Truitje

Het waren de jaren '90 en ik ging shoppen met mijn nichtjes en mijn tante. Ik wilde er wat hipper uitzien. Mijn nichtjes waren in mijn ogen de hipste meisjes van het universum. Ze woonden in Friesland, dus dat zal wel mee hebben gevallen. Maar alles is relatief: zij waren zonder twijfel hipper dan ik, want ik liep rond in de afgedankte kleren van een geitenwollensokkenfamilie uit de kerk.
Naast afgedankt, waren die kleren ook nog grotendeels zelfgemaakt. Ik herinner me een vormeloze trui waarvan de ene helft roze was en de andere paars. Eronder droeg ik dan een paarse ribbroek. Uit de buurt van mijn nichtjes (wat gezien onze woonplaatsen het overgrote deel van mijn jeugd was) was dit gedrocht één van mijn lievelingstruien. Samen met een rode trui met een plaatje van de Leeuwenkoning erop. 'Hakuna matata' stond er in gele letters onder. Die trui droeg ik zelfs toen ik in de kerk een solo mocht zingen. Met het meisje van wie ik de kleren kreeg, kon ik het overigens goed vinden. We fimokleiden erop los. Je kunt je voorstellen hoe hip onze zelfgemaakte sieraden waren; in de categorie papegaaienoorbellen en Engelsedropkettinkjes.

In de buurt van mijn nichtjes verbleekte mijn tevredenheid over mijn outfits en accessoires echter volledig. Toch moet het idee om voor mij te gaan shoppen wel van mijn tante zijn gekomen, want uit mezelf zou ik nooit hebben voorgesteld om te gaan winkelen. Zelfs toen al niet.
Ik vond een truitje bij Wonder Woman dat aan hun en mijn eigen eisen voldeed. Wellicht ging daar een huilbui aan vooraf omdat zij me in outfits probeerden te hijsen waarin ik me hoogst onprettig voelde. (Dat soort taferelen tijdens shopsessies met anderen zijn mij niet vreemd.) Maar bij de Wonder Woman vonden we een compromis: een wit truitje van een dunne ribbelstof, met zwarte zomen aan de lange mouwen, en twee verticale strepen over de hele lengte van de mouw. Een soort Adidas, maar dan net niet. Een zilveren ritsje op de hals; zo’n smal ritsje met een balletje aan de onderkant. Ik heb het truitje gedragen tot de gaten erin vielen.

Ik herinner me dat ik het truitje droeg tijdens een logeerpartij bij een van mijn beste basisschoolvriendinnen. Ze hield van paarden en luisterde voor haar lol naar kerkmuziek. We werden ongeveer tegelijkertijd ongesteld en noemden dat, omdat we niet wilden dat anderen van onze bloederige intimiteiten afwisten, dat we ‘on’ waren. Zij liet mij kennis maken met Elly en Rikkert. Ik maakte haar op mijn beurt fan van de Spice Girls. Zij was dan Mel B: hoewel haar ouders uit Nederland kwamen was ze altijd het bruinste meisje van de klas. Ik was Geri. Ik denk vanwege mijn dikke tieten, want rode haren had ik geenszins. Toen ik ooit vroeg waarom mijn vriendje met mij verkering wilde en niet met alle andere meisjes die aan zijn voeten lagen, zei hij dat ik de grootste borsten had. Niet lang daarna zijn ze helaas gestopt met groeien.

Ik ging met mijn vriendin en haar ouders mee op vakantie naar een klein Brabants dorpje. Vrienden van de familie hadden daar een huis en dat stond een tijdje leeg. Het dorp lag vlakbij de Efteling, en er was een speelgoedmuseum in de buurt. Met mijn strakke, korte Wonder Woman-truitje viel ik zowel bij het gezin van mijn vriendin, als bij de plaatselijke bevolking nogal uit de toon. Ik wenste vurig dat ik die ochtend gewoon mijn Leeuwenkoningtrui had aangetrokken.

Throwback Thursday (op vrijdag, ja)

1. Juli 2005 - Lloret de Mar met Jessica, 2. Augustus 2005 - Uitmarkt, 3. Oktober 2005 - Feestje met de 'Mirande Chicks', 4. Juni 2004 - Schoolfeest

Het is al een poosje een hot item op Instagram, maar gisteren sloeg het virus pas op mij over. Throwback Thursday, waar men op donderdag de fotoarchieven induikt om gezellige kiekjes uit het verleden op te duiken. Een vriendinnetje plaatste een foto van ons samen op een bed in Brugge. Ik knip in een niet al te charmante houding mijn teennagels met een kinderschaar. En tja, toen kon ik mezelf niet meer bedwingen en heb ik de hele middag alle foto's die op de computer staan bekeken. Helaas begint mijn digitale archief pas in 2004, dus héél ver terug kan ik niet gaan. Maar bij mijn ouders is er als het goed is nog een hele lade vól met échte foto's die erom schreeuwen ooit gethrowbackthursdayt te worden.

Misschien zitten daar wél wat foto's tussen waarop ik er anders uitzie. Want getuige bovenstaande foto's ben ik vanaf 2005 in ieder geval geen spat meer veranderd. Oké, iets meer rimpeltjes en wallen misschien.

Ik werd een beetje sentimenteel van het bekijken van al die foto's. Wat heb ik veel leuke dingen gedaan en gezien, en wat heb ik dat mogen delen met lieve mensen. Helemaal nu ik even niet zo lekker in m'n vel zit en ik van alle kanten lieve berichtjes krijg, besef ik de waarde van vriendschap ten volle. Ook besef ik me weer eens hoe ontzettend leuk het is om foto's te bewaren - en ze te maken, dus. Het terug kijken ervan is een instant mood enhancer.

Ik weet wat mij te doen staat  :)