Over exhibitionisme, voyeurisme en schijncontrole (of: de wondere wereld van vloggen, bloggen en activity trackers)

Op regelmatige basis verwonder ik me over drie dingen. Oké, eigenlijk over wel honderdmiljoenmiljard dingen, maar dat zijn er teveel om in één blogpost te beschrijven. Waar ik het vandaag met je over wil hebben, zijn drie dingen die ik heel raar en vreemd vind, maar tegelijkertijd heel boeiend en leuk. En het zijn dingen die ik eigenlijk zelf ook wel eens zou willen doen, al doe, of zou willen hebben. Ben je al nieuwsgierig? Als ik dit zou lezen en nog niet zou weten waar het over gaat, zou ik werkelijk waar op het puntje van m'n stoel zitten. Ik hou je niet langer in spanning.

Nummertje 1. Je hele leven op YouTube laten zien.
Sinds Mascha van Beautygloss een paar jaar geleden begon te vloggen, en nu zelfs het hele jaar door iedere dag van haar leven op video vastlegt, ben ik een trouwe kijker. Iedere ochtend ontbijt ik met haar. En ik vind het zo fascinerend en leuk en gezellig om te zien. Maar waarom, in hemelsnaam? Zoveel spannende dingen maakt ze nou ook weer niet mee en qua persoonlijkheid vind ik haar eigenlijk ook niet bijster bruisend. Maar toch: iedere ochtend, vaste prik, Mascha en een bakje yoghurt met muesli. Blijkbaar zijn er duizenden mensen en families die dagelijks hun beslommeringen vastleggen op camera en, gekker nog, dit delen met iedereen die het maar bekijken wil. Natuurlijk bepalen ze zelf wat er wel en niet in beeld komt, en zullen ze voor zichzelf de grenzen van het acceptabele hebben bepaald. Althans, dat hoop ik van ganser harte voor ze. Maar ook dan vraag ik me af: wat is dat voor vreemde behoefte om je leven te filmen en met iedereen te delen? En hallo Froukelientje, wat is dat met jou en het willen zien van al die onbekende levens? (Ik ben sinds een week ook verslaafd aan het kanaal van de SacconeJolys. Vooral om de schetige kindjes, niet om die irritante onverstaanbare dude die de hele tijd in beeld is.)

Nummertje 2. Bloggen, überhaupt.
Hetzelfde geldt natuurlijk ook voor 'gewoon' bloggen. Waarom zou je alles wat je meemaakt in geuren en kleuren het wereldwijde web insturen? Daar naar waar je eigenlijk geen idee hebt wie het leest en wat er met al jouw informatie en foto's (!) gebeurt. En wat is er eigenlijk mis met mij, dat ik zoveel blogs volg en juist de meest persoonlijke stukjes het allerinteressantst vind? Wat kunnen mij al die onbekende mensen eigenlijk schelen? En waarom wil ik zelf eigenlijk zo graag stukjes online zetten? Ik verbaas me hier iedere dag wel een keertje over. En iedere keer dat ik zelf een stukje online zet. (Gelukkig is dat niet zo vaak.) Het blijft een vreemd fenomeen.

Nummertje 3. Activity trackers. 
Ja, nog zoiets. Het is tegenwoordig helemaal hip om een apparaatje om je pols te dragen dat meet hoeveel je beweegt, slaapt en eet (dat laatste moet je nog wel handmatig invoeren; zo vooruitstrevend is de techniek van tegenwoordig nou ook weer niet). En het leukste is dan natuurlijk nog om het aantal dagelijks gezette stappen en je slaappatroon van de afgelopen nacht met de gewillige voyeur (of voyeuristen? Ik ging het googelen en zag meteen een stout plaatje op Wikipedia. Ik heb het hier natuurlijk over de (niet zo) stoute variant) te delen. En ja, ook dit vind ik dus leuk om te zien. Sterker nog, ik wil ook zo'n kek meetdingetje om mijn pols! En dat terwijl ik alle argumenten om het niet te doen kan bedenken en het daar zelfs roerend mee eens ben. Want wat schiet je er nou helemaal mee op om tot op de stap nauwkeurig te weten hoeveel je op een dag beweegt? Ik weet zonder tracker heus ook wel dat ik veel vaker in de benen moet. En wat doet het ertoe om terug te kunnen zien hoe vaak je 's nachts wakker bent geworden? Als dat meer dan één keer per nacht is, denk ik daar liever helemaal niet meer aan terug. Ja, het was een kutnacht en nu ben ik moe. Moving on. Het apparaatje schijnt je te motiveren om daadwerkelijk het benodigde aantal stappen op een dag te behalen. Volgens mij werkt dat een weekje, maar moet je daarna toch echt weer helemaal zelf je luie billen van de bank af motiveren. En joehoe, je kunt toch zeker zelf wel bedenken dat je meer moet bewegen, eerder naar bed moet en minder wijntjes moet drinken? Bovendien kost het dingetje een luttele 100 tot 150 euro. Dus. Ik wil er eentje hebben, dat lijkt me duidelijk.

Kortom
Deze vreemde wereld van exhibitionisme, voyeurisme en schijncontrole blijft me verbazen. En ik zit er zelf middenin. Waarom? Ik snap er ook niks van. Maar ik vermaak me er kostelijk.

Het genezen der hokjesgeesten

Nu mijn lieve vriendinnetje Jessica mij op haar blog bestempelde tot één van haar favoriete bloggers en zelfs vindt dat ik een boek moet gaan schrijven gevuld met korte anekdotes, moet het er maar weer eens van komen. Hierbij: een anekdote.

Ik liep, zoals iedere werkdag (behalve op woensdag en vrijdag, want woensdag werk ik thuis en vrijdag is mijn parttime dag - maar vaak genoeg ben ik op woensdag toch gewoon op kantoor en werk ik op vrijdag stiekem ook nog een beetje (maar dan wel vanuit huis, dus dan ben ik niet op het station)), door de stationspasserelle van 's-Hertogenbosch. Het was vroeg, druk en ik had haast, want de trein was een paar minuten te laat het station binnengereden en op kantoor zat al iemand op me te wachten. Hordes mensen ontwijkend, snelde ik naar de uitcheckpaal van NS, om maar de eerste te zijn die haar chipkaart ervoor hield. Als je pech hebt, sta je daar 3 minuten te wachten tot al je voorgangers zijn uitgecheckt. Ik kon de verleiding om de Hema binnen te lopen ook vandaag weer weerstaan (serieus, íédere keer als ik er langsloop wil ik naar binnen. Om notitieboekjes te kopen, waarvan ik er al 34068 heb. Allemaal onbeschreven.), en liep de trap af.

Voor mij liep een meisje te dralen. Of nou ja, een jongedame. Mijn leeftijd. Niet alleen liep ze heel relaxed de trap af, ze zong er een gezellig liedje bij. En niet heel stilletjes voor zichzelf, maar best wel luid, zeker voor zo vroeg in de ochtend. Terwijl ik haar in razend tempo voorbij stiefelde, wist ik haar nog net een gulle glimlach toe te werpen. Wat heerlijk, zo'n vrolijke dame! Ik kon haar in mijn haast nog net complimenteren met haar muziekkeuze: "Leuk liedje!" riep ik, voordat ik in de mensenmassa op het busstation verdween.

Maar zo, lieve jongens en meisjes, ging het dus in werkelijkheid niet. In het echt dacht ik: loop eens door. Je loopt in de weg, ik moet er langs. Al snel gevolgd door: wat doet ze eigenlijk gek, wie zingt er nou hardop een liedje? En, ik schaam me er heus voor maar durf het tegen jullie wel op te biechten: die is zeker een beetje gek in d'r hoofd. Op het moment dat ik dát dacht, dacht ik: dit is interessant.

De week daarvoor, zelfde plaats ander tijdstip, liep er namelijk een man luidkeels zingend over perron 7. Een groot blik Alfa bier in zijn hand. Uit volle borst 'Bloed, Zweet en Tranen' lallend. Ik glimlachte er om. Dacht: wat een gezellige vent. Vermaakt zich prima in z'n eentje. Benieuwd hoe hij zich morgen voelt. Zou 'ie z'n kater wegdrinken met een groot blik Alfa bier? Oké, ik stopte hem meteen in het alcoholistenhokje. Maar ik dacht niet, zoals bij het zingende meisje op de trap: die dude spoort echt niet. En nou wil ik het meisje en de alcoholist niet vergelijken, maar eh... Laten we zeggen dat alcoholisten wat vaker psychische hulp nodig hebben dan zingende meisjes op stationstrappen.

Maar goed. Waar ik mezelf dus op betrapte: ik oordeelde. Op basis van één enkel gegeven oordeelde ik over iemands sanity. Ik dacht dat ik daarin wel meeviel. Ik plaatste immers de vorige dag nog het Fok-de-hokjes-manifest van Viva op mijn Facebookpagina. Ik hou niet van hokjes. Wil zelf niet in een hokje passen en anderen daar ook niet in plaatsen. Ik wil niet oordelen voordat ik iemand ken. Ik wil niet iets van iemand vinden op basis van uiterlijk, kledingstijl, leeftijd, afkomst of het feit dat iemand hardop zingt in een mensenmenigte. En toch deed ik het. Maar gelukkig betrapte ik mezelf erop, en zette het me aan het denken. Een belangrijke stap, volgens mij, maar mijn hokjesgeest is nog niet genezen.

Afgelopen zaterdag, een 80's tot en met 00's feestje in Amsterdam. Een nogal breed publiek. Lekker mensen kijken en bedenken in welk hokje ze passen: moeke's die eindelijk weer eens een avondje de hort op zijn; eeuwige vrijgezellen op jacht - zij weten dat het publiek hier voor 80% uit vrouwen bestaat; een oud (!!) stel - wat dóén die hier? Een MC die waarschijnlijk als liefdadigheidsprojectje is aangenomen, en een DJ die vast en zeker de lagere school niet heeft afgemaakt, want hij weet niet eens dat de 00's al voorbij zijn. 

Heerlijk toch eigenlijk, die hokjes. Wat moet je anders doen met al die mensen die voorbij flaneren, terwijl jij op een zonovergoten terrasje van je witbiertje zit te nippen? Lekker in hokjes stoppen, allemaal. Doen ze ook bij jou hoor, met je Ray Ban zonnebril, vaalgrijze skinny jeans en je katoenen tote bag.

Volgens mij kan ons brein ook moeilijk anders: onze hersenen delen al onze ervaringen in in categorieën, zodat we ze later gemakkelijk terug kunnen vinden. Labeltje eraan en hop, in de archiefkast tot nader order. Wat je je hersenen wél kan leren, is om er even bij stil te staan dát je zo'n labeltje opplakt. Even bij jezelf nagaan waar je dat hokje op baseert. En tot de conclusie komen dat dat (in de meeste gevallen) op niets is. Kom terug op hokjes, geef mensen de kans om het tegendeel te bewijzen. Schrijf je labeltjes met potlood, zodat je ze later weer uit kunt gummen. Ha! Ik schrijf gewoon mijn eigen manifest!

Druk

Het internet is stuk. Al anderhalve week. En ik leef nog steeds. Het mag een wonder heten. Gelukkig heb ik een klein data-abonnementje bij mijn iPad en een nogal groot abonnement voor mijn telefoon. Ik ben dus niet verstoken van al het wereldnieuws en kan de dagelijkse beslommeringen van mijn favoriete Instagrammers, Twitteraars en bloggers gewoon blijven volgen. Zelf bloggen is echter een ander verhaal. Dat gaat nou eenmaal niet zo lekker op een iPad. Net als foto’s zoeken en die bij je tekstje plaatsen. En ik zit eigenlijk alweer ruim over m’n datalimiet heen, dus het internet op mijn tablet gaat zó lángzaam. En bloggen op m’n telefoon gaat natuurlijk al helemáál niet.

Bovendien heb ik geen tijd. Druk met werken, druk met wasjes draaien, druk met het samenstellen van een weekmenu en de boodschappen daarvoor kopen, druk met koken, druk met inpakken (we gaan vrijdag op wintersport, olé!), druk met stofzuigen en dweilen, druk met uitrusten, druk met The Lord of the Rings kijken (alle drie, in de extended versions, en liefst ook nog een keertje allemaal met commentaar van de makers, én alle documentaires die op de dvd's staan), druk met lezen in De Zonderlinge Avonturen van het Geniale Bommenmeisje (hi-la-risch), druk met theezakjes openscheuren naar aanleiding van deze uitzending (hállo weet je hoeveel gedoe het is om dit linkje te plaatsen op een iPad?), druk met nagellakjes uitzoeken en druk met Candy Crush en De Slimste spelen. Bovendien daarnaast ook nog af en toe een beetje druk met gezonde havermout en hazelnoot pannenkoekjes bakken, druk met mueslirepen maken, druk met mineola’s ontdekken, druk met een paar traantjes laten om Een Weeffout in Onze Sterren (wanneer komt de film?), druk met zelf kipnuggets maken (en de gloeiendhete spetters olie uit de pan ontwijken) en druk met duimen dat het niet gaat sneeuwen in Amsterdam. En tot slot echt héél erg druk met slapen. Het is belangrijk om daar tijd voor vrij te maken. En heus, er is verder haast geen gaatje te vinden om even een stukje te schrijven. En waarover moet het dan gaan hè? Tja…

Daar ga ik op vakantie maar eens goed over nadenken. En ook over mijn time management, waar dus duidelijk iets aan schort. Ik hoop op zon, want van zon krijg ik goede ideeën. Op de besneeuwde bergen van Oostenrijk heb ik bovendien tijd genoeg om na te denken. Ik ski of snowboard immers niet. Maar ik krijg het vast heel druk met après-skiën. En met foto’s maken. Bananenbrood bakken. Koken voor de fanatieke sporters. De Zonderlinge Avonturen van het Geniale Bommenmeisje uitlezen. Zweedse kruiswoordpuzzels maken. Wandelen. Koffie drinken. Goulashsoep eten. Dat soort dingen. Ik hoop dat er nog wat tijd overblijft om te slapen. Ehh… Te schrijven, bedoel ik. Uiteraard.

Over voornemens

Stom is dat hè? Dat als je jezelf dingen voorneemt te doen, en je die dingen écht graag wil doen, en je er ook helemaal zeker van bent dat je ze daadwerkelijk gáát doen... Dat je ze dan toch niet doet. Volgens mij heb ik hier al 40746 stukjes over geschreven, bijvoorbeeld deze, maar ik zeg het nog maar weer eens: voornemens tot uitvoering brengen vind ik het allermoeilijkste dat er is. En in het licht van het nieuwe jaar dat binnenkort dreigt aan te breken, leek me dat wel een mooi thema om aan te snijden. Mede om mijn blogstilte van alweer veel te lang eindelijk eens te verbreken.

Ik had me immers voorgenomen om twee keer per week een stukje te schrijven. Dat is duidelijk niet gelukt. Dit is pas het derde stukje van december. Ik had het druk, had geen inspiratie, was moe, had geen zin, vond geen onderwerp leuk genoeg. Stelde mezelf weer regelmatig de vraag: waarom gooi ik eigenlijk m'n hele leven online? Daarover kan ik, net als over voornemens, ook nog wel 40746 stukjes schrijven. Maar dan krijg ik weer allerlei leuke reacties hier, op Facebook en zie ik mijn bezoekersaantallen en volgers via Bloglovin' groeien. Dan zit ik dit stukje te tikken en denk ik: Froek, dit moet je vaker doen. Jíj vindt het leuk, andere mensen vinden het leuk: why the hell not? En je kiest altijd nog zelf wat je wel en niet wereldkundig maken wil. Dus, nieuw voornemen (ik voel de bui al hangen...): schrijven met die hap!

* Mijn vrije vrijdag besteden aan soul & job searching? Dat heb ik ook niet echt gedaan. Met name omdat de vrije vrijdagen nogal schaars waren, de afgelopen weken. Wel goed van mij (u mag applaudisseren): dat er twee vacatures waren waar ik überhaupt blij van werd (er is nog hoop!), dat ik brieven schreef en m'n CV en LinkedIn pimpte. Een uitnodiging voor een gesprek heeft het echter nog niet opgeleverd. En wat ik nou toch met m'n leven wil...? 

* Hardlopen. Tja. Ik was even vergeten dat ik een poosje uit de running (ha. ha) zou zijn. Als m'n pootje het toelaat, ga ik in januari alle decemberkilo's er weer af rennen. En die 10K komt er zeker, volgend jaar. 

* Shoppen (ik heb een nieuwe winterjas, olé!), lezen en fluiten heb ik wel gedaan, alleen niet goed genoeg naar mijn (perfectionistische en überkritische) smaak. Ik kon Stairway to Heaven nog steeds niet uit m'n hoofd (had 't ook maar 2 keer geoefend, dus what did I expect?) en ik zit nog veel te veel naar de schermen van m'n laptop, telefoon of iPad te staren in plaats van een boek of tijdschrift te lezen. Hopelijk brengt de kerstvakantie daar verandering in. 

Kortom: in goede voornemens bedenken ben ik een ster. De uitvoering laat echter nogal te wensen over. Maar de beoordelaar, is die eigenlijk wel objectief genoeg? Tellen kleine stapjes niet ook een beetje mee? Ik héb wel stukjes geschreven, hardgelopen, gesolliciteerd, geshopt, gefloten en gelezen. Ik heb alleen mijn uiteindelijke doelen nog niet bereikt.

Oké, nieuw voornemen: de vorderingen van mijn voornemens niet meten op wat niet gelukt is, maar focussen op wat ik wel gedaan heb. Bijvoorbeeld: dit is mijn 45ste blogpost van 2013. Dat vind ik bizar. Ik heb nog nooit zoveel stukjes in een jaar geschreven. En daar ben ik best een beetje trots op.

Gekke trekjes: de boekeneditie

Hoi lieve allemaal, bedankt voor jullie beterschapswensen als reactie op mijn vorige blog. Het been is inmiddels lekker blauw van buiten en nog wat beurs van binnen. Maar ik ben weer mobiel en van de schrik bekomen. Lieve berichtjes helpen zeker bij het herstel :-)

Een paar weken geleden betrapte ik een collega op een vreselijke daad. Met een vertrokken gezicht en pijn in mijn hart moest ik aanzien hoe zij haar pas gekregen boek (dat, heel toepasselijk, ging over het schrijven van columns en blogs) mishandelde. Ze vouwde het boekje helemaal dubbel en kneep er nog eens lekker hard in, zodat het open op tafel zou blijven liggen. De rug van het boek kermde van de pijn. Mijn hart huilde. In de boekenkast van mij en mijn vriend is precies te zien welke boeken hij nog niet heeft gelezen. De exemplaren die wel aan hem ten prooi zijn gevallen, hebben allemaal gebroken ruggetjes. De boeken die alleen ik gelezen heb, zijn bijna niet van nieuw te onderscheiden. Ik buig mijn boeken nooit om, leg ze nooit open en ondersteboven neer en lees ze (onbewust, echt waar!) maar half opengeslagen. Alleen de boeken die ik ooit op het strand las zien er ietwat gehavend uit. En om die boeken grient mijn hartje toch ook een beetje.

Mijn boekenkast is bovendien, heel OCD-verantwoord, op kleur gesorteerd. De boekenkast is de blikvanger in onze woonkamer, dus moet 'ie er natuurlijk wel een beetje stylish bij staan. Het liefst zou ik de boeken ook nog op grootte sorteren, zodat het nog wat netter oogt. Een mooi klusje voor in de Kerstvakantie. Sowieso moet ik maar eens opruimen en herindelen. Want al die boeken die dwars in de kast liggen? Brrr. Boekenseries staan overigens wel gewoon bij elkaar. Ik kan het niet over mijn hart verkrijgen om de Harry Potters van elkaar te scheiden. Gelukkig zijn alle drie de ruggen van De Hongerspelen zwart.

Nog zo'n gek boeken trekje: ik moet het boek waarin ik begin altijd uitlezen. Ook als ik het eigenlijk helemaal niet zo'n leuk boek vind. Misschien wordt het over een paar bladzijden wel spannend? Misschien gebeurt er in de tweede helft nog meer? Soms lees ik weken, máánden geen boek, omdat ik bezig ben in eentje waar ik met geen mogelijkheid doorheen kom. Het opgeven en in een ander boek beginnen? No way José. Als ik dat deed, had ik bijvoorbeeld nooit Bonita Avenue uitgelezen, wat pas op het einde echt een heel goed boek blijkt. Doodzonde als ik daar nooit achter gekomen was, natuurlijk.

Iets soortgelijks heb ik met notitieboekjes. Die wil ik eigenlijk ook altijd helemaal vol schrijven, voordat ik in een nieuw boekje begin. Ook als het papier naar is of als ik een heel heel heel mooi nieuw boekje gekocht heb (ook zo'n dingetje...) dat ligt te popelen om beschreven te worden. Gelukkig word ik hierin iets flexibeler en pak ik steeds vaker gewoon het boekje dat het hardste naar me roept. Op dit moment roept mijn nieuwe agenda keihard mijn naam. Beschrijf me! Vul me in! Gebruik je nieuwe stickers, masking tape, post-its, labeltjes (nog zo'n dingetje...)! Jongens, ik kan echt niet wachten om afspraken voor 2014 te maken. Oké, wel. Laat die agenda eigenlijk nog maar even lekker leeg. Want mijn planning en to do lists voor de laatste weken van dit jaar staan bomvol. Ik heb ook gekke lijstjes- en planningtrekjes. Maar daarover misschien later meer.

Heb jij ook dit soort gekke trekjes, met boeken, notitieboekjes of iets anders? Ik ben toch hopelijk niet de enige met dit soort raars? 

Over lief zijn voor jezelf

Omdat ik mezelf als doel heb gesteld om de laatste 50 dagen van 2013 minstens twee keer per week te bloggen, dwing ik mezelf nu even om achter de laptop te kruipen en een stukje te produceren. Ik heb hartstikke veel leuke ideetjes om over te schrijven, maar het ontbrak me de afgelopen dagen aan tijd om ze uit te werken. En nu ontbreekt het me even aan de energie. Of nou ja: ik heb wel even wat anders aan m'n hoofd.

Zonder er teveel over uit te wijden: gisteren ben ik geopereerd aan de spataderen die mijn linkerbeen danig ontsierden en het is me vies tegen gevallen. Zowel de ingreep zelf als de last en de pijn die ik er nu nog van heb. Brrr, de bibbers trekken al de hele ochtend door m'n lijf. 

Ik merk dat ik het heel moeilijk vind om lief te zijn voor mezelf en mezelf tijd te geven om te herstellen. Ik had namelijk niet verwacht dat de ingreep zo heftig zou zijn, en dacht eigenlijk dat ik meteen wel weer aan het werk kon. Gewoon weer verder gaan waar ik gebleven was, alleen een paar weken niet hardlopen. De realiteit is echter anders. Bewegen is goed, maar lopen doet pijn. En dus strompel ik af en toe maar wat door het huis en probeer ik mijn been - die van m'n lies tot m'n tenen is ingepakt in een steunkous - als ik zit zoveel mogelijk te bewegen. Maar eigenlijk voelt mijn hele lijf een beetje raar. Mijn vriendje kan heel goed uitleggen waarom dat zo is, en is gelukkig heel erg lief voor me. Ik wou dat ik zo lief voor mezelf kon zijn.

Dat doet me denken aan iets wat iemand een poosje geleden tegen me zei: dat we onszelf moeten behandelen zoals we met onze beste vriend(in) zouden omgaan. Als mijn vriendin zich zou voelen zoals ik nu, zou ik haar zeggen dat ze lekker op de bank moet gaan hangen met thee, chocola en televisieseries. Dat ze zich geen zorgen hoeft te maken om haar werk. Dat ze zich maar lekker moet laten vertroetelen door haar vriend en dat ze echt wel een dagje (of langer, als dat nodig is) zielig en afhankelijk mag zijn. Dat ze zich niet groot hoeft te houden en heus wel als een stekker mag balen dat het zo tegenvalt.

Vanaf nu ga ik proberen alleen maar lieve dingen tegen mezelf te zeggen. En heel veel chocolade eten. En Sex and the City kijken. En natuurlijk al jullie meelevende reacties hartelijk in ontvangst nemen ;-) En hopelijk vind ik dan aan het einde van de middag weer een beetje de spirit, want er moeten nog  wel Sinterklaasgedichten geschreven worden, surprises in elkaar worden geknutseld, kraamcadeaus gekocht en sollicitatiebrieven geschreven. Maar gelukkig is er morgen weer een dag. 

Sometimes my mind plays tricks on me

Een vriendin van mij probeert een paar kilootjes kwijt te raken. Ik vind dat natuurlijk helemaal niet nodig, maar zij zegt dat ze op haar allerzwaarst is en voelt zich daar niet lekker bij. Best een herkenbaar gevoel voor veel ladies in the house, denk ik. Maar, zo vertelde ze, het is zó moeilijk om niet te snoepen en om alle verleidingen in de supermarkt te weerstaan. Terwijl ze wéét dat het écht beter is om van alle zoetigheid en chocola (!) af te blijven. Dat ze zich veel beter voelt als ze gezond eet dan wanneer ze snoept. Zelfs het vooruitzicht op de geweldige beloning die ze zichzelf heeft gesteld als de kilo's er af zijn, lijkt niet genoeg. Ze snoept nog steeds stiekem de hagelslag rechtstreeks uit het pak, terwijl ze wéét dat ze veel beter een handje elitehaver kan eten.

Ook ik doe, zo blijkt, best veel dingen waarvan ik weet dat ze niet goed voor me zijn. Of waarvan ik weet dat er een (veel) beter alternatief is. En ik durf er mijn hand voor in het vuur te steken dat dat niet alleen voor mij en mijn vriendinnetje geldt. Maar waaróm? Waarom zijn we zo zelfdestructief (al klinkt dat natuurlijk wel een beetje dramatisch)? Maar toch... Waarom...

• ... ga ik niet hardlopen, terwijl ik wéét dat het goed voor me is, en dat ik me na een run superfit en blij voel?
• ... blijf ik soms urenlang blogs van anderen lezen, terwijl ik wéét dat ik veel blijer word van zelf schrijven of - ik noem maar een dwarsstraat - hardlopen? 
• ... kan ik als er eten voor mijn neus staat daar niet van afblijven, totdat het op is, terwijl ik wéét dat ik allang genoeg heb gehad en een propvol gevoel krijg als ik dooreet? 
• ... pak ik nóóit de gitaar om te oefenen, terwijl ik écht graag gitaar wil kunnen spelen?
• ... drink ik soms op een dag veel te weinig, terwijl ik wéét dat ik me veel beter voel als ik genoeg water of thee drink? 
• ... drink ik soms juist teveel alcohol, terwijl ik wéét dat ik dan de volgende dag brak ben en ik dat een van de verschrikkelijkste statussen-van-zijn vind?
• ... blijf ik - in het verlengde van het vorige - vaak het langst hangen op borrels en feestjes, terwijl <zie boven>?
• ... ruim ik mijn zooi niet altijd achter mijn kont op, terwijl ik wéét dat het me zoveel ergernis zou schelen als ik afwas meteen in de vaatwasser zet, kleren netjes over mijn stoel hang, schoenen gewoon in de hal zet en de vuilniszak meteen in de container gooi?
• ... zit ik vaak zó lang tegen telefoontjes aan te hikken, terwijl ik wéét dat dat hikken veel meer energie kost dan gewoon direct in de telefoon te klimmen (haha, wat een leuke Fancy uitdrukking)?

Herkenbaar? Welke grapjes halen jouw hersenen met jou uit? En vooral: welke trucjes heb je om dat gestoorde brein van je om de tuin te leiden en dus wél meteen de dingen te doen waarvan je weet dat die beter, leuker, fijner en gezonder voor je zijn?