ben. 

2. Eh, ja. Ik bewaar het volgende random feitje toch maar even voor een volgende blogpost. Want blijkbaar kan ik dus wél een hele post vullen met maar één kleine anekdote. Dat is goed om te weten. Bovendien heb ik mijn Nederlands weer een beetje bijgespijkerd, dus dat belooft wat voor het volgende stukje op dit blog!

Druk

Het internet is stuk. Al anderhalve week. En ik leef nog steeds. Het mag een wonder heten. Gelukkig heb ik een klein data-abonnementje bij mijn iPad en een nogal groot abonnement voor mijn telefoon. Ik ben dus niet verstoken van al het wereldnieuws en kan de dagelijkse beslommeringen van mijn favoriete Instagrammers, Twitteraars en bloggers gewoon blijven volgen. Zelf bloggen is echter een ander verhaal. Dat gaat nou eenmaal niet zo lekker op een iPad. Net als foto’s zoeken en die bij je tekstje plaatsen. En ik zit eigenlijk alweer ruim over m’n datalimiet heen, dus het internet op mijn tablet gaat zó lángzaam. En bloggen op m’n telefoon gaat natuurlijk al helemáál niet.

Bovendien heb ik geen tijd. Druk met werken, druk met wasjes draaien, druk met het samenstellen van een weekmenu en de boodschappen daarvoor kopen, druk met koken, druk met inpakken (we gaan vrijdag op wintersport, olé!), druk met stofzuigen en dweilen, druk met uitrusten, druk met The Lord of the Rings kijken (alle drie, in de extended versions, en liefst ook nog een keertje allemaal met commentaar van de makers, én alle documentaires die op de dvd's staan), druk met lezen in De Zonderlinge Avonturen van het Geniale Bommenmeisje (hi-la-risch), druk met theezakjes openscheuren naar aanleiding van deze uitzending (hállo weet je hoeveel gedoe het is om dit linkje te plaatsen op een iPad?), druk met nagellakjes uitzoeken en druk met Candy Crush en De Slimste spelen. Bovendien daarnaast ook nog af en toe een beetje druk met gezonde havermout en hazelnoot pannenkoekjes bakken, druk met mueslirepen maken, druk met mineola’s ontdekken, druk met een paar traantjes laten om Een Weeffout in Onze Sterren (wanneer komt de film?), druk met zelf kipnuggets maken (en de gloeiendhete spetters olie uit de pan ontwijken) en druk met duimen dat het niet gaat sneeuwen in Amsterdam. En tot slot echt héél erg druk met slapen. Het is belangrijk om daar tijd voor vrij te maken. En heus, er is verder haast geen gaatje te vinden om even een stukje te schrijven. En waarover moet het dan gaan hè? Tja…

Daar ga ik op vakantie maar eens goed over nadenken. En ook over mijn time management, waar dus duidelijk iets aan schort. Ik hoop op zon, want van zon krijg ik goede ideeën. Op de besneeuwde bergen van Oostenrijk heb ik bovendien tijd genoeg om na te denken. Ik ski of snowboard immers niet. Maar ik krijg het vast heel druk met après-skiën. En met foto’s maken. Bananenbrood bakken. Koken voor de fanatieke sporters. De Zonderlinge Avonturen van het Geniale Bommenmeisje uitlezen. Zweedse kruiswoordpuzzels maken. Wandelen. Koffie drinken. Goulashsoep eten. Dat soort dingen. Ik hoop dat er nog wat tijd overblijft om te slapen. Ehh… Te schrijven, bedoel ik. Uiteraard.

Over voornemens

Stom is dat hè? Dat als je jezelf dingen voorneemt te doen, en je die dingen écht graag wil doen, en je er ook helemaal zeker van bent dat je ze daadwerkelijk gáát doen... Dat je ze dan toch niet doet. Volgens mij heb ik hier al 40746 stukjes over geschreven, bijvoorbeeld deze, maar ik zeg het nog maar weer eens: voornemens tot uitvoering brengen vind ik het allermoeilijkste dat er is. En in het licht van het nieuwe jaar dat binnenkort dreigt aan te breken, leek me dat wel een mooi thema om aan te snijden. Mede om mijn blogstilte van alweer veel te lang eindelijk eens te verbreken.

Ik had me immers voorgenomen om twee keer per week een stukje te schrijven. Dat is duidelijk niet gelukt. Dit is pas het derde stukje van december. Ik had het druk, had geen inspiratie, was moe, had geen zin, vond geen onderwerp leuk genoeg. Stelde mezelf weer regelmatig de vraag: waarom gooi ik eigenlijk m'n hele leven online? Daarover kan ik, net als over voornemens, ook nog wel 40746 stukjes schrijven. Maar dan krijg ik weer allerlei leuke reacties hier, op Facebook en zie ik mijn bezoekersaantallen en volgers via Bloglovin' groeien. Dan zit ik dit stukje te tikken en denk ik: Froek, dit moet je vaker doen. Jíj vindt het leuk, andere mensen vinden het leuk: why the hell not? En je kiest altijd nog zelf wat je wel en niet wereldkundig maken wil. Dus, nieuw voornemen (ik voel de bui al hangen...): schrijven met die hap!

* Mijn vrije vrijdag besteden aan soul & job searching? Dat heb ik ook niet echt gedaan. Met name omdat de vrije vrijdagen nogal schaars waren, de afgelopen weken. Wel goed van mij (u mag applaudisseren): dat er twee vacatures waren waar ik überhaupt blij van werd (er is nog hoop!), dat ik brieven schreef en m'n CV en LinkedIn pimpte. Een uitnodiging voor een gesprek heeft het echter nog niet opgeleverd. En wat ik nou toch met m'n leven wil...? 

* Hardlopen. Tja. Ik was even vergeten dat ik een poosje uit de running (ha. ha) zou zijn. Als m'n pootje het toelaat, ga ik in januari alle decemberkilo's er weer af rennen. En die 10K komt er zeker, volgend jaar. 

* Shoppen (ik heb een nieuwe winterjas, olé!), lezen en fluiten heb ik wel gedaan, alleen niet goed genoeg naar mijn (perfectionistische en überkritische) smaak. Ik kon Stairway to Heaven nog steeds niet uit m'n hoofd (had 't ook maar 2 keer geoefend, dus what did I expect?) en ik zit nog veel te veel naar de schermen van m'n laptop, telefoon of iPad te staren in plaats van een boek of tijdschrift te lezen. Hopelijk brengt de kerstvakantie daar verandering in. 

Kortom: in goede voornemens bedenken ben ik een ster. De uitvoering laat echter nogal te wensen over. Maar de beoordelaar, is die eigenlijk wel objectief genoeg? Tellen kleine stapjes niet ook een beetje mee? Ik héb wel stukjes geschreven, hardgelopen, gesolliciteerd, geshopt, gefloten en gelezen. Ik heb alleen mijn uiteindelijke doelen nog niet bereikt.

Oké, nieuw voornemen: de vorderingen van mijn voornemens niet meten op wat niet gelukt is, maar focussen op wat ik wel gedaan heb. Bijvoorbeeld: dit is mijn 45ste blogpost van 2013. Dat vind ik bizar. Ik heb nog nooit zoveel stukjes in een jaar geschreven. En daar ben ik best een beetje trots op.

50 dagen tot 2014

Eén van mijn favoriete blogs is die van Lianne aka The Self Help Hipster. Kort gezegd geeft Lianne op een hilarische manier praktische tips voor een beter (zinvoller, actiever, gezonder, fijner, minfuller enzovoort en zo verder) leven. Voor de laatste 50 dagen van 2013 - ja mensen, die zijn reeds aangebroken! - heeft ze een challenge in het leven geroepen. Om in die laatste 50 dagen het jaar nog nét iets beter te maken dan het al was. Of, om met de woorden van TSHH te spreken: om het jaar minder 'meh' en meer 'oké, cool' af te sluiten. De challenge begon een paar dagen geleden met het maken van een lijstje. En daar waar lijstjes gemaakt moeten worden, sta ik vooraan in de rij te trappelen van ongeduld. De eerste opdracht: maak een lijstje van dingen die je nog wil doen in 2013. En hou het realistisch. Dat laatste vind ik lastig, maar ik heb m'n best gedaan.

1. Ik wil actief bezig zijn met mijn toekomst, carrièretechnisch gezien. Concreet betekent dit dat ik elke week, liefst op vrijdag want dat is mijn vrije dag, ten minste twee uur wil besteden aan het zoeken van vacatures, het oriënteren op organisaties waar ik wel zou willen werken en het schrijven van sollicitatiebrieven. Maar ook actief aandacht besteden aan mijn 'innerlijke zoektocht' (huuu): wat vind ik nou eigenlijk leuk om te doen? Waar word ik blij van? Hoe ziet mijn ideale (werk)dag eruit? Wat kan me helpen om een antwoord te krijgen op deze vragen? En nee, het is niet onhandig dat ik zo openlijk op internet zet dat ik op zoek ben naar een andere baan - want stél dat mijn huidige werkgever het zou lezen... De organisatie waar ik nu werk, houdt over minimaal één, maximaal twee jaar op te bestaan. Iedereen wordt aangeraden nu al op zoek te gaan naar een andere baan. Er is zelfs budget beschikbaar om iedereen aan een goede bestemming te helpen. Dus mocht u iets weten... Ik ben heel makkelijk in de omgang ;)

2. Ik wil iedere week tenminste één keer hardlopen. Het liefst zou ik hier 'twee keer per week' neerzetten, maar ik weet dat ik mezelf dan teleur ga stellen. Eén keer per week gaat sowieso lukken, twee keer per week zou fantastisch zijn. Een meer concreet afstands- of tijdsdoel heb ik nog niet. Eerst maar weer eens rustig opbouwen en zorgen dat ik weer een half uur achter elkaar kan rennen. Al smeden vriendinnetjes al plannen om op 11 mei 10 kilometer te gaan rennen... Ik denk er nog even rustig over na.

3. Gaan shoppen. Dit klinkt misschien een beetje raar, maar shoppen is voor mij echt een opgave :'). Ik vind het eigenlijk helemaal niet leuk en word er alleen maar onzeker van. Maar ik baal echt van mijn huidige (winter)garderobe, dus een goede shopping spree is zeker nodig. Dit doel is wat mij betreft eigenlijk al geslaagd als ik een nieuwe winterjas koop. Status van mijn huidige jas? Hangend aan een zijden draadje.

4. Ik wil op 20 december, als de band van mijn vriendje weer moet optreden, Stairway to Heaven uit mijn hoofd spelen. Ik wil dwarsfluiten weer cool maken B-), maar steeds mijn bladmuziek bij de hand moeten hebben, draagt daar natuurlijk niet echt aan bij.

5. Ik wil twee keer per week een nieuwe blogpost online zetten. Jongens, ik vind het zó leuk dat ik weer aan het bloggen ben! Oké, het is nog niet echt consequent en het kan heus wel wat vaker. Maar ik heb dit jaar al 45 blogposts geschreven en dat is volgens mij meer dan ik ooit in een jaar gedaan heb. En er kan nog veel meer bij! Twee keer per week schrijven (of in één weekend twee posts schrijven en verspreid over de week online zetten) moet zeker haalbaar zijn. En dan heb ik aan het eind van het jaar misschien wel (bijna) 60 blogs geschreven!

6. Op mijn lijstje - dat ik aan het begin van deze week al schreef - staat ook nog 'Alle Flows bij lezen'. Maar bij nader inzien vind ik dat maar een stom doel. Wat maakt het nou uit dat er nog heel veel ongelezen tijdschriften door het huis zwerven? Juist een heerlijk vooruitzicht, toch? Wat ik wel wil proberen is om minder blogs van anderen te lezen en in plaats daarvan vaker een boek of de Flow te pakken. Uiteindelijk is dat toch veel ontspannender dan te lezen over the fabulous lives van mensen die ik toch niet ken. Maar blijven jullie toch vooral mijn blog wél lezen!

Naast het nastreven van deze doelen, geeft TSHH zichzelf en haar lezers iedere dag een opdracht, om de dag net wat specialer, leuker, actiever of nuttiger te maken. Ik ga m'n best doen om ook die opdrachten uit te voeren. Want ik wil dit jaar fijn eindigen. Not with a fizzle, but with a bang

Afstoffen

bron foto

Oh nee toch! Ik wist wel dat ik al een tijdje niet meer geblogd had, maar dat ik sinds half juni niet meer geschreven heb... Daar breekt m'n klomp van. Want dat stond dus helemaal niet in de planning. Ik wilde juist méér bloggen, niet minder dan ik ooit gedaan heb. Oké, zo'n dieptepunt is dit nou ook weer niet, maar ik was juist zo goed op dreef.

Deels was dat te wijten (of te danken) aan het feit dat ik wat minder werkte en dus meer tijd had om stukjes te schrijven. Nu werk ik weer volledig. Of nou ja, 32 uur. Genoeg tijd om twee keer per week een blogje te produceren, zou je denken. Maar niet dus. Het ontbreekt me vaak aan inspiratie, maar vooral aan het lef om gewoon maar wat neer te typen. Achter mijn laptop te gaan zitten en te schrijven. Wat er maar in me op komt. Of om een idee dat ik al heel lang heb eens echt goed uit te werken. Hoe langer een idee in mijn hoofd ronddwaalt, hoe stommer ik het ga vinden. Ik schreef volgens mij al eens eerder de tip aan mezelf om alle inspiratie en ideetjes die ik heb direct te noteren. Dáár komen blogposts van.

Dan had ik in de afgelopen maanden stukjes geschreven over Best Kept Secret Festival, het fijne weekendje Lissabon met Jessica, de mindfulness training die ik volgde en waar ik heel veel aan heb gehad, mijn heerlijk kneuterige kampeervakantie in Frankrijk, de fijne feestjes Shoeless Magneet, Valtifest en Geknaekt, de bruiloft van mijn schoonzus, restauranttip Reuring, de reünie van mijn middelbare school en waarom de herfst soms eigenlijk best leuk is (behalve vandaag want vandaag regent het alleen maar). Tussendoor had ik receptjes kunnen delen en kunnen uiteenzetten over mijn wens om aan menuplanning te doen. Maar om die stukjes allemaal nu nog te schrijven... Dat voelt een beetje als mosterd na de maaltijd. 

Vandaag nam ik via mijn werk deel aan een schrijfcursus. Dat heeft mijn liefde voor woorden, schrijven, taal weer aangewakkerd. En dus plemp ik hier zomaar weer wat neer. Om gewoon zomaar weer eens wat te typen. Zomaar wat leuke woorden achter elkaar te zetten. Gewoon een klein beetje van mijn leven te delen. Te schrijven om het schrijven, en niet om wat ik zeg. Blogger.com afstoffen. Inspiratie aanwakkeren. Bij dezen.

Inspiratie schminspiratie

bron foto

En zo is het alweer meer dan een week stil op mijn blog. Niet omdat ik het ontiegelijk druk heb met leven, ofzo. Maar gewoon, omdat ik niet zo goed weet waarover ik wil schrijven. En omdat ik er de tijd niet meer voor neem om er echt voor te gaan zitten en iets te bedenken. Of gewoon maar eens begin te typen - of te pennen in mijn notitieboekje - en te kijken waar het schip strandt.

Ik heb zelfs de Weekly wrap up deze week overgeslagen. Maar dat was expres. Want ik vind het stom als ik alleen nog maar blije weekoverzichten maakt. Bovendien was de afgelopen week niet bepaald enerverend. Wel heb ik mee geoefend met de band van mijn vriend, liep ik 20 minuten (bijna) achter elkaar hard, was er een gezellig avondje wining and dining met Jessica en onze geliefden, en een oud-huisgenootjesreünie. Ook reisde ik op zaterdag zo'n 4 uur met de trein om het nieuwe kindje van een collega te bewonderen en was zondag de eerste barbecue van het jaar een feit! Allemaal hartstikke leuke dingen, natuurlijk, maar na één zin ben ik er ook wel weer over uitgepraat. Het 'gewone leven' biedt me niet altijd de inspiratie die ik nodig heb om leuke blogposts te schrijven. 

Maar misschien kunnen jullie me helpen. Jullie, ja. Oma's, ouders, broers en schoonzussen inbegrepen. Wat vinden jullie leuke stukjes om te lezen? Wat voor soort blogposts vinden jullie interessant? Wat zouden jullie hier ((nog) meer)) willen zien? Negatief advies mag ook: wat moet ik volgens jullie absoluut niet doen? Ik behoud uiteraard wel het recht om jullie adviezen al dan niet in de wind te slaan ;). Kom maar door met die ideeën! Dan ga ik er de komende tijd - op Picasso's advies - hartstikke hard aan werken om fijne stukjes te produceren.