50 dagen tot 2014

Eén van mijn favoriete blogs is die van Lianne aka The Self Help Hipster. Kort gezegd geeft Lianne op een hilarische manier praktische tips voor een beter (zinvoller, actiever, gezonder, fijner, minfuller enzovoort en zo verder) leven. Voor de laatste 50 dagen van 2013 - ja mensen, die zijn reeds aangebroken! - heeft ze een challenge in het leven geroepen. Om in die laatste 50 dagen het jaar nog nét iets beter te maken dan het al was. Of, om met de woorden van TSHH te spreken: om het jaar minder 'meh' en meer 'oké, cool' af te sluiten. De challenge begon een paar dagen geleden met het maken van een lijstje. En daar waar lijstjes gemaakt moeten worden, sta ik vooraan in de rij te trappelen van ongeduld. De eerste opdracht: maak een lijstje van dingen die je nog wil doen in 2013. En hou het realistisch. Dat laatste vind ik lastig, maar ik heb m'n best gedaan.

1. Ik wil actief bezig zijn met mijn toekomst, carrièretechnisch gezien. Concreet betekent dit dat ik elke week, liefst op vrijdag want dat is mijn vrije dag, ten minste twee uur wil besteden aan het zoeken van vacatures, het oriënteren op organisaties waar ik wel zou willen werken en het schrijven van sollicitatiebrieven. Maar ook actief aandacht besteden aan mijn 'innerlijke zoektocht' (huuu): wat vind ik nou eigenlijk leuk om te doen? Waar word ik blij van? Hoe ziet mijn ideale (werk)dag eruit? Wat kan me helpen om een antwoord te krijgen op deze vragen? En nee, het is niet onhandig dat ik zo openlijk op internet zet dat ik op zoek ben naar een andere baan - want stél dat mijn huidige werkgever het zou lezen... De organisatie waar ik nu werk, houdt over minimaal één, maximaal twee jaar op te bestaan. Iedereen wordt aangeraden nu al op zoek te gaan naar een andere baan. Er is zelfs budget beschikbaar om iedereen aan een goede bestemming te helpen. Dus mocht u iets weten... Ik ben heel makkelijk in de omgang ;)

2. Ik wil iedere week tenminste één keer hardlopen. Het liefst zou ik hier 'twee keer per week' neerzetten, maar ik weet dat ik mezelf dan teleur ga stellen. Eén keer per week gaat sowieso lukken, twee keer per week zou fantastisch zijn. Een meer concreet afstands- of tijdsdoel heb ik nog niet. Eerst maar weer eens rustig opbouwen en zorgen dat ik weer een half uur achter elkaar kan rennen. Al smeden vriendinnetjes al plannen om op 11 mei 10 kilometer te gaan rennen... Ik denk er nog even rustig over na.

3. Gaan shoppen. Dit klinkt misschien een beetje raar, maar shoppen is voor mij echt een opgave :'). Ik vind het eigenlijk helemaal niet leuk en word er alleen maar onzeker van. Maar ik baal echt van mijn huidige (winter)garderobe, dus een goede shopping spree is zeker nodig. Dit doel is wat mij betreft eigenlijk al geslaagd als ik een nieuwe winterjas koop. Status van mijn huidige jas? Hangend aan een zijden draadje.

4. Ik wil op 20 december, als de band van mijn vriendje weer moet optreden, Stairway to Heaven uit mijn hoofd spelen. Ik wil dwarsfluiten weer cool maken B-), maar steeds mijn bladmuziek bij de hand moeten hebben, draagt daar natuurlijk niet echt aan bij.

5. Ik wil twee keer per week een nieuwe blogpost online zetten. Jongens, ik vind het zó leuk dat ik weer aan het bloggen ben! Oké, het is nog niet echt consequent en het kan heus wel wat vaker. Maar ik heb dit jaar al 45 blogposts geschreven en dat is volgens mij meer dan ik ooit in een jaar gedaan heb. En er kan nog veel meer bij! Twee keer per week schrijven (of in één weekend twee posts schrijven en verspreid over de week online zetten) moet zeker haalbaar zijn. En dan heb ik aan het eind van het jaar misschien wel (bijna) 60 blogs geschreven!

6. Op mijn lijstje - dat ik aan het begin van deze week al schreef - staat ook nog 'Alle Flows bij lezen'. Maar bij nader inzien vind ik dat maar een stom doel. Wat maakt het nou uit dat er nog heel veel ongelezen tijdschriften door het huis zwerven? Juist een heerlijk vooruitzicht, toch? Wat ik wel wil proberen is om minder blogs van anderen te lezen en in plaats daarvan vaker een boek of de Flow te pakken. Uiteindelijk is dat toch veel ontspannender dan te lezen over the fabulous lives van mensen die ik toch niet ken. Maar blijven jullie toch vooral mijn blog wél lezen!

Naast het nastreven van deze doelen, geeft TSHH zichzelf en haar lezers iedere dag een opdracht, om de dag net wat specialer, leuker, actiever of nuttiger te maken. Ik ga m'n best doen om ook die opdrachten uit te voeren. Want ik wil dit jaar fijn eindigen. Not with a fizzle, but with a bang

Over muziek maken

Twee weken geleden zaten er in De Wereld Draait Door een aantal jonge muzikantjes bij Matthijs van Nieuwkerk aan tafel. Ze deden mee aan het Prinses Christina Junior Concours en mochten ieder een klein stukje muziek ten gehore brengen, op hun harp, fagot of viool. Naast dat ik natuurlijk smolt door deze cuteness overload, ging ook mijn muziekliefhebbende hart sneller kloppen. Want hoewel ik het heerlijk vind om naar muziek te luisteren, is er eigenlijk niets leuker dan zelf muziek maken.

Maar daar gaat het gelijk een beetje mis. Want muziek maken, dat doe ik vrijwel nooit. Hoewel ik het wel kán. Ik speel namelijk dwarsfluit. Vroeger vond ik dat het allermooiste instrument dat er was, maar nu baal ik soms dat ik destijds zo'n 'duf' instrument gekozen heb. Liever speelde ik nu vloeiend gitaar, of piano, of misschien zelfs cello. Maar om mezelf dat nu nog aan te leren, dat vergt een heleboel discipline. En daar schort het bij mij nogal eens aan. Ik kan drie akkoorden spelen op de gitaar, en als ik heel erg mijn best doe pers ik er net een klein mopje Zombie uit. Maar daar blijft het bij, ondanks mijn wens om ooit écht gitaar te kunnen spelen. In een bandje. En daar dan ook nog bij te zingen. (maar mijn stem is raar, dus dat durf ik niet)

Maar dwarsfluiten, dat kan ik dus. Zoals zoveel kleine meisjes begon ik met blokfluitles, maar al snel stapte ik over op de Fife - een klein, plastic dwarsfluitje. Zo één als deze. Wat een heerlijk geluid komt daar uit hè? ;). Toen ik eenmaal op een echte, zilveren fluit met kleppen mocht spelen, ging er een wereld voor me open. Ik herinner me nog heel goed het Groot Muziekschool Orkest, waaraan ik met twee vioolvriendinnetjes met veel plezier deelnam. Ik herinner me de fijne sfeer tijdens de repetities, en volgens mij gingen we zelfs met het hele orkest op kamp! Ik herinner me de muffige geur die in de repetitieruimte hing en hoe we ons in de pauzes misselijk aten aan KitKats. Ik herinner me de spanning voorafgaand aan het optreden en hoe eng ik het vond dat mijn piccolo (want dat speel ik ook) tijdens de uitvoering van het Star Wars Theme boven het héle orkest uit te horen zou zijn. 

Ik speelde ook wel eens in de kerk, en heb op mijn eindexamen (muziek was één van mijn eindexamenvakken) dwarsfluit gespeeld. En natuurlijk waren er de jaarlijkse voorspeelavonden. Die ik verschrikkelijk vond. Trillend van de zenuwen stond ik op het podium. Zie dan nog maar eens een mooi geluid uit je fluit te krijgen. Maar ondanks de zenuwslopende optredens, het móéten oefenen (wat ik heel vaak niet deed, behalve een uurtje voordat ik weer les had...) en het soms gewoon echt even Heel Stom vinden, denk ik met heel veel plezier terug aan deze muzikale tijd en zou ik het heel leuk vinden om mijn dwarsfluit weer eens wat vaker uit het stof te trekken.

Nu wil het toeval (kuch) dat mijn vriend in een bandje speelt dat Stairway to Heaven in haar repertoire heeft. U hoort, daar zit een (dwars)fluit in! Alweer ruim een jaar geleden zocht ik de noten uit, maar daar is het tot nu toe bij gebleven. Maar not for long anymore, want binnenkort (met een slag op de arm) sta ik met mijn fluit te shinen op een podium. Wat om de een of andere reden een beetje vies klinkt, maar dat terzijde. Ondanks de plankenkoorts, die ik al voel als ik dit alleen maar typ, kan ik niet wachten om eindelijk weer eens écht muziek te maken.