Hardloopjubileum

Precies een jaar geleden - oké bijna precies - begon ik met hardlopen. Voor mijn gevoel heb ik er sinds die tijd al 100 blogposts aan gewijd, maar niets blijkt minder waar. Af en toe kwamen mijn vorderingen wel eens voor in blije lijstjes, maar ik heb bijvoorbeeld nooit eerder geschreven over de Marikenloop die ik in mei van dit jaar liep. 

Ik ben totaal niet sportief. Vroeger zat ik op jazzdance en dat vond ik heus best wel leuk. Maar meestal moest ik mezelf echt naar de les toe sleuren. Ik verheugde me dan vooral op het ijskoude glas melk dat ik ná het dansen in één keer achterover goot. Zo koud en zo snel dat ik er hoofdpijn van kreeg. Hoogtepuntje van de week, ik zeg 't je. Op mijn veertiende stopte ik met dansen en daarna heb ik nooit meer gesport. Op wat blauwe maandagen hangend aan fitnessapparaten na. En een verdwaalde bodypump en pilatesles daar gelaten. Van dat hele pilates gebeuren schoot mijn knie uit de kom. Never again. Tot ik vorig jaar opeens helemaal klaar was met het gekwakkel met diezelfde knie. Ik ging naar de fysiotherapeut en de rest is geschiedenis.

En nu ren ik dus alweer een jaar. Al is een kleine nuancering wel op z'n plaats. Vanaf 18 november 2012 trainde ik ervoor om een half uur achter elkaar te kunnen rennen. Dat ging met ups en downs. Er zijn weken geweest dat ik helemaal niet rende. En weken waarin ik drie keer mijn hardloopschoenen onder bond. Ik schreef me - met angst en beven - in voor de Marikenloop in Nijmegen. Pas een week daarvoor lukte het me ein-de-lijk om non-stop vijf kilometer te rennen. Op 26 mei liep ik mijn eerste race en het was magisch. Ik heb zó veel mensen ingehaald tijdens het rennen. Er waren zó veel mensen slechter dan ik. (En er waren er nog veel meer die véél beter waren, maar die vergeten we voor het gemak maar even). En het allerbelangrijkste: ik deed iets waarvan ik nooit gedacht had dat ik het zou kunnen. En dát, jongens en meisjes, is dus het allerbeste gevoel dat er is. 

De euforie en de voldoening die ik voelde omdat ik mijn doel bereikt had, bleven nog weken door werken. Ondertussen stonden mijn hardloopschoenen stof te verzamelen onder de kapstok. Ik had mijn doel bereikt, dus rennen was niet meer interessant. Achteraf baal ik natuurlijk dat ik niet heb doorgezet. Aan het begin van dit jaar schreef ik namelijk twee hardloopdoelen op. Vijf én tien kilometer rennen. Als ik na de Marikenloop was blijven trainen, weet ik zeker dat ik die tien kilometer nu al in de spreekwoordelijke pocket had gehad. In plaats daarvan probeer ik nu weer op te krabbelen naar mijn 'oude niveau', voor zover je daarvan kunt spreken.

Maar om dit feestelijke stukje (een jaar lang rennen, hieperdepiep!) niet in mineur te eindigen: er ligt een nieuw doel op de loer. Op 11 mei wordt De Groene van Amsterdam georganiseerd. Een marathon dwars door het 'groene' Nieuw-West. Die marathon wordt 'm uiteraard niet, maar gelukkig is er ook een tien kilometerrun. En dat zou haalbaar moeten zijn. Ik durf me nog niet aan te melden, want ik ben bang dat het me toch niet lukt (kuch story of my life kuch). Aan de andere kant, rennen met een doel is 100 keer makkelijker dan 'gewoon voor de leut' een rondje door het park stiefelen. Zal ik dan toch maar...?

Weekly wrap up #10

Na twee hectische werkweken en één mini-vakantieweekend als beloning, is het wel weer eens tijd om een blogje te schrijven. Ik dacht dat ik maar een week nalatig was, maar het blijken er al twee te zijn. De tijd vliegt en andere clichés. In de afgelopen weken heb ik, naast de longen uit m'n lijf gewerkt, gelukkig ook nog een hoop leuks gedaan en gedacht. Tijd voor een blije lijst!

 Ik heb een nieuwe telefoon! Mijn oude (gekregen) iPhone kon me niet meer bekoren, vooral omdat 'ie zulke slechte foto's maakte. Met mijn spiksplinternieuwe HTC One kan ik wat dat betreft mijn hart ophalen. Dat biedt ook fijne blog perspectieven.

 Afgelopen donderdag zag ik mijn favorietste band aller tijden optreden in de Heineken Music Hall. The National was geweldig! Ik had verwacht dat ik wel een traantje weg zou moeten pinken - ze maken immers niet de meest opgewekte muziek - maar in plaats daarvan stond ik de hele show met een glimlach van oor tot oor te genieten. Niet te geloven hoeveel ik van hun muziek hou. Ik wil nooit meer iets anders horen.

 Voorafgaand aan het concert aten we sushi bij Ichi-E op de Arena Boulevard. Ik had in geen 100 jaar meer sushi gegeten. Ik heb er nooit heel erg zin in, maar als ik het dan eindelijk weer eens eet, vind ik het heerlijk. De sashimi viel een beetje tegen, maar de sushi die je hierboven op de foto ziet - met een reuzengarnaal in tempuradeeg - was fantastisch. En de gegrilde ossenhaas (nee, geen sushi, oeps) met zoete sojasaus en wilde spinazie was ook ontzettend lekker. 

 Zaterdag speelde ik voor het eerst in mijn leven Rockband en het was hilarisch. Dat smaakt naar nog heel veel meer Rockband dates, want mijn gitaar skills vragen er om nog wat opgekrikt te worden.

 Zondag liep ik eindelijk weer eens hard. Een week eerder probeerde ik het ook al eens, maar toen ging het niet zo lekker. Mijn benen voelden heel zwaar, het hagelde keihaard en ik had vooral veel last van m'n longen. Gisteren ging het een stuk beter en rende ik 4 kilometer met maar 2 korte looppauzes. Niet slecht, voor iemand die sinds 26 mei (de dag van de Marikenloop in Nijmegen) niet meer getraind heeft, en niet echt een basisconditie heeft om op terug te vallen. Hoe moeilijk ik het ook vind om mezelf naar buiten te slepen om een rondje te rennen, ik ga het vanaf nu in ieder geval elk weekend een keertje doen.

 Ik wil niets anders meer kijken dan Sons of Anarchy. We sjezen echter door de seizoenen heen, dus in de zeer nabije toekomst valt er niet zoveel meer te zien. Maar wat is het een gewéldige serie. Het gaat over een motorclub vol criminelen. Over vriendschap, verraad, wraak en liefde. En er zit een lekkere man in.

 Weet je nog dat ik schreef over menu planning? We're still going strong! Het lukt ons nog steeds iedere week om 3 of 4 maaltijden vooruit te plannen en ik vind het heerlijk. Wat een verademing om niet iedere dag te hoeven bedenken wat te eten, en in een super drukke Albert Heijn de benodigde boodschapjes bij elkaar te hoeven sprokkelen. 

 Mijn blog (in z'n huidige vorm) bestond vorige week 1 jaar! Twee violen en een trommel en een fluit! Op naar een heel nieuw jaar vol blogplezier :).

Weekly wrap up #9

Meestal maak ik gedurende de week een lijstje van de dingen die me blij maakten. Daar komen dan iedere dag wel wat dingen bij; de ene dag wat meer dan de andere. Deze week is het er helemaal bij ingeschoten om zo'n lijstje te onderhouden. En als ik nu terug denk aan de afgelopen week... Dan kan ik helemaal niet meer zo goed bedenken waar ik nou precies blij van werd. Wat trouwens niet wil zeggen dat het geen fijne week was!

Want ik heb bijvoorbeeld erg fijn gewerkt deze week. Nog niet zoveel als ik eerst deed, maar rustig aan. 's Ochtends iets later beginnen en 's middags iets eerder naar huis. Dat is heerlijk, en geeft zoveel rust! Op het werk deed ik bovendien ook nog eens leuke dingen. Ik hou er van om ergens helemaal in te duiken, een thema helemaal uit te pluizen, grenzeloos te brainstormen met collega's. En dat deed ik, dus dat was fijn. 

's Avonds deed ik eigenlijk helemaal niks noemenswaardigs. Ik zat een beetje aan de bank en mijn iPad gekluisterd, deze week. Maar ook dat was heerlijk. Want ik koos er bewust voor om lekker te niksen, en dat helpt heel goed om schuldgevoelens en gedachten als 'Maar eigenlijk zou ik nog dit en dit en dit moeten...' binnen de perken te houden. Ik begon weer eens een boek te lezen, bakte een quiche, liep wat hard, speelde fluit, zat in de zon, deed heel veel wasjes (haha, zó boeiend dit) en voelde me gewoon goed. Behalve op dinsdag dan, maar dat weegt niet op tegen al het kleine geluk van de rest van de week.

Vandaag was een mooie afsluiter: mijn lieve mamaatje vierde haar 55ste verjaardag, met familie en vrienden in de tuin. Er waren lekkere hapjes, heerlijke wijntjes, lieve mensen en de zon scheen. Ik bedoel, hallo, wat wil een mens nog meer? Oké, één ding: nog veel meer van dit soort weken, graag!

Ik zocht deze week ook een aantal foto's uit om boven mijn blogposts te gebruiken. Één daarvan is bovenstaande foto, gemaakt op Gran Canaria in het najaar van 2011. Deze foto zou ik wel boven íédere post willen plaatsen, zo mooi vind ik hem. Zon en zee, ik hou ervan.

Pics or it didn't happen

Ik illustreer mijn blogposts graag met afbeeldingen. Meestal vis ik die van Pinterest en soms maak ik een collage met mijn eigen Instagram foto's. Laatst begreep ik dat als je een afbeelding van iemand anders op je blog zet, je officieel toestemming moet hebben van de eigenaar van het plaatje. Anders riskeer je hoge boetes en moet je website op zwart. Hoewel ik hier niet écht bang voor ben, vind ik het toch geen fijn idee dat ik me, simpelweg met het plaatsen van andermans plaatjes, inlaat met illegale praktijken. Maar blogposts zonder beeld vind ik maar saai. De enige oplossing is: meer eigen foto's plaatsen. Maar die moeten dan wel eerst nog gemaakt worden.

Ik kan erg genieten van de fotografiekunsten van anderen. Zelf kom ik niet veel verder dan wat vakantiekiekjes hier en daar. En de meeste foto's maak ik met m'n iPhone, waarvan de cameralens een beetje beschadigd is en de foto's dus over het algemeen heel wazig worden. Daar komen niet echt blogwaardige foto's uit, kan ik je vertellen. Misschien moet ik toch maar eens met de systeemcamera van mijn vriend op pad, om wat algemene sfeerbeelden te schieten die bij allerlei soorten blogposts zouden kunnen passen.

Gisteren plaatste ik wat foto's van mijn feestje op Facebook. En om deze blogpost te illustreren, zet ik er hier ook gewoon een paar neer. Korte samenvatting: het was heel erg leuk! Maar dat blijkt ook wel uit de foto's, denk ik zo.

Perfectionistische party planner

Al het mediteren en de yoga (want daar ben ik sinds eergisteren ook mee begonnen) ten spijt, heb ik nachtenlang liggen piekeren. Niet over werk, of de toekomst, of wereldvrede, maar over een feest. Mijn feest. Dat zaterdag gaat plaatsvinden. Omdat ik dan 80 dagen 27 ben en omdat het sinds vandaag lente schijnt te zijn.

Mijn verjaardag heb ik al heel lang niet meer echt gevierd. Het laatste feestje bij mij thuis was onze housewarming, nu alweer bijna anderhalf jaar geleden. En daarvoor...? Ik kan me eigenlijk alleen een surprise party herinneren. Mijn vriendinnetjes stonden plotseling met taart en wijn op de stoep, omdat ze het stom vonden dat ik mijn verjaardag nooit vierde. En nu, dit jaar, vind ik het eigenlijk ook maar stom dat ik nooit een feestje geef. En dus: party time!

Al een paar weken ben ik aan het brainstormen. Over hapjes, drankjes, aankleding en muziek. Ik vond het namelijk een goed idee om het feest een thema te geven. Dat is, hoe toepasselijk, de lente geworden. En dus moet álles natuurlijk helemaal lente style zijn. Tot in de puntjes verzorgd. Helemaal perfect. En er mag niks fout. En iedereen moet het heel. erg. leuk. vinden. En zo maak ik mezelf (vooral 's avonds als ik wil slapen) al best een poosje best een beetje gek.

Pinterest helpt dan ook niet echt mee. Hoewel het een geweldige plek is om inspiratie te vinden voor allerlei perfecte zoete en hartige baksels en de meest prachtige decoraties, zit het addertje precies in die twee woorden: perfect en prachtig. De mooiste foto's van perfect gestyleerde en bomvolle tafels met hapjes en drankjes. Daar boven de meest kleurrijke - uiteraard zelf gemaakte - slingers. Veldboeketten in prachtige vazen en superfancy pitchers gevuld met de meest fotogenieke cocktails. En als een perfectionistische party planner al die dingen ziet... Dan ontploft haar hoofd. 

Maar vandaag is de rust dan eindelijk wedergekeerd. Plotseling (misschien tóch dankzij de yoga en de meditatie) bedacht ik me dat het allemaal natuurlijk heus niet zoveel uitmaakt. Als er maar genoeg te eten en te drinken is en er een leuk muziekje aan staat. Maar toch vooral: als het maar gezellig is. En dat moet wel goed komen, want er komt me toch een partijtje lieve mensen! En als alles gaat zoals gepland, schotel ik mijn gasten best nog wat bijzondere hapjes en drankjes voor, en ziet het huis er lekker lenterig uit. Bovendien draag ik een fabuleus zwierig lentejurkje. And if all else fails... Bier en chips zijn altijd lekker. 

Hit the road, Froek

Moeders, haalt uw kinderen binnen! Ouden van dagen, bergt u! Vanaf volgende week heeft de wereld er een nieuw gevaar op de weg bij! Te weten: ik zei de gek! Ik ben namelijk met vlag en wimpel geslaagd voor mijn rijexamen, en vanaf volgende week daadwerkelijk in het bezit van het (spreekwoordelijke) roze papiertje. Inmiddels ben ik 10 jaar ouder dan de toegestane examenleeftijd, maar beter laat dan nooit, toch? 

Toen ik op mijn 18de van mijn ouders geld kreeg om met rijlessen te beginnen, kocht ik daar veel liever een computer van. Ik studeerde in Utrecht, woonde in een dorp met prima busverbindingen daar naartoe alsook naar Amsterdam. Ik zag niet in waarom ik zou moeten kunnen autorijden. Bovendien hield ik helemaal niet van in de auto zitten, vond ik het zelfs steeds een beetje enger. Als naast iemand in de auto zitten me al klamme handen bezorgde, waarom zou ik het mezelf dan in hemelsnaam aan doen om achter het stuur te kruipen?

Maar toen ging ik werken in Brabant en kwam ik op plaatsen waar ik nooit was geweest. En waar soms maar één keer in het uur een bus kwam. Of zelfs neverdenooitgeen bus, ever. Bovendien slaagde mijn vriend ein-de-lijk voor zijn rijexamen (precies twee jaar en één dag eerder dan ik!) en konden we plotseling, heel volwassen en alles, met de auto op vakantie. En uitstapjes maken. En een auto huren in Zuid-Italië. Langzaam begon me te dagen dat kunnen autorijden toch niet perse een overbodige luxe is. And so the adventure began...

Na heel veel zenuwslopende rijlessen, langzame vooruitgang (té langzaam, als je het mij vraagt), 2334 mislukte parkeerpogingen en een paar angstige momenten op de snelweg, mocht ik maandag dan eindelijk afrijden. Blóédnerveus was ik, de avond van tevoren al. Ik werd er zelfs misselijk van en deed 's nachts geen oog dicht. Het uurtje rijden voorafgaand aan de les heeft echter wonderen gedaan. Het ging heel goed, ik werd steeds rustiger en kreeg vertrouwen in mezelf. Toen ik mijn examinator zag, moest ik nog wel even slikken. Ze deed me denken aan mevrouw Bulstronk uit Matilda. Maar eigenlijk was ze hartstikke aardig en stelde me al snel op m'n gemak. Ik cruisde door Amsterdam en wist tijdens het rijden eigenlijk al dat dat papiertje in the pocket was.

Wie had dat gedacht? Ik niet, in ieder geval. En het meest fijne van alles: ik vind autorijden hartstikke leuk en (bijna) niet (meer) eng! Misschien piep ik tijdens mijn eerste ritje alleen wel anders, maar voor nu zeg ik: laat die auto- en kampeervakantie naar Zuid-Frankrijk (of Italië of ergens anders waar de zon schijnt) maar komen!

Inspiratie voor de titel van deze blogpost komt uit een felicitatiesms van papa. Hit the road, Jack, zei hij, maar zo heet ik natuurlijk niet. Ik vind de tekst van het liedje overigens ook wel een beetje dubieus ;) Foto's zijn van dinsdag, toen ik meer dan een uur op mijn beurt wachtte bij het stadsdeelhuis. En toen bleek mijn pasfoto niet goed. Dus moesten er nieuwe komen. Daar was ik niet op voorbereid. Zonder make-up en met raar haar trok ik m'n beste boevengezicht. Maar ik moest lachen van de fotograaf, anders kon ik zo naar de Bijlmerbajes. Máár: "Wel met je mond dicht!" En dat doe ik dus nooit. Nu lijk ik wel bezeten. Gelukkig mocht ik ook nog even breeduit lachen naar het vogeltje, maar die foto mag dan weer niet op een officieel document. Ach en wee...