Een voorschot op 2016

Zoals ieder jaar rond deze tijd ben ik nostalgisch en nerveus. Het jaareinde komt met rasse schreden dichterbij. Nog minder dan veertig dagen tot de jaarwisseling.

Maar wat heb ik eigenlijk gedaan met alle 305 dagen hiervoor? Van het overgrote deel kan ik me niets meer herinneren. Mijn Instagram-feed kan me dit jaar niet helpen, want ik heb belachelijk weinig foto’s gemaakt. Als ik mijn agenda doorblader – een kleine newsflash tussendoor, u zult het niet geloven, maar sinds een paar weken heb ik de overstap gemaakt naar een digitale agenda, revolutie! – kan ik me een redelijk beeld vormen van hoe mijn jaar eruit zag. Maar ondanks de waardevolle momenten die er heus wel zijn geweest, bekruipt me het gevoel dat ik mijn dagen niet ten volste heb beleefd. Dat er teveel loze momenten zijn geweest, waarop ik apathisch voor de televisie of achter mijn laptop heb gehangen. Teveel naar mijn telefoon gestaard, kijkend naar hoe de levens van al die (semi-)onbekenden zich voltrokken.

Ik krijg de neiging om een inhaalslag te maken, deze laatste dagen van 2015. Om nog even het onderste uit de kan te halen, het allerbeste uit mezelf te halen, het jaar met een knaller af te sluiten. Waar ik ga beginnen? Ik heb geen flauw idee.

Het einde van het jaar betekent voor mij niet alleen een nieuwe scheurkalender, maar ook dat mijn laatste dagen als twintiger geslagen zijn. Ik vind dat echt heel eng. Natuurlijk weet ik wel dat leeftijd slechts een nummer is, en er alleen toe doet als je kaas, wijn of een banaan bent. Maar toch. Als je dertig bent, heb je je leven volledig op de rit, weet je waar je naartoe wilt, ben je wel zo’n beetje over je hoogtepunt heen, moet je je inmiddels toch in alle contexten volwassen kunnen gedragen.

Ik daarentegen rol vanuit mijn quarterlifecrisis rechtstreeks mijn dertigersdilemma in. Waar ik naartoe wil? Als ik dat toch eens wist. Over mijn hoogtepunt heen? De aftakeling – grijze haren, als ik nu niet ga sporten gaat volgend jaar alles hangen, de ergste katers ooit – is begonnen, ja. Maar dat hoogtepunt laat nog wel even op zich wachten. Het zou helpen als ik wist waar dat hoogste punt lag. En wat volwassenheid betreft: ik verbaas me er nog regelmatig over dat ik zelfstandig kan wonen.

Zoals ieder nieuw (levens)jaar dringen ook de goede voornemens zich weer aan me op: bewuster zijn van alles wat ik meemaakt, minder achter computer-, televisie- en telefoonschermen leven, meer schrijven, meer lezen (ik typte leven), sporten, meer foto’s maken, een groot doel hebben en daar heel gericht naar toewerken. Yoga, mediteren, lezen over spiritualiteit en zingeving, en mijn eigen weg daar in vinden. Meer doen voor anderen, mezelf meer ontwikkelen.

Nog 39 dagen tot 2016. Nog 41 dagen tot ik 30 ben.
Ik neem vast een voorschot op het nieuwe jaar.

Schrijven

Even iets de wereld insturen, hoor. Want als het hier staat voelt het echt, en kan ik er haast niet meer onderuit.

2015 staat voor mij in het teken van schrijven. Ik ben een schrijfcursus aan het uitzoeken. Maar eigenlijk heb ik de keuze voor mijn favoriet al binnen een paar minuten gemaakt. Het is een investering, maar misschien eentje die ik al veel eerder had moeten doen.

Het is tijd om nu toch eindelijk écht eens iets te doen met die schrijfwens van mij.
Ik ben benieuwd hoeveel je in vijftien keer drie uur kunt leren.

Met het oog op schrijven en het credo 'gewoon doen', hierbij de meest random blogpost ooit online.
Ik ben benieuwd hoeveel er in één nachtje slapen kan veranderen.

34 dagen tot 2015: Vijf doelen

Vol enthousiasme begon ik ook dit jaar weer aan het '50 dagen tot 2015'-project van Lianne. Ik schafte het bijbehorende ebook aan, zette alle opdrachten in mijn agenda, maakte vol overgave de eerste twee opdrachten... En daar bleef het bij. Story of my life. Beginnen aan een leuk project, goede voornemens, een enthousiast beginnetje maken, om vervolgens mijn aandacht te laten verslappen en weer te verzanden in mijn doodnormale, routineuze leventje (helemaal niet zo dramatisch als het klinkt, hoor). Zonde vind ik het, want juist dit project is zó leuk om even stil te staan bij wat het afgelopen jaar me gebracht en geleerd heeft, vooruit te blikken op het komende jaar en van de laatste dagen van 2014 het allerbeste te maken. Maar volgens Lianne is het nooit te laat om ergens mee te beginnen, en dus maak ik vandaag een herstart. Te beginnen met een lijstje van dingen die ik nog voor het einde van het jaar wil doen.

1. Een fotoalbum maken van de vakantie in Indonesië. Want als ik dat dit jaar niet doe, doe ik het nooit meer. De reis en de foto's (if I may say so myself) zijn het heel erg waard om in een mooi boekje gebundeld te worden. Ik wil ook nog wat herinneringen van de reis erbij opschrijven. De eerste vier dagen van de vakantie heb ik heel gedetailleerd een dagboek bijgehouden, maar je kunt vast wel raden wat er ná die vier dagen gebeurde...

2. Een voedselkrat-abonnement uitproberen. Mijn ouders hadden vroeger een abonnement op een biologisch groente- en fruitpakket. Toen al superhandig en leuk, en tegenwoordig weer helemaal hipperdepip. Ik wil het heel graag eens uitproberen, en ook gaan uitvinden welke van de 457 aanbieders het beste bij mijn behoeften past. Van Eva kreeg ik een eerste HelloFresh box cadeau, en die wordt zaterdag afgeleverd. Ik heb er zo'n zin in. Kerstpakketgevoel, hoera!

3. Ideeën verzamelen voor het terras, een planning maken en alvast voorbereiden wat kan. Het afgelopen jaar heb ik heel wat uurtjes en kilo's potgrond besteed aan ons terras. Ik heb er tomaatjes, courgettes, paprika's en allerlei kruiden gekweekt. Hartstikke leuk allemaal, maar dat kan beter. En méér. Ik ga het serieus aanpakken, door nu al plannen te maken, alles wat ik nodig heb aan te schaffen en al vroeg babyzaadjes in de vensterbank te laten groeien. Zodat mijn moesterrasje er volgend jaar nog mooier bijligt dan 'ie dit jaar al deed.

4. Bij oma op bezoek gaan. Hoi oma, als u dit leest, dat u het weet: ik kom binnenkort een keertje langs hoor! Het is alweer zo verschrikkelijk lang geleden, en ik durf te wedden dat u heel benieuwd bent naar mijn Indonesië-avontuur :). 

5. Het hardlopen (of een andere sport) weer een beetje opbouwen. Ja jongens, dit kon natuurlijk niet uitblijven. Hardlopen (of een andere sport) zal al-tijd in mijn doelenlijstje staan. Maar dit keer ben ik niet zo ambitieus. Ik wil gewoon weer eens af en toe een klein rondje rennen. Even de deur uit. Even kijken hoe ver ik nog kom zonder te stoppen. Even kijken of ik het steeds een stukje langer kan volhouden. Als ik per abuis een andere sport ontdek (ik kan het me eigenlijk echt niet voorstellen, maar ik hou alle opties open), dan telt dat ook.

Ik mag van Lianne niet teveel doelen stellen, dus laat ik het hierbij. Deze moeten alle vijf haalbaar zijn in de (halleluja, zo weinig?!) 34 dagen die 2014 nog telt. Eh... Toch? 

Bosfoto's

Het eerste weekend van 2014 nam mijn vriendje me als verrassing mee naar een boshuisje op de Veluwe. Even weg van huis en de dagelijkse rompslomp die er, ook al is het vakantie, gewoon altijd is. Geen wifi, slecht bereik, geen laptop en geen iPad mee. Wel: een gitaar, boeken, tijdschriften en notitieboekjes. Het was een heerlijk weekend en ik deed er eigenlijk alles wat ik me in het nieuwe jaar voorgenomen heb vaker te doen. Schrijven, naar buiten gaan, minder naar beeldschermen staren, samen zijn, muziek maken en: fotograferen. 

In het bos hebben we een beetje gespeeld met ons fototoestel. Het is geen spiegelreflex, maar toch kun je er aardige plaatjes mee schieten. En dat zou ik dus best vaker willen doen. En ze daarna bewerken in Photoshop. Vroeger Photoshopte ik me een slag in de rondte. Ik maakte blends van mijn favoriete acteurs en actrices. Met brushes, textures, overlay-layers en alles. Ik kleurde zwart-witfoto's in met hues en saturisations. Colorizen noemden we dat. Ik vond het fantastisch. Maar al heel lang doe ik in Photoshop eigenlijk niets anders meer dan foto's verkleinen. Tot vorige week, toen ik onze bosfoto's wilde bewerken tot mooie herfstige plaatjes. Ik bewerkte er twee en was daar een halve dag mee kwijt :'). Daar heeft u meteen de reden dat ik hier zo lang niets schreef. En nu ik de foto's terug zie, denk ik: meh, dat moet beter kunnen.

Maar goed, long story short: ik vond het fotograferen en bewerken superleuk om te doen. Dat zou ik wel vaker willen. Ik schreef er al eerder over, dus dat zegt wat. Het lijkt me zo fijn om mijn eigen blogposts wat op te leuken en een nog wat persoonlijker touch te geven. Die plaatjes van Pinterest gaan op den duur toch ook een beetje vervelen. 

Overigens gaat mijn fotovoornemen niet perse alleen maar over het vaker hanteren van de systeemcamera. Mijn telefoon maakt heus ook best mooie foto's en daar mag best meer gebruik van worden gemaakt. Omdat ploggen nu helemaal hip en happening is, ging ik vandaag ook proberen al mijn interessante en minder interessante handelingen op de foto te zetten. Ik heb welgeteld twee foto's gemaakt. Morgen een nieuwe poging. Daad bij het woord. Mijn motto voor 2014. Oh, gelukkig nieuwjaar nog hè?

Over voornemens

Stom is dat hè? Dat als je jezelf dingen voorneemt te doen, en je die dingen écht graag wil doen, en je er ook helemaal zeker van bent dat je ze daadwerkelijk gáát doen... Dat je ze dan toch niet doet. Volgens mij heb ik hier al 40746 stukjes over geschreven, bijvoorbeeld deze, maar ik zeg het nog maar weer eens: voornemens tot uitvoering brengen vind ik het allermoeilijkste dat er is. En in het licht van het nieuwe jaar dat binnenkort dreigt aan te breken, leek me dat wel een mooi thema om aan te snijden. Mede om mijn blogstilte van alweer veel te lang eindelijk eens te verbreken.

Ik had me immers voorgenomen om twee keer per week een stukje te schrijven. Dat is duidelijk niet gelukt. Dit is pas het derde stukje van december. Ik had het druk, had geen inspiratie, was moe, had geen zin, vond geen onderwerp leuk genoeg. Stelde mezelf weer regelmatig de vraag: waarom gooi ik eigenlijk m'n hele leven online? Daarover kan ik, net als over voornemens, ook nog wel 40746 stukjes schrijven. Maar dan krijg ik weer allerlei leuke reacties hier, op Facebook en zie ik mijn bezoekersaantallen en volgers via Bloglovin' groeien. Dan zit ik dit stukje te tikken en denk ik: Froek, dit moet je vaker doen. Jíj vindt het leuk, andere mensen vinden het leuk: why the hell not? En je kiest altijd nog zelf wat je wel en niet wereldkundig maken wil. Dus, nieuw voornemen (ik voel de bui al hangen...): schrijven met die hap!

* Mijn vrije vrijdag besteden aan soul & job searching? Dat heb ik ook niet echt gedaan. Met name omdat de vrije vrijdagen nogal schaars waren, de afgelopen weken. Wel goed van mij (u mag applaudisseren): dat er twee vacatures waren waar ik überhaupt blij van werd (er is nog hoop!), dat ik brieven schreef en m'n CV en LinkedIn pimpte. Een uitnodiging voor een gesprek heeft het echter nog niet opgeleverd. En wat ik nou toch met m'n leven wil...? 

* Hardlopen. Tja. Ik was even vergeten dat ik een poosje uit de running (ha. ha) zou zijn. Als m'n pootje het toelaat, ga ik in januari alle decemberkilo's er weer af rennen. En die 10K komt er zeker, volgend jaar. 

* Shoppen (ik heb een nieuwe winterjas, olé!), lezen en fluiten heb ik wel gedaan, alleen niet goed genoeg naar mijn (perfectionistische en überkritische) smaak. Ik kon Stairway to Heaven nog steeds niet uit m'n hoofd (had 't ook maar 2 keer geoefend, dus what did I expect?) en ik zit nog veel te veel naar de schermen van m'n laptop, telefoon of iPad te staren in plaats van een boek of tijdschrift te lezen. Hopelijk brengt de kerstvakantie daar verandering in. 

Kortom: in goede voornemens bedenken ben ik een ster. De uitvoering laat echter nogal te wensen over. Maar de beoordelaar, is die eigenlijk wel objectief genoeg? Tellen kleine stapjes niet ook een beetje mee? Ik héb wel stukjes geschreven, hardgelopen, gesolliciteerd, geshopt, gefloten en gelezen. Ik heb alleen mijn uiteindelijke doelen nog niet bereikt.

Oké, nieuw voornemen: de vorderingen van mijn voornemens niet meten op wat niet gelukt is, maar focussen op wat ik wel gedaan heb. Bijvoorbeeld: dit is mijn 45ste blogpost van 2013. Dat vind ik bizar. Ik heb nog nooit zoveel stukjes in een jaar geschreven. En daar ben ik best een beetje trots op.

Hardloopjubileum

Precies een jaar geleden - oké bijna precies - begon ik met hardlopen. Voor mijn gevoel heb ik er sinds die tijd al 100 blogposts aan gewijd, maar niets blijkt minder waar. Af en toe kwamen mijn vorderingen wel eens voor in blije lijstjes, maar ik heb bijvoorbeeld nooit eerder geschreven over de Marikenloop die ik in mei van dit jaar liep. 

Ik ben totaal niet sportief. Vroeger zat ik op jazzdance en dat vond ik heus best wel leuk. Maar meestal moest ik mezelf echt naar de les toe sleuren. Ik verheugde me dan vooral op het ijskoude glas melk dat ik ná het dansen in één keer achterover goot. Zo koud en zo snel dat ik er hoofdpijn van kreeg. Hoogtepuntje van de week, ik zeg 't je. Op mijn veertiende stopte ik met dansen en daarna heb ik nooit meer gesport. Op wat blauwe maandagen hangend aan fitnessapparaten na. En een verdwaalde bodypump en pilatesles daar gelaten. Van dat hele pilates gebeuren schoot mijn knie uit de kom. Never again. Tot ik vorig jaar opeens helemaal klaar was met het gekwakkel met diezelfde knie. Ik ging naar de fysiotherapeut en de rest is geschiedenis.

En nu ren ik dus alweer een jaar. Al is een kleine nuancering wel op z'n plaats. Vanaf 18 november 2012 trainde ik ervoor om een half uur achter elkaar te kunnen rennen. Dat ging met ups en downs. Er zijn weken geweest dat ik helemaal niet rende. En weken waarin ik drie keer mijn hardloopschoenen onder bond. Ik schreef me - met angst en beven - in voor de Marikenloop in Nijmegen. Pas een week daarvoor lukte het me ein-de-lijk om non-stop vijf kilometer te rennen. Op 26 mei liep ik mijn eerste race en het was magisch. Ik heb zó veel mensen ingehaald tijdens het rennen. Er waren zó veel mensen slechter dan ik. (En er waren er nog veel meer die véél beter waren, maar die vergeten we voor het gemak maar even). En het allerbelangrijkste: ik deed iets waarvan ik nooit gedacht had dat ik het zou kunnen. En dát, jongens en meisjes, is dus het allerbeste gevoel dat er is. 

De euforie en de voldoening die ik voelde omdat ik mijn doel bereikt had, bleven nog weken door werken. Ondertussen stonden mijn hardloopschoenen stof te verzamelen onder de kapstok. Ik had mijn doel bereikt, dus rennen was niet meer interessant. Achteraf baal ik natuurlijk dat ik niet heb doorgezet. Aan het begin van dit jaar schreef ik namelijk twee hardloopdoelen op. Vijf én tien kilometer rennen. Als ik na de Marikenloop was blijven trainen, weet ik zeker dat ik die tien kilometer nu al in de spreekwoordelijke pocket had gehad. In plaats daarvan probeer ik nu weer op te krabbelen naar mijn 'oude niveau', voor zover je daarvan kunt spreken.

Maar om dit feestelijke stukje (een jaar lang rennen, hieperdepiep!) niet in mineur te eindigen: er ligt een nieuw doel op de loer. Op 11 mei wordt De Groene van Amsterdam georganiseerd. Een marathon dwars door het 'groene' Nieuw-West. Die marathon wordt 'm uiteraard niet, maar gelukkig is er ook een tien kilometerrun. En dat zou haalbaar moeten zijn. Ik durf me nog niet aan te melden, want ik ben bang dat het me toch niet lukt (kuch story of my life kuch). Aan de andere kant, rennen met een doel is 100 keer makkelijker dan 'gewoon voor de leut' een rondje door het park stiefelen. Zal ik dan toch maar...?

50 dagen tot 2014

Eén van mijn favoriete blogs is die van Lianne aka The Self Help Hipster. Kort gezegd geeft Lianne op een hilarische manier praktische tips voor een beter (zinvoller, actiever, gezonder, fijner, minfuller enzovoort en zo verder) leven. Voor de laatste 50 dagen van 2013 - ja mensen, die zijn reeds aangebroken! - heeft ze een challenge in het leven geroepen. Om in die laatste 50 dagen het jaar nog nét iets beter te maken dan het al was. Of, om met de woorden van TSHH te spreken: om het jaar minder 'meh' en meer 'oké, cool' af te sluiten. De challenge begon een paar dagen geleden met het maken van een lijstje. En daar waar lijstjes gemaakt moeten worden, sta ik vooraan in de rij te trappelen van ongeduld. De eerste opdracht: maak een lijstje van dingen die je nog wil doen in 2013. En hou het realistisch. Dat laatste vind ik lastig, maar ik heb m'n best gedaan.

1. Ik wil actief bezig zijn met mijn toekomst, carrièretechnisch gezien. Concreet betekent dit dat ik elke week, liefst op vrijdag want dat is mijn vrije dag, ten minste twee uur wil besteden aan het zoeken van vacatures, het oriënteren op organisaties waar ik wel zou willen werken en het schrijven van sollicitatiebrieven. Maar ook actief aandacht besteden aan mijn 'innerlijke zoektocht' (huuu): wat vind ik nou eigenlijk leuk om te doen? Waar word ik blij van? Hoe ziet mijn ideale (werk)dag eruit? Wat kan me helpen om een antwoord te krijgen op deze vragen? En nee, het is niet onhandig dat ik zo openlijk op internet zet dat ik op zoek ben naar een andere baan - want stél dat mijn huidige werkgever het zou lezen... De organisatie waar ik nu werk, houdt over minimaal één, maximaal twee jaar op te bestaan. Iedereen wordt aangeraden nu al op zoek te gaan naar een andere baan. Er is zelfs budget beschikbaar om iedereen aan een goede bestemming te helpen. Dus mocht u iets weten... Ik ben heel makkelijk in de omgang ;)

2. Ik wil iedere week tenminste één keer hardlopen. Het liefst zou ik hier 'twee keer per week' neerzetten, maar ik weet dat ik mezelf dan teleur ga stellen. Eén keer per week gaat sowieso lukken, twee keer per week zou fantastisch zijn. Een meer concreet afstands- of tijdsdoel heb ik nog niet. Eerst maar weer eens rustig opbouwen en zorgen dat ik weer een half uur achter elkaar kan rennen. Al smeden vriendinnetjes al plannen om op 11 mei 10 kilometer te gaan rennen... Ik denk er nog even rustig over na.

3. Gaan shoppen. Dit klinkt misschien een beetje raar, maar shoppen is voor mij echt een opgave :'). Ik vind het eigenlijk helemaal niet leuk en word er alleen maar onzeker van. Maar ik baal echt van mijn huidige (winter)garderobe, dus een goede shopping spree is zeker nodig. Dit doel is wat mij betreft eigenlijk al geslaagd als ik een nieuwe winterjas koop. Status van mijn huidige jas? Hangend aan een zijden draadje.

4. Ik wil op 20 december, als de band van mijn vriendje weer moet optreden, Stairway to Heaven uit mijn hoofd spelen. Ik wil dwarsfluiten weer cool maken B-), maar steeds mijn bladmuziek bij de hand moeten hebben, draagt daar natuurlijk niet echt aan bij.

5. Ik wil twee keer per week een nieuwe blogpost online zetten. Jongens, ik vind het zó leuk dat ik weer aan het bloggen ben! Oké, het is nog niet echt consequent en het kan heus wel wat vaker. Maar ik heb dit jaar al 45 blogposts geschreven en dat is volgens mij meer dan ik ooit in een jaar gedaan heb. En er kan nog veel meer bij! Twee keer per week schrijven (of in één weekend twee posts schrijven en verspreid over de week online zetten) moet zeker haalbaar zijn. En dan heb ik aan het eind van het jaar misschien wel (bijna) 60 blogs geschreven!

6. Op mijn lijstje - dat ik aan het begin van deze week al schreef - staat ook nog 'Alle Flows bij lezen'. Maar bij nader inzien vind ik dat maar een stom doel. Wat maakt het nou uit dat er nog heel veel ongelezen tijdschriften door het huis zwerven? Juist een heerlijk vooruitzicht, toch? Wat ik wel wil proberen is om minder blogs van anderen te lezen en in plaats daarvan vaker een boek of de Flow te pakken. Uiteindelijk is dat toch veel ontspannender dan te lezen over the fabulous lives van mensen die ik toch niet ken. Maar blijven jullie toch vooral mijn blog wél lezen!

Naast het nastreven van deze doelen, geeft TSHH zichzelf en haar lezers iedere dag een opdracht, om de dag net wat specialer, leuker, actiever of nuttiger te maken. Ik ga m'n best doen om ook die opdrachten uit te voeren. Want ik wil dit jaar fijn eindigen. Not with a fizzle, but with a bang

Fitter, nuttiger, vrolijker

Sneeuw, ijs, regen, de griep en algehele malaise weerhielden me er de afgelopen tijd regelmatig van om te gaan hardlopen. Maar - en dat is best wel iets nieuws voor mij en iets waar ik best een beetje trots op ben - ik zet wel door. Ik denk niet: "Nou, nu heb ik al zó lang niet gerend dat ik net zo goed helemaal kan stoppen. Mijn conditie is toch alweer naar ver beneden het nulpunt gezakt." Hoewel dat laatste helaas wel waar is en mijn fitheid dus echt schrikbarend langzaam verbetert, blijf ik rennen. Ik moet ook wel, want ik heb me ingeschreven voor mijn eerste race! Op 26 mei ren ik 5 kilometer tijdens de Marikenloop in Nijmegen - door de mannelijke Nijmegenaren ook wel eens liefkozend de tamponnenrace genoemd. Als ik me vanaf nu echt eens strikt aan mijn schema zou houden, ren ik over een paar weken al mijn eerste 5 kilometer. Alleen schijnt er wéér sneeuw te komen en is die algehele malaise er ook nog steeds, dus is het wel fijn om nog een beetje speling te hebben.

Maar hoewel ik me soms echt naar buiten moet slepen, voel ik me iedere keer na een rondje rennen veel lekkerder in mijn vel. Fitter, nuttiger, vrolijker - zeker als het zonnetje ook nog eens mijn pad bescheen, zoals vandaag. Tijdens het lopen denk ik soms heus wel: "Jemig ik kan écht niet meer! Pleh! Mag ik al stoppen?" Maar als ik thuis kom, overheerst toch meestal het "Oh, was dit het al?!"-gevoel.

Ik ben dus niet altijd even gemotiveerd om te gaan en ook tijdens het rennen zijn er soms obstakels die mijn spirit doen kelderen. Zoals een niet-werkende GPS. Waardoor de toch al niet zo gezellige stem van de RunKeeper mevrouw constant in mijn oor tettert dat ik nog maar nul kilometer gelopen heb. Met een gemiddelde snelheid van 0 minuten per kilometer. En een huidige snelheid van 0 kilometer per uur. Terwijl ik toch echt de billen uit m'n broek ren. Soms zijn er pijntjes, kan ik echt niet meer normaal ademhalen, zijn er 405834 loslopende honden in het park (ik ben altijd bang dat ze in m'n kuiten zullen bijten...) en vallen mijn oordopjes constant uit mijn oren. Niet dat ik goede renmuziek op mijn telefoon heb staan, maar anders hoor ik de RunKeeper mevrouw niet zeggen hoe ver ik nog moet. 

Naast een goede hardloopplaylist, zou ook betere hardloopgear niet misstaan. Ik heb één mooi broekje, maar die is voor nu te koud. Verder ren ik in een eeuwenoude jazzdance legging, oude shirtjes en slobbertruien. Dat werkt ook niet echt motiverend hoor, als je dan steeds allemaal hippe dames in funky outfitjes voorbij ziet stiefelen. Ik concludeer bij dezen dan ook dat ik nodig moet shoppen. Anders haal ik die 5K in mei natuurlijk nóóit.

Carpe 2013

bron foto

Ja, ook ik heb mezelf een aantal doelen gesteld voor het nieuwe jaar. Mijn nieuwe jaar, dat ongeveer tegelijk met het nieuwe jaar begonnen is. Twee keer per week bloggen is daar één van. Ik gun het mezelf om langzaam in het ritme te komen, dus verwacht niet direct vanaf nu elke week twee schrijfsels van mijn hand. Maar regelmatiger dan nu wil ik wel schrijven. En ja, dat heb ik vaker gezegd. Veel vaker. Maar ik ben het nog niet zat. Jullie wel, kan ik me zo voorstellen. Maar dat is dan maar zo ;).

Mijn doelen voor 2013 zijn er vooral op gericht om goed voor mezelf te zorgen. Mezelf te ontwikkelen en te ontdekken. Te schrijven, muziek te maken, passie in/voor mijn werk te vinden. Ik ga hardlopen. Iedere week minstens twee keer en ik ren dit jaar sowieso 5, misschien wel 10 kilometer achter elkaar. Ik ga veel water drinken, vooral op werkdagen zodat ik me niet zo gaar voel als ik 's avonds thuis kom. En fruit eten, want dat doe ik nu vrijwel nooit. 

Ik ga een verjaardagsfeest geven, ook al wordt dat misschien pas in maart. Een lentefeest, misschien? Ik ga de mensen die ik lief vind kaartjes sturen. Voor hun verjaardag, of zelfs gewoon zomaar. Met mijn lief ga ik minstens één weekendje weg. Ik ben hem dankbaar en dat zeg ik hem.

De doelen heb ik op gekleurde blaadjes aan de muur gehangen. Op de muur die ik als eerste zie als ik wakker word en als laatste wanneer ik ga slapen. Als het licht aan is, tenminste. Omdat dit jaar in het teken staat van lief zijn voor mezelf, pak ik mezelf niet te hard aan als er iets niet lukt. Ik beloon mezelf voor dat wat wél lukt. Dus dit eerste blogje van 2013 vier ik met een glas witte wijn en Ben Howard uit de speakers. 

Alleen het allerbeste voor 2013, voor mezelf en voor jullie!