Over rennen en ander leuks

Ik heb nog helemaal niet geschreven dat ik laatst 7,5 kilometer rende. Mijn langste afstand ooit, en ik deed het ook nog eens in mijn snelste tijd ever. Niet dat het gemakkelijk ging, hoor. Zeker de laatste 2 kilometer waren niet perse de allerleukste. Maar gelukkig had ik een rennend vriendinnetje aan mijn ene en een fietsend vriendje aan mijn andere zijde. Zij hielpen me naar de finish, waar ik zuchtend en steunend en kreunend - en op het moment suprême gelukkig lachend - overheen kwam. Na een hardlooppauze van 2 weken, ga ik nu werken aan een nieuw doel: sneller worden. Ik vind korte afstanden vaak al lang genoeg, en vind het daarom leuker om nu eerst op snelheid te gaan trainen. En dan ga ik in het najaar voor een mega snelle 10 kilometer. Misschien.

Andere leuke dingen van de afgelopen tijd:

 Ik heb een ereader gekocht! Een heel groot deel van mijn tijd breng ik in de trein door. Meestal zit ik dan de hele reis met mijn telefoon te pielen: door Instagram te scrollen, Twitter door te scannen, Facebook te bekijken en blogs te lezen via Bloglovin'. Maar eigenlijk vind ik het veel fijner om mijn tijd in de trein lezend door te brengen. Ik vind haast niets ontspannender dan dat. Mijn tas zit echter altijd zo vol dat er geen boek meer bij past (en ik vind het zo zonde als een boek in mijn tas helemaal smoezelig wordt). Ik liep al een tijdje met het idee rond om een ereader te kopen, en door een leuk gesprek met iemand daarover heb ik in één avond de knoop doorgehakt en een Kobo Aura HD aangeschaft. In de afgelopen 2 weken heb ik al meer gelezen dan in de eerste 3 maanden van 2014. Ik vind het fantastisch.

 Ik ben totáál niet van de impulsaankopen (dus in een avond beslissen over de aanschaf van een ereader is voor mij best wel een dingetje) en hou ook helemaal niet van shoppen. Maar als het spontaan lukt om in 15 minuten twee nieuwe broeken te kopen, dan wordt winkelen toch ineens wel leuk. Hulde aan winkelcentrum Oostpoort in Amsterdam Oost. Ik hoef nooit meer naar de binnenstad, denk ik.

 En nog meer hulde aan Oost: er zitten zóveel leuke tentjes in mijn fijne buurtje. De terrassen van Bedford Stuyvesant en Hartje Oost zitten ieder weekend vol, en dat maakt mijn straatje extra gezellig. Laatst ging ik spontaan uiteten bij Michel-Inn en het werd een heerlijke en heel erg gezellige avond. En dan zijn er nog allerlei nieuwe zaakjes waar ik nog niet eens geweest ben, zoals Het IJsboefje. Of die zelfs nog moeten openen, zoals Walter's. Óók in mijn straat. Er zijn mensen die met gemengde gevoelens kijken naar deze verhipstering van Oost, maar ik vind het alleen maar heel erg leuk.

 En een laatste fijn plekje in Amsterdam Oost: mijn eigen terras. Het is opgeruimd, schoongemaakt, de bloemetjes en plantjes zijn weer netjes verzorgd en de zon schijnt áltijd (als er geen wolken voor zitten). Een paar extra planten zouden niet misstaan, maar ook nu is het er al zeer goed toeven. De eerste spontane barbecue van het jaar is reeds een feit, en ik hoop dat er nog heel veel meer zullen volgen.

 Dat mijn vriendje zomaar Lowlandskaartjes voor me koopt en dat we in mei naar Parijs gaan omdat we aankomende woensdag 10 (!) jaar verkering hebben.  

 Deze onsamenhangende blog en dat ik die gewoon online zet omdat ik dat leuk vind. Leuk dat je meelas :)

Zo wordt hardlopen (hopelijk) minder saai

Ik ben dus weer (of eigenlijk nog steeds) aan het hardlopen. En ik vind het echt wel leuk en het voelt fijn om een beetje sportief bezig te zijn. En het is goed voor m'n flubberbenen en drilbillen, natuurlijk. Maar eerlijk is eerlijk: ik vind het ook een beetje saai. Na 20 minuten heb ik het gewoon wel weer gezien. En dan heb ik de zelfdiscipline niet om tóch door te rennen. Dus stop ik maar. Terwijl ik qua conditie en het beengevoel (is dat een ding? Het klinkt als een ding.) heus nog wel wat verder kan. Daarom plaatste ik een berichtje op Instagram en Facebook, met de vraag hoe ik ervoor kan zorgen dat hardlopen minder saai wordt. Dat leverde een paar bruikbare tips op. Kijk maar:

1. Altijd verder en sneller willen. Voor veel mensen is zichzelf overtreffen de beste motivator. Natuurlijk heb ik dat ook wel een beetje, maar ik loop daarin meestal niet al te hard van stapel. Als ik 0,2 kilometer verder ren dan de vorige keer, vind ik het allang best. Uiteindelijk kom ik dan natuurlijk wel tot steeds langere runs, maar telkens 200 meter langer doorgaan maakt het rennen voor mij nog niet minder saai. Wél als ik het combineer met de volgende tip:

2. Een doel hebben. Uiteraard. Dit weet iedereen. Maar voor mij helpt het als dat doel eigenlijk nét niet haalbaar lijkt. Als ik er keihard voor moet werken om het tóch te halen. Ik had er nu bijvoorbeeld voor kunnen kiezen om me in te schrijven voor een wedstrijd van 5 kilometer ergens in april (ik ren nu 3,5). Mooi streven, kan ik lekker rustig opbouwen, en met 0,2 kilometer per run erbij is het nog hartstikke haalbaar ook. Maar ook: saai. En dus heb ik me ingeschreven voor een wedstrijd van 7,5 kilometer, op 6 april. Als ik dat wil halen, moet ik nu keihard aan de bak. Bij iedere run mínstens 500 meter verder, liefst meer. Hartstikke spannend, hoor :).

3. Aan andere dingen denken dan dat het saai is. Tijdens het rennen gaat het er in mijn hoofd ongeveer zo aan toe: Zit ik al op 5 minuten? Ben ik de kilometer al voorbij? Waarom doe ik dit eigenlijk? Mag ik al stoppen? Waarom zegt het Runkeeper mevrouwtje niks? Staat m'n telefoon nog wel aan? Oh ja, ik hoor muziek. Wat een stom nummer eigenlijk. Ben ik er nou nóg niet? Jémig wat is dit saai. Oké, een tikje overdreven natuurlijk, maar tijdens het rennen ben ik toch vooral bezig met het aftellen van kilometers en minuten. Het lukt niet om m'n gedachten af te laten dwalen naar iets anders. Werkte mijn brein tijdens het rennen maar hetzelfde als wanneer ik op m'n ideeënfiets zit. Dan ben ik met van alles bezig, behalve met fietsen. Tijdens mijn volgende run ga ik maar eens bewust nadenken over leuke blogonderwerpen, of wat ik de komende week ga eten. Dan is die 4 kilometer vast zo voorbij.

4. Andere routes kiezen. Verandering van spijs doet eten. Ik heb al 100 keer hetzelfde rondje gelopen en dat maakt het er allemaal niet perse enerverender op. Maar ja, als je nog niet zulke lange afstanden rent, is het natuurlijk wat lastiger variëren. Ik zou ergens naartoe kunnen fietsen, een stukje kunnen rennen en weer naar huis kunnen fietsen. Heb ik meteen m'n warming up en cooling down te pakken. Ik kan ook een keertje de andere kant op lopen als ik de deur uit stap. Ik woon precies tussen twee parken in, dus waarom zou ik dat niet eens wat meer afwisselen? Ik krijg nu al zin om een nieuw rondje te ontdekken.

5. Regelmaat. Het helpt als je jezelf steeds beter ziet worden (zie ook punt 1 en 2). En dat lukt natuurlijk sneller naarmate je vaker rent. Daarom heb ik voor mezelf een schema gemaakt, tot aan de race van 6 april. En alle dagen dat ik nu gepland heb te rennen, móét ik ook echt gaan. Anders kan ik wel fluiten naar die 7,5 kilometer. En ik moet en zal die natuurlijk helemaal rennend volbrengen. Gaan lopen tijdens races; daar doe ik echt niet aan. 

6. Muziekje aan en gaan. Ik heb sinds kort een 'Lekker rennen' playlist in Spotify en merk inderdaad dat het hardlopen op sommige nummers beter gaat dan op andere. Mijn playlist heeft dus nog wel even een upgrade nodig. Er moeten natuurlijk alleen maar liedjes in staan waar ik als een malle op ga en waardoor ik alles om me heen vergeet. Ken jij dat soort liedjes? Laat het me vooral even weten!

En ook als je nog andere motiverende tips hebt, hoor ik dat heel graag. Als ik alle bovenstaande acties tot uitvoering breng, zou ik op 6 april toch een heel eind moeten kunnen komen. Maar nog wat extra steuntjes in de rug zijn natuurlijk nooit weg. 

Hardloopjubileum

Precies een jaar geleden - oké bijna precies - begon ik met hardlopen. Voor mijn gevoel heb ik er sinds die tijd al 100 blogposts aan gewijd, maar niets blijkt minder waar. Af en toe kwamen mijn vorderingen wel eens voor in blije lijstjes, maar ik heb bijvoorbeeld nooit eerder geschreven over de Marikenloop die ik in mei van dit jaar liep. 

Ik ben totaal niet sportief. Vroeger zat ik op jazzdance en dat vond ik heus best wel leuk. Maar meestal moest ik mezelf echt naar de les toe sleuren. Ik verheugde me dan vooral op het ijskoude glas melk dat ik ná het dansen in één keer achterover goot. Zo koud en zo snel dat ik er hoofdpijn van kreeg. Hoogtepuntje van de week, ik zeg 't je. Op mijn veertiende stopte ik met dansen en daarna heb ik nooit meer gesport. Op wat blauwe maandagen hangend aan fitnessapparaten na. En een verdwaalde bodypump en pilatesles daar gelaten. Van dat hele pilates gebeuren schoot mijn knie uit de kom. Never again. Tot ik vorig jaar opeens helemaal klaar was met het gekwakkel met diezelfde knie. Ik ging naar de fysiotherapeut en de rest is geschiedenis.

En nu ren ik dus alweer een jaar. Al is een kleine nuancering wel op z'n plaats. Vanaf 18 november 2012 trainde ik ervoor om een half uur achter elkaar te kunnen rennen. Dat ging met ups en downs. Er zijn weken geweest dat ik helemaal niet rende. En weken waarin ik drie keer mijn hardloopschoenen onder bond. Ik schreef me - met angst en beven - in voor de Marikenloop in Nijmegen. Pas een week daarvoor lukte het me ein-de-lijk om non-stop vijf kilometer te rennen. Op 26 mei liep ik mijn eerste race en het was magisch. Ik heb zó veel mensen ingehaald tijdens het rennen. Er waren zó veel mensen slechter dan ik. (En er waren er nog veel meer die véél beter waren, maar die vergeten we voor het gemak maar even). En het allerbelangrijkste: ik deed iets waarvan ik nooit gedacht had dat ik het zou kunnen. En dát, jongens en meisjes, is dus het allerbeste gevoel dat er is. 

De euforie en de voldoening die ik voelde omdat ik mijn doel bereikt had, bleven nog weken door werken. Ondertussen stonden mijn hardloopschoenen stof te verzamelen onder de kapstok. Ik had mijn doel bereikt, dus rennen was niet meer interessant. Achteraf baal ik natuurlijk dat ik niet heb doorgezet. Aan het begin van dit jaar schreef ik namelijk twee hardloopdoelen op. Vijf én tien kilometer rennen. Als ik na de Marikenloop was blijven trainen, weet ik zeker dat ik die tien kilometer nu al in de spreekwoordelijke pocket had gehad. In plaats daarvan probeer ik nu weer op te krabbelen naar mijn 'oude niveau', voor zover je daarvan kunt spreken.

Maar om dit feestelijke stukje (een jaar lang rennen, hieperdepiep!) niet in mineur te eindigen: er ligt een nieuw doel op de loer. Op 11 mei wordt De Groene van Amsterdam georganiseerd. Een marathon dwars door het 'groene' Nieuw-West. Die marathon wordt 'm uiteraard niet, maar gelukkig is er ook een tien kilometerrun. En dat zou haalbaar moeten zijn. Ik durf me nog niet aan te melden, want ik ben bang dat het me toch niet lukt (kuch story of my life kuch). Aan de andere kant, rennen met een doel is 100 keer makkelijker dan 'gewoon voor de leut' een rondje door het park stiefelen. Zal ik dan toch maar...?

50 dagen tot 2014

Eén van mijn favoriete blogs is die van Lianne aka The Self Help Hipster. Kort gezegd geeft Lianne op een hilarische manier praktische tips voor een beter (zinvoller, actiever, gezonder, fijner, minfuller enzovoort en zo verder) leven. Voor de laatste 50 dagen van 2013 - ja mensen, die zijn reeds aangebroken! - heeft ze een challenge in het leven geroepen. Om in die laatste 50 dagen het jaar nog nét iets beter te maken dan het al was. Of, om met de woorden van TSHH te spreken: om het jaar minder 'meh' en meer 'oké, cool' af te sluiten. De challenge begon een paar dagen geleden met het maken van een lijstje. En daar waar lijstjes gemaakt moeten worden, sta ik vooraan in de rij te trappelen van ongeduld. De eerste opdracht: maak een lijstje van dingen die je nog wil doen in 2013. En hou het realistisch. Dat laatste vind ik lastig, maar ik heb m'n best gedaan.

1. Ik wil actief bezig zijn met mijn toekomst, carrièretechnisch gezien. Concreet betekent dit dat ik elke week, liefst op vrijdag want dat is mijn vrije dag, ten minste twee uur wil besteden aan het zoeken van vacatures, het oriënteren op organisaties waar ik wel zou willen werken en het schrijven van sollicitatiebrieven. Maar ook actief aandacht besteden aan mijn 'innerlijke zoektocht' (huuu): wat vind ik nou eigenlijk leuk om te doen? Waar word ik blij van? Hoe ziet mijn ideale (werk)dag eruit? Wat kan me helpen om een antwoord te krijgen op deze vragen? En nee, het is niet onhandig dat ik zo openlijk op internet zet dat ik op zoek ben naar een andere baan - want stél dat mijn huidige werkgever het zou lezen... De organisatie waar ik nu werk, houdt over minimaal één, maximaal twee jaar op te bestaan. Iedereen wordt aangeraden nu al op zoek te gaan naar een andere baan. Er is zelfs budget beschikbaar om iedereen aan een goede bestemming te helpen. Dus mocht u iets weten... Ik ben heel makkelijk in de omgang ;)

2. Ik wil iedere week tenminste één keer hardlopen. Het liefst zou ik hier 'twee keer per week' neerzetten, maar ik weet dat ik mezelf dan teleur ga stellen. Eén keer per week gaat sowieso lukken, twee keer per week zou fantastisch zijn. Een meer concreet afstands- of tijdsdoel heb ik nog niet. Eerst maar weer eens rustig opbouwen en zorgen dat ik weer een half uur achter elkaar kan rennen. Al smeden vriendinnetjes al plannen om op 11 mei 10 kilometer te gaan rennen... Ik denk er nog even rustig over na.

3. Gaan shoppen. Dit klinkt misschien een beetje raar, maar shoppen is voor mij echt een opgave :'). Ik vind het eigenlijk helemaal niet leuk en word er alleen maar onzeker van. Maar ik baal echt van mijn huidige (winter)garderobe, dus een goede shopping spree is zeker nodig. Dit doel is wat mij betreft eigenlijk al geslaagd als ik een nieuwe winterjas koop. Status van mijn huidige jas? Hangend aan een zijden draadje.

4. Ik wil op 20 december, als de band van mijn vriendje weer moet optreden, Stairway to Heaven uit mijn hoofd spelen. Ik wil dwarsfluiten weer cool maken B-), maar steeds mijn bladmuziek bij de hand moeten hebben, draagt daar natuurlijk niet echt aan bij.

5. Ik wil twee keer per week een nieuwe blogpost online zetten. Jongens, ik vind het zó leuk dat ik weer aan het bloggen ben! Oké, het is nog niet echt consequent en het kan heus wel wat vaker. Maar ik heb dit jaar al 45 blogposts geschreven en dat is volgens mij meer dan ik ooit in een jaar gedaan heb. En er kan nog veel meer bij! Twee keer per week schrijven (of in één weekend twee posts schrijven en verspreid over de week online zetten) moet zeker haalbaar zijn. En dan heb ik aan het eind van het jaar misschien wel (bijna) 60 blogs geschreven!

6. Op mijn lijstje - dat ik aan het begin van deze week al schreef - staat ook nog 'Alle Flows bij lezen'. Maar bij nader inzien vind ik dat maar een stom doel. Wat maakt het nou uit dat er nog heel veel ongelezen tijdschriften door het huis zwerven? Juist een heerlijk vooruitzicht, toch? Wat ik wel wil proberen is om minder blogs van anderen te lezen en in plaats daarvan vaker een boek of de Flow te pakken. Uiteindelijk is dat toch veel ontspannender dan te lezen over the fabulous lives van mensen die ik toch niet ken. Maar blijven jullie toch vooral mijn blog wél lezen!

Naast het nastreven van deze doelen, geeft TSHH zichzelf en haar lezers iedere dag een opdracht, om de dag net wat specialer, leuker, actiever of nuttiger te maken. Ik ga m'n best doen om ook die opdrachten uit te voeren. Want ik wil dit jaar fijn eindigen. Not with a fizzle, but with a bang

Weekly wrap up #10

Na twee hectische werkweken en één mini-vakantieweekend als beloning, is het wel weer eens tijd om een blogje te schrijven. Ik dacht dat ik maar een week nalatig was, maar het blijken er al twee te zijn. De tijd vliegt en andere clichés. In de afgelopen weken heb ik, naast de longen uit m'n lijf gewerkt, gelukkig ook nog een hoop leuks gedaan en gedacht. Tijd voor een blije lijst!

 Ik heb een nieuwe telefoon! Mijn oude (gekregen) iPhone kon me niet meer bekoren, vooral omdat 'ie zulke slechte foto's maakte. Met mijn spiksplinternieuwe HTC One kan ik wat dat betreft mijn hart ophalen. Dat biedt ook fijne blog perspectieven.

 Afgelopen donderdag zag ik mijn favorietste band aller tijden optreden in de Heineken Music Hall. The National was geweldig! Ik had verwacht dat ik wel een traantje weg zou moeten pinken - ze maken immers niet de meest opgewekte muziek - maar in plaats daarvan stond ik de hele show met een glimlach van oor tot oor te genieten. Niet te geloven hoeveel ik van hun muziek hou. Ik wil nooit meer iets anders horen.

 Voorafgaand aan het concert aten we sushi bij Ichi-E op de Arena Boulevard. Ik had in geen 100 jaar meer sushi gegeten. Ik heb er nooit heel erg zin in, maar als ik het dan eindelijk weer eens eet, vind ik het heerlijk. De sashimi viel een beetje tegen, maar de sushi die je hierboven op de foto ziet - met een reuzengarnaal in tempuradeeg - was fantastisch. En de gegrilde ossenhaas (nee, geen sushi, oeps) met zoete sojasaus en wilde spinazie was ook ontzettend lekker. 

 Zaterdag speelde ik voor het eerst in mijn leven Rockband en het was hilarisch. Dat smaakt naar nog heel veel meer Rockband dates, want mijn gitaar skills vragen er om nog wat opgekrikt te worden.

 Zondag liep ik eindelijk weer eens hard. Een week eerder probeerde ik het ook al eens, maar toen ging het niet zo lekker. Mijn benen voelden heel zwaar, het hagelde keihaard en ik had vooral veel last van m'n longen. Gisteren ging het een stuk beter en rende ik 4 kilometer met maar 2 korte looppauzes. Niet slecht, voor iemand die sinds 26 mei (de dag van de Marikenloop in Nijmegen) niet meer getraind heeft, en niet echt een basisconditie heeft om op terug te vallen. Hoe moeilijk ik het ook vind om mezelf naar buiten te slepen om een rondje te rennen, ik ga het vanaf nu in ieder geval elk weekend een keertje doen.

 Ik wil niets anders meer kijken dan Sons of Anarchy. We sjezen echter door de seizoenen heen, dus in de zeer nabije toekomst valt er niet zoveel meer te zien. Maar wat is het een gewéldige serie. Het gaat over een motorclub vol criminelen. Over vriendschap, verraad, wraak en liefde. En er zit een lekkere man in.

 Weet je nog dat ik schreef over menu planning? We're still going strong! Het lukt ons nog steeds iedere week om 3 of 4 maaltijden vooruit te plannen en ik vind het heerlijk. Wat een verademing om niet iedere dag te hoeven bedenken wat te eten, en in een super drukke Albert Heijn de benodigde boodschapjes bij elkaar te hoeven sprokkelen. 

 Mijn blog (in z'n huidige vorm) bestond vorige week 1 jaar! Twee violen en een trommel en een fluit! Op naar een heel nieuw jaar vol blogplezier :).

Fitter, nuttiger, vrolijker

Sneeuw, ijs, regen, de griep en algehele malaise weerhielden me er de afgelopen tijd regelmatig van om te gaan hardlopen. Maar - en dat is best wel iets nieuws voor mij en iets waar ik best een beetje trots op ben - ik zet wel door. Ik denk niet: "Nou, nu heb ik al zó lang niet gerend dat ik net zo goed helemaal kan stoppen. Mijn conditie is toch alweer naar ver beneden het nulpunt gezakt." Hoewel dat laatste helaas wel waar is en mijn fitheid dus echt schrikbarend langzaam verbetert, blijf ik rennen. Ik moet ook wel, want ik heb me ingeschreven voor mijn eerste race! Op 26 mei ren ik 5 kilometer tijdens de Marikenloop in Nijmegen - door de mannelijke Nijmegenaren ook wel eens liefkozend de tamponnenrace genoemd. Als ik me vanaf nu echt eens strikt aan mijn schema zou houden, ren ik over een paar weken al mijn eerste 5 kilometer. Alleen schijnt er wéér sneeuw te komen en is die algehele malaise er ook nog steeds, dus is het wel fijn om nog een beetje speling te hebben.

Maar hoewel ik me soms echt naar buiten moet slepen, voel ik me iedere keer na een rondje rennen veel lekkerder in mijn vel. Fitter, nuttiger, vrolijker - zeker als het zonnetje ook nog eens mijn pad bescheen, zoals vandaag. Tijdens het lopen denk ik soms heus wel: "Jemig ik kan écht niet meer! Pleh! Mag ik al stoppen?" Maar als ik thuis kom, overheerst toch meestal het "Oh, was dit het al?!"-gevoel.

Ik ben dus niet altijd even gemotiveerd om te gaan en ook tijdens het rennen zijn er soms obstakels die mijn spirit doen kelderen. Zoals een niet-werkende GPS. Waardoor de toch al niet zo gezellige stem van de RunKeeper mevrouw constant in mijn oor tettert dat ik nog maar nul kilometer gelopen heb. Met een gemiddelde snelheid van 0 minuten per kilometer. En een huidige snelheid van 0 kilometer per uur. Terwijl ik toch echt de billen uit m'n broek ren. Soms zijn er pijntjes, kan ik echt niet meer normaal ademhalen, zijn er 405834 loslopende honden in het park (ik ben altijd bang dat ze in m'n kuiten zullen bijten...) en vallen mijn oordopjes constant uit mijn oren. Niet dat ik goede renmuziek op mijn telefoon heb staan, maar anders hoor ik de RunKeeper mevrouw niet zeggen hoe ver ik nog moet. 

Naast een goede hardloopplaylist, zou ook betere hardloopgear niet misstaan. Ik heb één mooi broekje, maar die is voor nu te koud. Verder ren ik in een eeuwenoude jazzdance legging, oude shirtjes en slobbertruien. Dat werkt ook niet echt motiverend hoor, als je dan steeds allemaal hippe dames in funky outfitjes voorbij ziet stiefelen. Ik concludeer bij dezen dan ook dat ik nodig moet shoppen. Anders haal ik die 5K in mei natuurlijk nóóit.

De rennersgroet

Na twee weken springtraining was het gisteren dan eindelijk zo ver: mijn hardloop vuurdoop. Gewapend met Run Keeper en op geleende hardloopschoenen vertrok ik vol goede moed naar het Flevopark. Na een wandeling van 7 minuten, een paar sprongetjes en wat rek- en strekoefeningen begon ik aan mijn intervaltraining. Vijf keer twee minuten hardlopen en daartussen steeds één minuutje lopen. 

Ik was nog nooit in het Flevopark geweest en had van tevoren niet echt een route uitgestippeld. Daardoor liep ik het meest krakkemikkige rondje ooit, maar ik vond het wel erg leuk. Vooral omdat het relatief kleine parkje werkelijk uit zijn voegen barstte van de hardlopers. Daardoor maakte ik meteen kennis met een alom bekend hardloopfenomeen: de rennersgroet. Want hardlopers groeten elkaar, blijkbaar. Net als mensen die hun hond uitlaten, mensen die in een bootje varen en mensen die gewoon van zichzelf heel aardig en sociaal zijn.

Ik kreeg diverse lachjes en knikjes toegeworpen en wist er iedere keer, zo goed en zo kwaad als het ging met mijn rood aangelopen gezicht, een glimlach uit te persen. Grappig hoe dat werkt. Samen afzien schept blijkbaar een band. We zitten in hetzelfde schuitje. Goed bezúúúg! Wat doen we onszelf eigenlijk aan? Ik weet niet wat eenieder precies met de lachjes en de knikjes bedoelde. Mijn verwrongen glimlach betekende in ieder geval steeds een welgemeend "succes!" aan het adres van de mij tegemoetkomende renner. Ik hoop maar dat dit een wederzijdse verstandhouding was, al kan ik me ook goed voorstellen dat de mij toegeworpen glimlachjes meer meelijdend van aard waren. Ach gosh, kijk die arme stumper afzien.

En afzien? Dat doe ik vandaag ook best een beetje, want jémig wat heb ik een spierpijn in mijn heupen/liezen/de bovenkantbinnenkant van mijn bovenbenen. Ik wist niet eens dat ik daar spieren had.

Run Froekje, run!

Mijn allereerste en tot nu toe enige hardloopervaring was alles behalve een succes. Hoewel ik liep met Evi (onder de hardlopers vast wel bekend) in mijn oren, kreeg ik na een minuutje al overal pijn. Zere knieën, zere voeten, zere bovenbenen en ik kreeg zelfs last van mijn schenen. Om nog maar te zwijgen over mijn abominabele conditie. Kortom: dat hardlopen vond ik absoluut niet voor herhaling vatbaar. 

Wel heb ik altijd een belachelijke bewondering gevoeld voor hardlopers. Meiden die bloggen over hardlopen volg ik maar al te graag (ik noem een Annemerel.com) en toen een aantal van mijn collega's vorig jaar de Dam tot Damloop liep, was ik apetrots en had ik zó veel ontzag voor hen. Wat een prestatie, en hoe gááf moet het zijn om dat 'zomaar even' te doen! Een aantal van mijn vriendinnen loopt ook hard en wat zou het toch eigenlijk leuk zijn om eens met een vriendin te gaan rennen. Maar ja, ik en rennen? Van z'n langzalzeleven dus mooi niet.

Totdat ik twee weken geleden bij de fysiotherapeut op de loopband moest. Hij vond dat ik het heel goed deed, erg netjes liep en vroeg: "Waarom loop jij eigenlijk niet hard?" Eh... Ja. Waarom eigenlijk niet? Als hij zegt dat ik het kan, dan moet het me toch gewoon lukken? Als hij zegt dat iedereen kan hardlopen, ben ik toch heus niet zó krakkemikkig dat ik de enige uitzondering op de regel vorm? Toen ik thuiskwam na het fysio half uurtje, heb ik meteen twee hardloopapps op mijn telefoon geïnstalleerd en Evi weer opgezocht. Ik had echt enorm veel zin om te beginnen! Van de fysio moest ik echter nog twee weken uitvalspassen doen. Daarna zouden we het hardlopen langzaam gaan opbouwen.

Die twee weken zijn nu voorbij en ik ben nog net zo enthousiast over het hele hardloopgebeuren. Vanavond heeft de fysiotherapeut mij nog wat springoefeningen geleerd. De komende 3 á 4 weken moet ik die opbouwen, steeds zwaarder maken en steeds langer springen. Als dat goed gaat, zonder pijn in de knietjes, mag ik gaan rennen. 5 x 2 minuten. Op mijn nieuwe hardloopschoenen, die ik wel nog even moet kopen. Maar dat ga ik zeker doen, want dit is menens. Ik heb er zin in en ik kan dit. En ik zal jullie tot in den treure op de hoogte houden van mijn vorderingen.