Truitje

Het waren de jaren '90 en ik ging shoppen met mijn nichtjes en mijn tante. Ik wilde er wat hipper uitzien. Mijn nichtjes waren in mijn ogen de hipste meisjes van het universum. Ze woonden in Friesland, dus dat zal wel mee hebben gevallen. Maar alles is relatief: zij waren zonder twijfel hipper dan ik, want ik liep rond in de afgedankte kleren van een geitenwollensokkenfamilie uit de kerk.
Naast afgedankt, waren die kleren ook nog grotendeels zelfgemaakt. Ik herinner me een vormeloze trui waarvan de ene helft roze was en de andere paars. Eronder droeg ik dan een paarse ribbroek. Uit de buurt van mijn nichtjes (wat gezien onze woonplaatsen het overgrote deel van mijn jeugd was) was dit gedrocht één van mijn lievelingstruien. Samen met een rode trui met een plaatje van de Leeuwenkoning erop. 'Hakuna matata' stond er in gele letters onder. Die trui droeg ik zelfs toen ik in de kerk een solo mocht zingen. Met het meisje van wie ik de kleren kreeg, kon ik het overigens goed vinden. We fimokleiden erop los. Je kunt je voorstellen hoe hip onze zelfgemaakte sieraden waren; in de categorie papegaaienoorbellen en Engelsedropkettinkjes.

In de buurt van mijn nichtjes verbleekte mijn tevredenheid over mijn outfits en accessoires echter volledig. Toch moet het idee om voor mij te gaan shoppen wel van mijn tante zijn gekomen, want uit mezelf zou ik nooit hebben voorgesteld om te gaan winkelen. Zelfs toen al niet.
Ik vond een truitje bij Wonder Woman dat aan hun en mijn eigen eisen voldeed. Wellicht ging daar een huilbui aan vooraf omdat zij me in outfits probeerden te hijsen waarin ik me hoogst onprettig voelde. (Dat soort taferelen tijdens shopsessies met anderen zijn mij niet vreemd.) Maar bij de Wonder Woman vonden we een compromis: een wit truitje van een dunne ribbelstof, met zwarte zomen aan de lange mouwen, en twee verticale strepen over de hele lengte van de mouw. Een soort Adidas, maar dan net niet. Een zilveren ritsje op de hals; zo’n smal ritsje met een balletje aan de onderkant. Ik heb het truitje gedragen tot de gaten erin vielen.

Ik herinner me dat ik het truitje droeg tijdens een logeerpartij bij een van mijn beste basisschoolvriendinnen. Ze hield van paarden en luisterde voor haar lol naar kerkmuziek. We werden ongeveer tegelijkertijd ongesteld en noemden dat, omdat we niet wilden dat anderen van onze bloederige intimiteiten afwisten, dat we ‘on’ waren. Zij liet mij kennis maken met Elly en Rikkert. Ik maakte haar op mijn beurt fan van de Spice Girls. Zij was dan Mel B: hoewel haar ouders uit Nederland kwamen was ze altijd het bruinste meisje van de klas. Ik was Geri. Ik denk vanwege mijn dikke tieten, want rode haren had ik geenszins. Toen ik ooit vroeg waarom mijn vriendje met mij verkering wilde en niet met alle andere meisjes die aan zijn voeten lagen, zei hij dat ik de grootste borsten had. Niet lang daarna zijn ze helaas gestopt met groeien.

Ik ging met mijn vriendin en haar ouders mee op vakantie naar een klein Brabants dorpje. Vrienden van de familie hadden daar een huis en dat stond een tijdje leeg. Het dorp lag vlakbij de Efteling, en er was een speelgoedmuseum in de buurt. Met mijn strakke, korte Wonder Woman-truitje viel ik zowel bij het gezin van mijn vriendin, als bij de plaatselijke bevolking nogal uit de toon. Ik wenste vurig dat ik die ochtend gewoon mijn Leeuwenkoningtrui had aangetrokken.

Plog 17 januari 2014

Ploggen. Het is een ding. Sinds Miss Lipgloss het idee overnam van 10e, doet heel bloggend Nederland het: de hele dag foto's maken van alles wat je doet. Toen ik in een ver verleden een LiveJournal had, deed ik het ook al eens. Nu werd ik weer nieuwsgierig of het me zou lukken en wat ik ervan zou vinden. Eigenlijk wilde ik me er donderdag al aan wagen, maar dat was een zeer gewone werkdag dus ik had niets om foto's van te maken, behalve van mijn computerscherm. Gisteren was wat afwisselender: een beetje thuis werken, een gezellige date met een vriendin en 's avonds naar een feestje. Ploggen dus. Ik kan een hele uiteenzetting schrijven over wat er allemaal mis is aan dat woord, maar laat maar zitten. Op naar de foto's van mijn vrijdag!

Om half 8 ging de wekker en ik kon (zoals gewoonlijk) ééécht niet uit bed komen.

Hup, onder de douche! Vroeger bewaarde ik zulke luxe douchegels altijd voor 'speciale gelegenheden'. Ik vond het zo zonde om ze te gebruiken. Maar dat is natuurlijk een beetje gek. Nu gebruik ik deze heerlijke douchegel die ik voor mijn verjaardag gekregen heb iedere ochtend, en word ik dus wakker als ware ik een prinsesje.

Tijd voor deo, smeersels en m'n haren borstelen.

Doordeweeks ontbijt ik eigenlijk altijd met yoghurt en muesli. Maar de yoghurt was op en ik had geen zin in brood. Beschuitjes dan maar; ook al zo'n product wat voor mij best luxe voelt om gewoon zo op een gemiddelde vrijdagochtend te eten. Vroeger waren de beschuitjes uitsluitend bedoeld voor het weekend. Zie je trouwens de verschillend gekleurde hagelslagjes? Ik had een beetje voor de grap een mailtje en een foto naar Venz gestuurd, over dat dit toch niet is hoe pure hagelslag eruit hoort te zien. Binnen een paar dagen kreeg ik een lange mail terug waarin ze uitlegden dat het waarschijnlijk komt doordat de hagelslag ergens op de weg tussen de fabriek en de winkel te warm heeft gestaan. Als verontschuldiging en bedankje voor mijn mail krijg ik een aantal Venz producten opgestuurd. Vind ik leuk! :)

Tijd voor koffie en aan het werk! Mijn vriendje werkte 's ochtends ook gezellig thuis, want hij was allerlei dingen aan het kokkerellen voor een dinertje dat hij 's avonds had. 

Het internet was zó langzaam. Ik tikte één zin en daarna moest ik een paar minuten wachten om een volgende zin te kunnen aanpassen. Dat zandlopertje heb ik iets teveel gezien deze ochtend. 

Nog maar een kopje koffie dan.

Stomste klusje van mijn werk: uren schrijven. Helemaal als het internet zo sloom is. Eerst maar even op papier doen dus, zodat ik daarna redelijk snel alles in het systeem kan invoeren. Bleh, stom vind ik het. Maar nu is het wel weekend!

Tea time! Deze thee kreeg ik ook voor mijn verjaardag en is echt heel lekker! Zit bovendien in mooie doosjes. Nog meer luxe gevoel!

Make-upje op, fleurig jasje aan en op naar m'n lunchdate. Met de tram, helaas, want de ketting van mijn fiets ligt eraf. 

Gelukkig brengt de tram me snel naar de plek van bestemming: de Yoghurt Barn in de Amsterdamse Pijp, waar ik met Jessica heb afgesproken om te gaan high tea'en. 

Dit kregen we voorgeschoteld. Oh my, het was echt heerlijk! Vier verschillende yoghurtjes, hartige broodjes met yoghurtdip, shortcake, muffins, brownies, fruitsalade en vlierbessensap. En als toetje mochten we nog een frozen yoghurt uitkiezen. Dit alles vergezeld door onbeperkt genieten van heerlijke theetjes. 

De yoghurtjes, zó lekker! Het was hangop, met verschillende toppings en sauzen. En de hangop op zichzelf was al zo lekker!

Mjamjam. We hebben bijna alles opgegeten, maar hadden op het laatst geen plek meer voor de frozen yoghurt. Maar die gaan we vast in de zomer nog eens halen!

Na de high tea ben ik wel toe aan een wandelingetje. De tram brengt me terug naar Oost, waar ik naar mijn kapotte fiets wandel en hem gelukkig heel makkelijk weet te repareren. Dit is zo'n oud beestje. Ik heb hem al sinds de eerste klas van de middelbare school. Hij is nu toch echt wel een beetje op z'n eind...

Thuis ga ik lijstjes maken. Dat vind ik zo heerlijk. Hier een lijstje van films die ik nog wil zien. Ik heb geprobeerd dit bij te houden via Pinterest en via de Watchlist van IMDB.com, maar gewoon met pen op papier werkt toch het allerfijnst. 

's Avonds krijg ik, tegen alle verwachtingen in, toch alweer een beetje trek. Tijd voor pasta! Ik ben alleen thuis, dus haal een restje bolognesesaus uit de vriezer. 

Eet smakelijk! Ik vind het heerlijk om een beetje rucola over mijn pasta te strooien. Smaakt - ja ja verrassend - lekker luxe. En een hele berg kaas, uiteraard.

Na het eten even languit op de bank onder een dekentje YouTube filmpjes kijken.

En daarna: op naar Utrecht voor het verjaardagsfeestje van een vriendinnetje! Deze vreemde dames die tegenover me zaten in de trein wilden wel in m'n plog, als ze maar onherkenbaar waren ;)

Het feestje was heel gezellig! In de laatste trein naar huis speelden we nog even De Slimste op onze telefoons, want zo gezellig zijn wij. 

En dat was het! Al met al een heel fijn dagje, waar ik door deze plog een tastbare herinnering aan heb. Dat is wat ik het leukst vind aan het ploggen: ik was de hele dag heel bewust bezig met de dingen die ik deed en heb daar achteraf een mooi overzichtje van. Bovendien is dit natuurlijk een mooie manier om meer foto's te gaan maken, zoals ik in mijn vorige blog beschreef. Aan de andere kant komen ook die eeuwige blogtwijfels weer boven: waarom zet ik dit nou weer online? Voor wie is dit nou interessant? Wil ik echt m'n hele leven delen? Maar al met al vond ik het een leuk experiment, dat misschien zelfs wel voor herhaling vatbaar is. Ooit. Een keertje.

Weekly wrap up #10

Na twee hectische werkweken en één mini-vakantieweekend als beloning, is het wel weer eens tijd om een blogje te schrijven. Ik dacht dat ik maar een week nalatig was, maar het blijken er al twee te zijn. De tijd vliegt en andere clichés. In de afgelopen weken heb ik, naast de longen uit m'n lijf gewerkt, gelukkig ook nog een hoop leuks gedaan en gedacht. Tijd voor een blije lijst!

 Ik heb een nieuwe telefoon! Mijn oude (gekregen) iPhone kon me niet meer bekoren, vooral omdat 'ie zulke slechte foto's maakte. Met mijn spiksplinternieuwe HTC One kan ik wat dat betreft mijn hart ophalen. Dat biedt ook fijne blog perspectieven.

 Afgelopen donderdag zag ik mijn favorietste band aller tijden optreden in de Heineken Music Hall. The National was geweldig! Ik had verwacht dat ik wel een traantje weg zou moeten pinken - ze maken immers niet de meest opgewekte muziek - maar in plaats daarvan stond ik de hele show met een glimlach van oor tot oor te genieten. Niet te geloven hoeveel ik van hun muziek hou. Ik wil nooit meer iets anders horen.

 Voorafgaand aan het concert aten we sushi bij Ichi-E op de Arena Boulevard. Ik had in geen 100 jaar meer sushi gegeten. Ik heb er nooit heel erg zin in, maar als ik het dan eindelijk weer eens eet, vind ik het heerlijk. De sashimi viel een beetje tegen, maar de sushi die je hierboven op de foto ziet - met een reuzengarnaal in tempuradeeg - was fantastisch. En de gegrilde ossenhaas (nee, geen sushi, oeps) met zoete sojasaus en wilde spinazie was ook ontzettend lekker. 

 Zaterdag speelde ik voor het eerst in mijn leven Rockband en het was hilarisch. Dat smaakt naar nog heel veel meer Rockband dates, want mijn gitaar skills vragen er om nog wat opgekrikt te worden.

 Zondag liep ik eindelijk weer eens hard. Een week eerder probeerde ik het ook al eens, maar toen ging het niet zo lekker. Mijn benen voelden heel zwaar, het hagelde keihaard en ik had vooral veel last van m'n longen. Gisteren ging het een stuk beter en rende ik 4 kilometer met maar 2 korte looppauzes. Niet slecht, voor iemand die sinds 26 mei (de dag van de Marikenloop in Nijmegen) niet meer getraind heeft, en niet echt een basisconditie heeft om op terug te vallen. Hoe moeilijk ik het ook vind om mezelf naar buiten te slepen om een rondje te rennen, ik ga het vanaf nu in ieder geval elk weekend een keertje doen.

 Ik wil niets anders meer kijken dan Sons of Anarchy. We sjezen echter door de seizoenen heen, dus in de zeer nabije toekomst valt er niet zoveel meer te zien. Maar wat is het een gewéldige serie. Het gaat over een motorclub vol criminelen. Over vriendschap, verraad, wraak en liefde. En er zit een lekkere man in.

 Weet je nog dat ik schreef over menu planning? We're still going strong! Het lukt ons nog steeds iedere week om 3 of 4 maaltijden vooruit te plannen en ik vind het heerlijk. Wat een verademing om niet iedere dag te hoeven bedenken wat te eten, en in een super drukke Albert Heijn de benodigde boodschapjes bij elkaar te hoeven sprokkelen. 

 Mijn blog (in z'n huidige vorm) bestond vorige week 1 jaar! Twee violen en een trommel en een fluit! Op naar een heel nieuw jaar vol blogplezier :).

Stop this train*

Gisteren had ik twee fijne dates met verschillende vriendinnen: een lunch- en taartdate en een borrel- en burgerdate. Tijdens beide afspraakjes kwam hetzelfde gespreksonderwerp aan de orde, namelijk ouder worden. Los van elkaar kwamen mijn vriendinnen tot de conclusie dat de zo gevreesde, maar onvermijdelijke aftakeling begonnen is. We worden écht oud! Leuk dat dat me twee keer op een dag zo haarfijn duidelijk werd gemaakt. Op welke feiten werd mijn neus gedrukt? Lees en huiver.

1. Wilde stapavondjes zijn verleden tijd. We geven steeds vaker de voorkeur aan een brave borrel na werktijd. Of een klein drankje in de kroeg, ook prima. Maar wel graag op een christelijk tijdstip weer naar huis, want anders is het zonde van de volgende dag.
2. Die volgende dag is, als je dan tóch nog een keertje de bloemetjes hebt buitengezet, de hel op aarde. Want katers worden steeds erger naarmate je ouder wordt. En als je oud bent, vallen de katers je blijkbaar al lastig na slechts vier alcoholische versnaperingen. En katers zijn ook heel zonde van je dag.
3. Ik heb met vriendinnen gepraat over het al dan niet aflossen van mijn hypotheek. Dit behoeft geen verdere uitleg, me dunkt. 
4. Andere gespreksonderwerpen die de revue passeerden: vaatwasmachines, melkopschuim-apparaten, vacuüm opbergzakken (vreselijk handig!), favoriete smaken Nespresso, het doen van weekboodschappen en hoe heerlijk dat toch is en het dertigersdilemma.
5. Toen mijn moeder zo oud was als ik nu ben, was ze zwanger van mij. Slik.
6. Op de één of andere manier gaan gesprekken die ik voer tegenwoordig wel heel vaak over trouwen en kinderen krijgen. What's up with that? Ik ben nog maar net student-af! Oh, wacht...
7. Voor het naar bed gaan (op een alles behalve spannend tijdstip, uiteraard) trok ik nog even een paar grijze haren uit mijn hoofd. Ik heb gezworen mijn haar nooit te zullen verven, maar ben inmiddels de wanhoop nabij. Waarom zijn grijze haren dan ook meteen zo dik en stug en sprieterig? Ik wil dit niet.

Dus, stop mij maar in een verzorgingstehuis. Ik takel af, met rasse schreden. In december moet ik zelfs steunkousen gaan dragen. Maar daarover later meer, misschien. Voor nu vind ik troost in de gedachte aan de kassameisjes van de Albert Heijn. Zij vragen me nog regelmatig om mijn ID-kaart als ik mijn fles advocaat rode wijn wil afrekenen. Dat geeft de burger moed.

* John Mayer zingt een mooi liedje over ouder worden, met daarin één van mijn lievelingszinnen: "So scared of getting older, I'm only good at being young." Maar heus, zo erg is het nou ook weer niet. Behalve die grijze haren dan. En de katers. En dat dertigersdilemma.

Throwback Thursday (op vrijdag, ja)

1. Juli 2005 - Lloret de Mar met Jessica, 2. Augustus 2005 - Uitmarkt, 3. Oktober 2005 - Feestje met de 'Mirande Chicks', 4. Juni 2004 - Schoolfeest

Het is al een poosje een hot item op Instagram, maar gisteren sloeg het virus pas op mij over. Throwback Thursday, waar men op donderdag de fotoarchieven induikt om gezellige kiekjes uit het verleden op te duiken. Een vriendinnetje plaatste een foto van ons samen op een bed in Brugge. Ik knip in een niet al te charmante houding mijn teennagels met een kinderschaar. En tja, toen kon ik mezelf niet meer bedwingen en heb ik de hele middag alle foto's die op de computer staan bekeken. Helaas begint mijn digitale archief pas in 2004, dus héél ver terug kan ik niet gaan. Maar bij mijn ouders is er als het goed is nog een hele lade vól met échte foto's die erom schreeuwen ooit gethrowbackthursdayt te worden.

Misschien zitten daar wél wat foto's tussen waarop ik er anders uitzie. Want getuige bovenstaande foto's ben ik vanaf 2005 in ieder geval geen spat meer veranderd. Oké, iets meer rimpeltjes en wallen misschien.

Ik werd een beetje sentimenteel van het bekijken van al die foto's. Wat heb ik veel leuke dingen gedaan en gezien, en wat heb ik dat mogen delen met lieve mensen. Helemaal nu ik even niet zo lekker in m'n vel zit en ik van alle kanten lieve berichtjes krijg, besef ik de waarde van vriendschap ten volle. Ook besef ik me weer eens hoe ontzettend leuk het is om foto's te bewaren - en ze te maken, dus. Het terug kijken ervan is een instant mood enhancer.

Ik weet wat mij te doen staat  :)